حامیان مادران پارک لاله / مادران صلح دورتموند

مادران پارک لاله و حامیان: اعدام ها و فشار بر مردم و فعالان سیاسی - مدنی را متوقف کنید!

2012-02-08T22:25:00.000-08:00

http://www.mpliran.com/2012/02/blog-post_09.html

مادران پارک لاله و حامیان: اعدام ها و فشار بر مردم و فعالان سیاسی - مدنی را متوقف کنید!

خطر اعدام هایی قریب الوقوع و افزایش فشار بر فعالان سیاسی- مدنی در آستانه انتخابات مجلس را، با بهره گیری از ادبیات جنگ افروزانه در فضایی متشنج، بیش از پیش احساس می کنیم.

درحالی که حاکمین بر ایران، تا اکنون پاسخی برای هیچ یک از خواست های دادخواهانه ی مادران و خانواده های کشته شدگان و زندانیان سیاسی، جز زندان و سرکوب و آزار و اذیت نداشته اند، تنها راه کشاندن دوباره مردم به پای صندوق های رأی را کوبیدن بر طبل جنگ و مقابله با "دشمنان خارجی" از یکسو و ایجاد رعب و خفقان روز افزون از دیگرسو، یافته اند.

آغاز دور جدید اعتراف گیری و نمایش، در پی شکنجه های سُبعانه و صدور احکام اعدام برای سعید ملک پور، وحید اصغری، شهروز وزیری، احمد رضا هاشم پور، مهدی علیزاده، امیر میرزا حکمتی، جواد لاری، زانیار و لقمان مرادی و نیز هجوم دوباره به روزنامه نگاران، نویسندگان مستقل و فعالان مدنی، نشانه ای از دوباره شدت یافتن سرکوب است.

بنا بر گزارش سازمان عفو بین الملل، نیروهای امنیتی و انتظامی ایران در دو هقته گذشته با یورش به مناطق عربنشین در شوش، حمیدیه و اهواز، حد اقل 49 نفر را بازداشت کرده اند. برخی گزارش ها حاکی است، این بازداشت ها در پی تبلیغ برای تحریم انتخابات پیشِ رو صورت گرفته است. مأموران در این عملیات، به سوی شرکت کنندگان شليک کرده اند که بر اثر آن چندین نفر مجروح، یک نفر کشته و سه نفر از دستگیرشدگان نیز زیر شکنجه جان باخته اند.

صبح جمعه ۱۴ بهمن ماه نیز نیروهای امنیتی، با مراجعه به منزل بیش از ۳۰ تن از شهروندان بهائی ساکن شیراز دستکم ۱۱ نفر را بازداشت کرده‌اند.

همچنین، فشار بر خانواده های جان باختگان، مادران عزادار، زندانیان سیاسی- عقیدتی و تمامی آسیب دیدگان روز به روز بیشتر می شود. تا جایی که از خروج مادر و پدر اکبر محمدی در فرودگاه جلوگیری کرده اند؛ پروین مخترع مادر کوهیار گودرزی را به جرم پیگیری وضعیت فرزند دربند خود بازداشت و به زندان انداخته اند؛ احکام سنگین زندان برای ژیلا کرم زاده مکوندی، لیلا سیف اللهی و ژیلا مهدویان را تایید کرده و در مورد ژیلا کرم زاده مکوندی به اجرا گذاشته اند؛ دادگاه هایی برای رسیدگی به اتهامات ساختگی برای تنی چند از مادران پارک لاله از جمله منصوره بهکیش و ام البنین ابراهیمی نیز برگزار کرده اند که در انتظار رای دادگاه مانده اند و پرونده تعدادی دیگر از آنان به جرم همدردی با مادران داغدیده، در حال بررسی است.

البته هنگامی که رییس قوه قضایی اسلامی ایران، رسما اعلام می کند پذیرش اعلامیه جهانی حقوق بشر توسط ایران اقدامی اشتباه بوده است، جای شگفتی نیست که علیرغم هشدارها و محکومیت های مکرر حکومت ایران در شورای حقوق بشر سازمان ملل، همچنان به صورت روز افرون شاهد نقض سازمان یافته حقوق بشر در ایران باشیم.

بنا بر گزارش سازمان عفو بین الملل تنها در طول 11 ماه، بیش از 600 مورد اعدام به صورت علنی در ایران گزارش شده است. (مطمئناً رقم واقعی آن به مراتب بالاتر از میزان گزارشات رسمی است) که با تصویب اخیر لایحه ضد بشری "مجازات اسلامی" حتی افرایش چشم گیر اعدام ها را نیز می توان انتظار داشت.

بر اساس ماده 287 این قانون، افرادی که با اتهاماتی چون "اقدام علیه امنیت ملی" و یا" نشر اکاذیب" و یا "اشاعه فساد و فحشا" محکوم خواهند شد، مفسد فی الارض محسوب شده و حکم آنان که قبلاً 5 سال زندان بود، از این پس اعدام است. بدیهی است این اتهامات گنگ که همواره با نهایت سوء استفاده، بسیاری از فعالان سیاسی- مدنی و سایر شهروندان را به زندان ها کشانده است، به راحتی می تواند منجر به اعدام انسان های بیشتری شود.

احکام اعدام سعید ملک پور، وحید اصغری و شهروز وزیری به اتهام اشاعه فساد و فحشا در حالی صادر شده است که آنها تنها سازنده برنامه های کامپیوتری بوده اند که پس از فروش، هیچ کنترلی بر چگونگی استفاده خریداران آن برنامه ها نداشته اند.

اعدام، کشتار، سرکوب فعالین سیاسی و مدنی و مردم ایران، دستگیری، شکنجه و زندانی کردن آنها؛ حمله به ملیت ها و پیروان ادیان و آیین ها و اعمال مجازات های بیرحمانه و شدید، همه نشانه هایی از ضعف و استیصال حاکمان است که از سوی ما به شدت محکوم اند.

مادران پارک لاله ایران و حامیان، ضمن تأکید بر خواسته های همیشگی خود " لغو مجازات اعدام؛ آزادی تمامی زندانیان سیاسی- عقیدتی؛ محاکمه عادلانه و علنی آمران و عاملان کشتارها و جنایت های صورت گرفته در دوران حکومت جمهوری اسلامی " خواهان لغو سریع حکم های اعدام صادره و آزادی ژیلا کرم زاده مکوندی و رفع پیگرد از مادران پارک لاله هستند و هشدار می دهند؛ باید سرکوب تمامی فعالان سیاسی - مدنی و اذیت و آزار بیش از این بر مردم ایران پایان یابد.

مادران پارک لاله و حامیان در خارج از کشور
http://www.mpliran.com/2012/02/blog-post_09.htmlبیستم بهمن ماه 1390

می دانیم پیروزی قطعی است!

2012-02-07T05:38:00.000-08:00

می دانیم پیروزی قطعی است!

ژیلا کرم زاده مکوندی زنی ایرانی است. یک شاعر و هنرمند؛ کسی که همانند میلیونها ایرانی دیگر سالها نسبت به بی عدالتی هایی که حاکمان کشورش به نام دین بر مردم روا میداشتند، اعتراضی خاموش داشت. چرا که این تمامیت خواهان از همان ابتدای پیروزی با شیوه "تفرقه بینداز و حکومت کن" مردم را پراکنده کردند و اعتماد را از آنان سلب کردند.

اما در خرداد 88 یک بار دیگر مردم به همدیگر با نگاهی تازه رو کردند. آن ها داشتند دوباره همدیگر را می یافتند که باز دیو خرناسه کشید و شروع به کشتار علنی دیگری کرد. عوامل وابسته به حکومت با سلاح گرم و سرد و روش های وحشیانه به مردم یورش بردند و تعدادی از معترضین را کشتند.

ژیلا همانند بسیاری دیگر تاب نیاورد تا خاموش بماند. هر گاه با او هم کلام می شدی، همواره نکته هایی ناب از عشق به انسانها در کلامش می یافتی و همین سبب شد تا او ساکت ننشیند و همراه کسانی باشد که در تظاهرات اعتراضی آن سال شرکت کردند.

حس انساندوستی و آزادیخواهی او سبب شد تا با این که مادر نبود به حمایت از مادرانی بپردازد که فرزندانشان آماج این حملات شده بودند و همچون آنان دلسوخته از داغ فرزند و بی تاب به این کشتار اعتراض کند. همراه مادران و سایر هواداران او هم بارها و بارها در مراسم شنبه های اعتراضی پارک لاله در سکوتی حزن آلود با پیمودن راهی به دور آب نمای پارک نشان داد که با این ظلم ها مخالف است.

کوردلان حکومت که حتی تاب این سکوت را هم نداشتند دو بار او را دستگیر کردند. غافل از آن که بعد از هر بار زندان با وجود لمس شرایط سخت زندان و انفرادی عزم او راسخ تر خواهد شد. در دادگاه مضحک شان که قاضی خداشناس !!! آن قبل از شنیدن سخنان متهم، حکم خود را بر اساس گزارشات و نظر کارشناس !!! صادر نموده است، او با شجاعت تمام از عقیده خود دفاع کرد و قدمی عقب ننهاد. به راستی که چنین انسان هایی کمیاب هستند.

نتیجه دادگاه چهار سال حبس بود (دو سال تعزیری و دو سال تعلیقی). اینک او پشت میله هاست و روزها را به انتظار بازگشت کبوتری سفید به وطن محبوبش می شمارد. او کسی است که راحتی خود را فدای یک خواسته جمعی کرد. کسی است که به ندای وجدان و مسئولیت اجتماعی اش گوش داد.

ژیلا و کسانی مثل او با تمام وجود و به قیمت از دست دادن آزادی خود علیه شرایط خفقان و اختناق جامعه برخاسته و مقاومت کرده اند. اینان انسان هایی پاک هستند، کسانی که برای زنده ماندن انسانیت از وجود خود مایه گذاشته اند و در این روزهای حبس با روحیه و محکم ایستاده اند. چون می دانند پیروزی قطعی است و در پیشگاه وجدان خود و مردم و سرزمین محبوب همگی مان رو سپید خواهند بود. به امید آزادی او و دیگر کسانی که به خاطر بهروزی میهن از آزادی خود گذشته اند.

لیلا سیف اللهی

بهمن ماه 1390

http://www.mpliran.com/2012/02/blog-post.html

گردهمایی حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند- شنبه ۴ فوریه ۲۰۱۲

2012-02-01T14:52:00.001-08:00

گردهمایی حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند- شنبه ۴ فوریه ۲۰۱۲

گردهمایی این هفته مادران صلح دورتموند، در حمایت از مادران پارک لاله و خواسته های آنان ،
در حمایت از همه زندانیان سیاسی و در اعتراض به اعدام ها و احکام جاری اعدام ها و نقض حقوق
بشر در ایران، برگزار خواهد شد .
حامیان مادران پارک لاله با برپایی میز خبر رسانی ، نمایشگاه عکس قربانیان و زندانیان و جمع آوری
امضاء علیه اعدام در ایران، دوباره به خیابان می آیند، تا صدای مادران داد خواه پارک لاله و حامیان آنان
را بار دیگر به گوش سازمان ها و نهادهای بین المللی حقوق بشری برسانند .

مادران پارک لاله خود را چنین تعریف می کنند :
ما مادران پارک لاله، جمعی از مادران و خانواده های جان باختگان و آسیب دیده گان در دوران حاکمیت
جمهوری اسلامی هستیم که با هدف دادخواهی خواسته های زیر را پیگیرانه دنبال می کنیم:

۱ - خواهان لغو مجازات اعدام و کشتار انسانها به هر شکلی هستیم.
۲ - خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی هستیم.
۳ - خواهان محاکمه عادلانه و علنی آمران و عاملان تمامی جنایت های صورت گرفته توسط
حکومت جمهوری اسلامی از ابتدای تشکیل آن هستیم. ما مادران پارک لاله، اعدام های فردی
و دسته جمعی در زندان ها؛ کشتارها و ترور های قومی، ملیتی، دینی، سیاسی، عقیدتی در خیابان ها؛
حمله به خانه ها، خوابگاه ها و محل های کار؛ ربودن، زندانی کردن و آسیب رساندن افراد برای کشتن
اندیشه انسانی؛ شکنجه، اعتراف گیری، تجاوزو در نهایت سنگسار و قصاص را جنایت می دانیم و برای
جلوگیری از تکرار جنایت و برای بهروزی انسان ها مبارزه می کنیم.ما مادران پارک لاله پیگیرانه خواسته های
خود را تا تحقق تمامی آنها دنبال می کنیم.

صدای مادران داد خواه را هر چه رساتر به گوش جهانیان برسانیم !

پروین مخترع و ژیلا کرم زاده مکوندی را آزاد کنید
حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند
شنبه ۴ فوریه ۲۰۱۲- ساعت ۱۵ تا ۱۶ بعد از ظهر- خیابان کاتارینن - دورتموند

جان سعید ملک پور در خطر است ، لطفا امضا کنید
http://www.gopetition.com/petition/40162.html

لطفا این پیتشین را امضا کنید
Save Loghman and Zanyar Moradi
http://www.gopetition.com/petition/41784.html

حمایت از مادران پارک لاله و حامیان آنان در زندان

2012-01-22T03:46:00.000-08:00

گردهمایی مادران صلح دورتموند، در حمایت از مادران پارک لاله و حامیان آنان در زندان ها -
شنبه ۲۱ ژانویه ۲۰۱۲

" امنیت ملی را چه کسانی به خطر می اندازند ؟مادران یا حاکمان؟

نمی دانم به این احکام بخندم یا بگریم. ژیلاکرم زاده مکوندی با حکم قاضی عادل و خوش وجهه جمهوری اسلامی! قاضی مقیسه یا همان ناصریان سابق به جرم حمایت از مادران داغدار به دو سال حبس تعزیری و دو سال حبس تعلیقی محکوم و در روز ششم دی ماه دستگیر و به زندان اوین منتقل شد...........

منصوره بهکیش، یکی دیگر از حامیان مادران عزادار، در روز 4 دی 1390 به اتهام «تبليغ عليه نظام و ايجاد اجتماع و تباني براي بر هم زدن امنيت ملي از طريق تشكيل گروه مادران عزادار» در دادگاه انقلاب اسلامی محاکمه شد. او در دادگاه تمام اتهام ها را رد کرد. دادگاه هنوز حکم خود را صادر نکرده است.......... "

ما مادران پارک لاله و حامیان در سرتاسر دنیا، ضمن پافشاری برسه خواسته اصلی خود مبنی بر آزادی تمامی زندانيان سیاسی – عقیدتی، لغو مجازات اعدام و محاکمه عادلانه و علنی آمران و عاملان کشتارهای سی و سه سال گذشته؛ از مردم آزادیخواه و نهادهای حقوق بشری می خواهیم برای آزادی پروین مخترع و ژیلا کرم زاده مکوندی و توقف فشار بر مادران دادخواه و حامیانشان در ایران، ما را همراهی و طنین صدای ما را رساتر کنند.

ژیلا کرم زاده مکوندی را آزاد کنید!

2012-01-19T15:13:00.000-08:00

ژیلا کرم زاده مکوندی را آزاد کنید!

نمی دانم به این احکام بخندم یا بگریم. ژیلاکرم زاده مکوندی با حکم قاضی عادل و خوش وجهه جمهوری اسلامی! قاضی مقیسه یا همان ناصریان سابق به جرم حمایت از مادران داغدار به دو سال حبس تعزیری و دو سال حبس تعلیقی محکوم و در روز ششم دی ماه دستگیر و به زندان اوین منتقل شد.

او اینک بیست و چند روز است که دوران زندان خود را سپری می کند. ژیلا با اینکه خودش مادر نیست، ولی از حامیان مادران داغدار است و یکی از اتهام هایش نیز همین بوده است که برای دلداری دادن به مادران به پارک لاله رفته است.

آری ژیلا به پارک رفته بود تا به این کشتار بی رحمانه اعتراض کند. برای او فرقی نمی کرد که مادر باشد یا همسر یا خواهر یا فرزند. تمامی آسیب دیدگان خواهر و فرزند او هستند، زیرا انسان اند. او تلاش کرد نشان دهد که ظلم در حق هیچ انسانی جایز نیست و برای حمایت از انسانیت به پارک لاله رفت.

او به پارک رفت تا کمی از آلام این مادران و خانواده ها را بکاهد. او فقط می خواست پیامی به این خانواده ها بدهد که نگران نباشید، ما با شما همدردیم و برای رساندن این پیام نزدیک به دو سال و نیم درگیر است. او را در 19 بهمن 1388 بازداشت کردند و مدت 36 روز در زندان بود سپس با کفالت آزاد شد ولی کدام آزادی! گویی او را از همان موقع در بند کرده بودند، زیرا دایم خودش و خانواده اش تحت فشار بودند و هم اکنون نیز تحت فشارند. واقعاً باید پرسید به چه جرمی؟ آیا همدردی با انسان های دردمند جرم است؟!

تنها جرم ژیلا همدردی با درد کشیده هاست، همان چیزی که به مذاق این دین سالاران حکومتی مدافع رأفت اسلامی خوش نمی آید. فریاد در سکوت ژیلا و ژیلاها در روزهای پس از انتخابات سال 88 این بود که چرا بهترین فرزندان این آب و خاک که باید برای بهروزی و سربلندی کشور به خدمت گرفته شوند، دسته دسته به زندان فرستاده می شوند؟

چرا بهترین انسان ها برای درخواست اولیه ترین حقوق خود به گلوله بسته می شوند؟ چرا آزادی بیان نیست؟ چرا به جای از بین بردن طناب های دار، هر روز کشت و کشتار افزون می گردد؟ چرا هیچ کس حاضر نیست مسئولیت کشتار این همه انسان بی دفاع را به عهده بگیرد؟ در طی این سی و سه سال این همه جوان کشته، زخمی و ناپدید شدند، ولی چرا هیچ کس پاسخ گو نیست؟

از خود می پرسم چه زمانی مردانی که بر کرسی قضا تکیه داده اند و مدعی اند عدالت خانه ای برپا کرده اند، این صدای بی صدای مادران را می شنوند؟ نمی دانم واقعا نمی شنوند یا خود را به کری می زنند، نه مطمئن ام که خیلی خوب هم می شنوند و برای همین ژیلا و ژیلاها را به بند می کشند، چون می ترسند مبادا ژیلاها تعدادشان زیاد و هزاران تن شوند و برای دادخواهی سر بلند کنند، همان طوری که مادران داغدار سال هاست از دیروز و امروز به دنبال دادخواهی اند ولی گوش شنوایی نیست.

آری ژیلا تنها یک تن از این موج دادخواهان است که برای حمایت از مادران باید حداقل دو سال یعنی هفتصد و بیست روز از زندگی خود را در زندان باشد زیرا گفته است چرا به جای کشتن فرزندان ما و خونین کردن سنگفرش خیابان ها، نمی گذارید حرفشان را بزنند. ژیلا و ژیلاها می گویند اگر شما به عدالت قضاوت می کنید، چرا عاملان و آمرانی که فرزندان ما را در این سی و چند سال به جوخه های اعدام سپرده اند یا با قساوت تمام سینه شان را آماج گلوله کرده اند معرفی نمی شوند.

ژیلا این زن نازک دل شاعرمان را به بند کشیدند تا تحقیرش کنند، ولی او از زندان باکی ندارد و با روحیه ای بسیار بالا و قوی در ملاقات حاضر می شود و خانواده اش نیز خوشحال اند که که ژیلا حالش خوب است و آنقدر توانایی دارد که این ظلم را تحمل کند، ظلمی که پایدار نخواهد ماند و بالاخره روز دادخواهی فراخواهد رسید.

ژیلا تا به حال دو بار ملاقات کابینی داشته است و هر بار بسیار آراسته و خندان پشت شیشه حاضر شده است، تا خانواده اش از در بند بودن او آزرده خاطر نشوند. او به خواهرانش گفته است:" نگران نباشید من اینجا 25 خواهر دادخواه دیگر یافته ام" زیرا هر کدام از زندانیان زن، یک مادر یا خواهر برای اویند و او نیز برای آنها و برای آن روزی که عدالت برقرار شود، پشت هم خواهند ایستاد.

به امید آزادی تمامی زندانیان سیاسی و بخصوص ژیلای عزیزمان
یکی از مادران پارک لاله
http://www.mpliran.com/2012/01/blog-post_18.html
28 دی 1390

گردهمایی مادران صلح دورتموند، در حمایت از مادران پارک لاله و حامیان آنان در زندان ها - شنبه ۲۱ ژانویه ۲۰۱۲ ، ساعت ۱۵ تا ۱۶ بعد از ظهر روبروی کلیسا راینولدی در دورتموند

واقعيتي كه همه مي دانند!

2012-01-09T23:50:00.000-08:00

واقعيتي كه همه مي دانند!

تقدیم به دوست عزیزم ژیلا کرم زاده مکوندی

در این سرزمین عادت کردیم که از دیدن عجایب تعجب نکنیم .در این جا هر گاه کاری از روی اصول انسانیش توسط حاکمیت پیش برود آن گاه واقعا شگفت زده می شویم . این عبارت را مردم ایران با ادبیات گوناگون و عموما به سادگی بیان می کنند. چندی پیش به دیدار مادر یکی از دوستان رفتیم که مدتی بود در زندان بود و خانواده از حال و روزش بی خبر، وقتی ما برای دلداری دادن به مادر گفتیم نگران نباشید او به زودی آزاد می شود، آخر کاری نکرده که در زندان بماند، مادر به سادگی ولی بسیار پر مغز در جواب گفت: مگر بقیه که در زندان هستند کاری کردند؟ و اصولا مگر آنان که کار بدی می کنند، به زندان می روند؟ ما دیگر هیچ نتوانستیم بگوئیم چرا که زندان پر است از انسان هایی که که کاری نکردند به جز آن که بهترین ها را برای کشورشان خواستند.
این روزها وقتی خبردستگیری دوست خوبم ژیلا را برای گذراندن دوره محکومیت دو ساله اش شنیدم، باز به یاد می آورم که نباید متعجب شوم. اصو لا مگر امکان دارد که هم شاکیان آزاد باشند و هم مجرمان و قاتلان؟ حال که دستگاه قضاوت، اراده و استقلالی ندارد و اصولا گوش به فرمان بازجویان و آمران جنایات می باشد، این خیلی طبیعی است که شاکیان و دادخواهان به زندان شوند.
مردمی که از حق خود و از رای خود پرسیدند، آرامش خیال تمامیت خواهان را به مخاطره افکندند و جانیانی که مردم پرسشگر را به گلوله بسته ، در زندان ها مورد تجاوز و شکنجه قرار داده و یا به قتل رساندند آرامش خیال را برای حاکمان تمامیت خواه خود به ارمغان آوردند و از آن جا که حماقت و دیکتاتوری پیوندی تاریخی و ناگسستنی دارند، پس توقع مجازات برای قاتلان و صد البته آمران آن ها هم، توقع بسیار بیجائی است.
این واقعیت را همه کسانی که در برابر دیکتاتورها قد علم می کنند به خوبی می دانند و دیگر از این احکام شگفت زده نمی شوند، احکامی که در آن شاکیان یا وکلای آنان به جای جانیان و آمران به زندان می روند.
زمانی که حاکمان مسیر تمامیت خواهی و دیکتاتوری را در پیش می گیرند مسیر خود را تعریف می کنند و رفتارهایشان به سادگی برای مردم تعریف شده و قابل پیش بینی می شود اما آن چه در این میان جای تعجب دارد درس نگرفتن دیکتاتورها از اسلافشان می باشد - مشق دیکتاتوری که با اصرار بسیار احمقانه و به کرات تکرار می شود- ظاهرا دیکتاتورها حافظه تاریخی بسیار ضعیفی دارند تا جایی که حتی شاه و صدام که مر بوط به دهه های اخیرند را نیز به یاد نمی آورند،اما در این میان ندیدن حسنی مبارک و بن علی و از آن ها مهمتر قذافی و...که دیگر نیازی به بهره گیری از حافظه هم نیست، واقعا اعجاب آور است چرا که فقط کافی است تا از قوه بینائی بهره مند باشی، آن گاه صحنه ها به روز در جلوی دیدگانت رژه می روند ولی گوئی کوری دیکتاتورها را نیز باید به دیگر فضایلشان افزود و اصولا دیکتاتورها به واسطه خود شیفتگی شدید خود مجمع خوبی می باشند واز تمام فضائل انسانی یک جا بهره مند هستند.!!!
اکنون روی سخنم با شما تمامیت خواهان و عاملان ریز و درشت آنان می باشد: اگر شما با اصراری بیمار گونه قائل به تکرار تاریخ هستید و از گلوله و زندان و شکنجه مصرانه بهره می گیرید تا فکر و اندیشه را به بند کشید و صدای هر گونه اعتراض را به زعم خود در گلو خفه سازید، تاریخ نیز بی گمان درس تاریخی خود را تکرار خواهد کرد و دیر یا زود جواب مکرر خود را به شما نیز خواهد داد.
از این رو اگر برای زهر چشم گرفتن از مادران و پس از تلاش های پیاپی، آخرین راهکارها را به کار می برید، خود نشانه بالندگی و موفقیت ماست. در طول دو سال و نیم گذشته که مادران عزادار و همراهان آنان گرد هم آمدند تا به کاربرد خشونت بر علیه فرزندان این سرزمین قد علم کنند و خواستار شناسائی و محاکمه خشونت طلبان شدند، شما روش های بسیاری برای ارعاب و انصراف آنان از دادخواهی در پیش گرفتید. از تهدیدهای تلفنی، توهین وتحقیر و ضرب وشتم در پارک لاله و خیابان های مجاور آن گرفته تا حبس های دسته جمعی چند روزه، زندان های انفرادی چند روزه تا چند ماهه و امروز ناامید از همه آن ها به حبس های طولانی مدت روی می آورید ولی از آن جا که حماقت و درس نگرفتن از خصیصه های دیکتاتورهاست، انتظاری جز این نیز از شما نمی رفت، از این رو ما شگفت زده نشده و نمی شویم.
من هم راه و حامی و هم صدا با مادرانی هستم که به دادخواهی فرزندان آزادی خواه و حق طلب کشورم جمع شدند، مادرانی که باور دارند اعتراض و پرسش حق فرزندانشان است، مادرانی که ایمان دارند برای ساختن یک کشور تنها و تنها راه اصولی و ابدی، پاسخ گو بودن حاکمان آن کشور است، مادرانی که می گویند جواب پرسش و اعتراض بدون خشونت، گلوله و زندان و شکنجه نیست، مادرانی که بر آنند تا به چرخه طولانی خشونت در کشورمان پایان دهند.
آری من به مادرانی که به حمایت و هم راهی با فرزندان این سرزمین برخاستند تا کشور بهتری بسازند، می بالم.در کشوری که فقر و فساد و رکود در همه زمینه ها جمع کثیری از فرزندان این سرزمین را به ورطه نابودی کشانده است، وجود جوانان، زنان و مردانی که با هوشیاری و مراقبت، از این بلایا فاصله گرفته و بر آن شوریدند نعمتی است که باید ارج نهاده شود و عزیز داشته شوند نه آن که به سینه سرد خاک سپرده یا به زندان ها در افکنده شوند.
من با مادرانی که می گویند: آنان که فرزندان این مرز و بوم را به واسطه سوال رای من کو؟ و حق من چیست؟ به گلوله بستند، بایستی همراه با آمرانشان بصورت علنی و عادلانه محاکمه شوند، هم صدا هستم.
من با مادرانی که باور دارند جای فکر و اندیشه، اعتراض و انتقاد، گرامی داشته شدن و گوش شنواست نه زندان و وشکنجه و از این رو خواستار آزادی تمامی زندانیان عقیدتی و سیاسی هستند، هم باورم.
من افتخار می کنم حامی مادری هستم که به بازجویان، آن گاه که از او می خواهند با رسانه ها گفتگو نکند و خود را مدام مادر فرزند زندانیش معرفی ننماید، بلکه اسم و فامیل خود را به کار برد، در نهایت شجاعت تا آن جا به فرزند خود می بالد که خیالشان را راحت میکند و می گوید: من وصیت کردم اگر قبل از آزادی فرزندم بمیرم، بر سنگ مزارم بنویسند مادر مجید توکلی.
من به مادرانی که اعلام می کنند: ما به هیچ وجه قصد انتقام نداریم و هدف ما پایان دادن به خشونت و باز تولید خشونت است و اگر همه زندانیان سیاسی از زندان آزاد شوند از خون فرزندمان می گذریم، افتخار می کنم.
من به هم راهی و حمایت از این مادران افتخار می کنم و اگر همراهی و حمایت از آنان، امنیت خیال کس یا کسانی را به مخاطره اندازد، از آن بیم ندارم.من ذره ای برای آن چه کردم پشیمان نیستم و به درستی خواسته مادران ایمان کامل دارم.
از این رو اگر به واسطه این حمایت و هم راهی باید به زندان بروم، با افتخار و غرور به زندان خواهم رفت و بزرگترین آرزویم این خواهد بود که روزی و به واسطه آن که مردم، حاکمان دیکتاتور کشورم را وادار به تمکین خواسته هایشان می کنند و درهای زندان به روی همه زندانیان عقیدتی و سیاسی باز می شود، از زندان آزاد شوم.
یکی از حامیان مادران پارک لاله - دیماه
http://www.mpliran.com/2012/01/blog-post_06.html90

نوشته اي از مادر مصطفي كريم بيگي

2012-01-05T07:54:00.000-08:00

نوشته اي از مادر مصطفي كريم بيگي

"فردا بوسه ی مرگ را بر لبانم جشن خواهم گرفت، این است اوج تنهایی من ..."

اس ام اسی که در انتهایش اوج تنهایی مصطفی جوانه زد و اوج دلتنگی من. اگر آن روز می دانستم که روزی از همین روزها این اس ام اس لباسی از واقعیت بر تن می کند، بی شک رج به رج این لباس را از هم می شکافتم. نمی دانم چرا هیچ گاه در خیالم نگنجید که عاشورای حسینی، روز مظلومیت حسین، سالروز خاطره تشنه لبان خسته دل، روز عزای جوانانی از جنس پاکی و بلور شود.

جوانانی از جنس مصطفای من که پاکی را با او معنا کردم. مصطفایی که هنوز خیابان ها را در جستجوی معصومیت چهره اش گام برمی دارم. مصطفایی که بی اراده تصویر بودنش هر روز مقابل چشمانم جان می گیرد. مصطفایی که عاشق بود و عاشق رفت. او که هنوز نبودنش در قوه ی تخیلم شکل واقعی نمی گیرد.

آن قدر زیبا از آزادی و آنچه که حقمان است و باید ستاند می گفت که فکر می کنم خدا آنچه را که مصطفی فریاد می کرد چه زود شنید و عطایش کرد.

مصطفای من جان در راه حق و آزادی داد، جان در راه عشق داد. گرچه باور نبودنش سخت است، باور جای خالی اش جان فرساست، اما فرزند من با خون خود عشق بازی کرد و در خون خود غلتید. دلتنگی اش با هیچ چیز پر نخواهد شد، دلتنگی همه ی مادرها با هیچ چیز پر نخواهد شد.

دلتنگم... دلتنگیم... دلتنگی هایمان را باد با خود می برد و می رساند به گوش همه ی جاهای خالی، همه ی نبودن ها... اما کاش برساند به گوش همه آنانی که پاسخشان برای دست های خالی گلوله بود و باتوم، گلوله بود و چرخ های بی رحم و بی تفکر.

عاشورا دیگر برایم تکرار تاریخ مظلومیت حسین نیست، صدای فریاد خاموش شده ی مصطفی و مصطفی هاست اما آنچه باقی است دیگر سکوت نیست، رود خروشان خون های به ناحق ریخته شده است.

باشد تا روزی آزادی، آزدگی و تولد نور را در تاریکی استبداد کشور غم زده مان جشن بگیریم.

مادر مصطفی کریم بیگی
ششم دی ماه یکهزار و سیصد و نود
http://www.mpliran.com/2012/01/blog-post.html

گزارش کامل از سالگرد مصطفی کریم بیگی

2012-01-05T07:52:00.000-08:00

گزارش کامل از سالگرد مصطفی کریم بیگی

دومین سالگرد مصطفی کریم بیگی، جانباخته ی عاشورای 88 برگزار شد!
دومین سالگرد جان باختن مصطفی کریم بیگی در سه شنبه ششم دی ماه 1390 با حضور انبوه شرکت کنندگان شامل خانواده های چند تن از کشته شدگان وقایع پس از انتخابات سال 88، بازداشت شدگان فاجعه کهریزک، مادران پارک لاله(حامیان مادران عزادار)، مادران صلح و تنی چند از طرفداران جنبش سبز در منزل آن شهید برگزار شد.

در این مراسم تعدادی از خانواده های جان باختگان از جمله خانواده های محمد کامرانی و امیر جوادی فر از کشته شدگان فاجعه کهریزک، محمد مختاری، علی حسن پور، سهراب اعرابی، احمد نجاتی کارگر، سعید زینالی(که 12 سال پیش دستگیر شده و تاکنون خانواده اش هیچ اطلاعی از وی ندارند) حضور به هم رساندند.

در این مراسم ، یکی از طرفداران جنبش سبز با نواختن سنتور به آواز خوانی سرودهای « تفنگت را زمین بگذار»، «غم مخور» و «مرغ سحر» پرداخت که ضمن خواندن سرود «مرغ سحر» حاضرین در این مراسم با وی همخوانی کردند. پس از آن مادران صلح و همچنین پروین فهیمی مادر شهید سهراب اعرابی اشعاری را از هوشنگ ابتهاج، سیاوش کسرایی و احمد شاملو خواندند وسپس جمع حاضران به صورت گروهی سرود « سر اومد زمستون» را همخوانی کردند و پس از آن به خواهش مادر مصطفی و به یاد او سرود «یار دبستانی من» را با یکدیگر و با هماهنگی خواندند.

در ادامه این مراسم، شهناز اکملی مادر مصطفی کریم بیگی یادداشت خود را به مناسبت مرگ فرزندش برای حاضرین خواند. او یادداشت خود را چنین آغاز کرد: «فردا بوسه مرگ را بر لبانم جشن خواهم گرفت، این است اوج تنهایی من...» .

در این مراسم همچنین دو تن از دوستان مصطفی کریم بیگی با ذکر خاطراتی از وی به بینش و آگاهی سیاسی- اجتماعی و به روز این شهید، شجاعت و جسارت وی و خصائص و ویژگیهای نیک و انساندوستانه او اشاره کردند.

در دومین سالگرد شهادت مصطفی کریم بیگی چند تن از شرکت کنندگان در مراسم به بستن دستبندهای سبز و به سر کردن شالهای سبز رنگ اقدام کرده بودند، همچنین شمع های روشن که با آنها نام مصطفی نوشته شده و عکس های برخی از کشته شدگان در میانشان گذاشته شده بود و نیز استفاده از نمادهای سبز در جای جای این مراسم جلوه ای خاص به آن بخشیده بود که از تداوم جنبش مردمی سبز نیز خبر میدهد.

بسیاری از شرکت کنندگان در این مراسم یاد و خاطره مصطفی کریم بیگی را با تقدیم گل گرامی داشتند، در سبد گلی که بابک جوادی فر، برادر امیر جوادی فر از کشتگان فاجعه کهریزک به همراه آورده بود، شعری با این مضمون ضمیمه شده بود:

به خاطر برادرم
جاوید نام «مصطفی کریم بیگی»

بار دگر تو
فصل تو
خوانش دوباره تو...
از کسی مپرس
دی ماه خوب می داند
آنکه بوسه بر کاکل خورشید زد
سبزترین درخت زمستان بود.

طنين صداي ما را رساتر كنيد

2012-01-05T07:51:00.000-08:00

طنين صداي ما را رساتر كنيد

امنیت ملی را چه کسانی به خطر می اندازند ؟مادران یا حاکمان؟

اقلیت حاکم بر ایران، روز به روز حلقه فشار و سرکوب را بر گروهها، سازمانها، احزاب، فعالان اجتماعی و حتا مردم عادی تنگتر و تنگتر کرده و دیکتاتوری و استبداد خود را به شکلی وحشیانه تر اعمال میکند.

در حالی که مردم حق نفس کشیدن ندارند و بسیاری از آزادی خواهان تنها به جرم حق طلبي ، زندانی، مفقود، مجروح و کشته می شوند و خانواده هايشان حق هیچ گونه شکایت و پیگیری واقعی را ندارند.

در حالی که شکنجه گران و قاتلان، آزادانه به جنایتهای خود ادامه میدهند، زنان و مادرانی که برای رسیدن به حداقل حقوق انسانی و اجتماعی خود و یا برای دفاع از حقوق قانونی خود و فرزندانشان حاضر به سکوت نشده اند، بارها مورد آزار و تهدید قرار می گیرند؛ یا به اتهام اقدام علیه امنیت ملی، مورد محاکمه قرار گرفته و با اتهامات بي اساس و مجازات های سنگین در بیدادگاه ها مجرم قلمداد می شوند؛ هم اکنون نیز دو نفر از آنان در زندان به سر می برند.

ژیلا مهدویان مادر حسام ترمسی به جرم دادخواهی از وضعیت فرزندش و همدردی با مادران عزادار به پنج سال زندان، سه سال تعزیزی و دو سال تعلیقی و دخترش مریم نجفی نیز به دو سال حبس، یک سال و نیم تعلیقی و شش ماه تعزیری محکوم شده است. حسام پسرش، جوانی است که برای همراهی با جنبش سبز در سال ١٣٨٨ یک سال زندان را تحمل کرد و پس از آزادی با وضعیتی مشکوک بیمار شد و هنوز هیچ کس نمی داند که علت بیماری او پس از آزادی از زندان چه بوده است.

ژیلا کرم زاده مکوندی ، شاعر و از حامیان مادران عزادار، به جرم همدردی و سرودن شعر برای مادران و جان باختگان به چهار سال حبس، دو سال تعزیزی و دو سال تعلیقی محکوم شده و در تاریخ ٦ دی ماه برای اجرای حکم ، بازداشت و روانه زندان شده است.

لیلا سیف اللهی، پزشک و از حامیان مادران عزادار، نیز به چهار سال حبس، دو سال تعزیزی و دو سال تعلیقی محکوم شده است.

اکرم نقابی، مادر سعید زینالی به جرم پیگیری وضعیت فرزندش به مدت دو ماه زندانی شده و محاکمه شده است. سعید دانشجویی بود که در ٢٣ تیر ١٣٧٨ مقابل چشمان خانواده اش در منزل بازداشت و ربوده شد و تا به حال هیچ مقام مسئولی پاسخی مبنی بر زنده بودن یا کشته شدن او نداده است.

پروین مخترع، مادر کوهیار گودرزی به جرم پیگیری وضعیت فرزندش به ٢٣ ماه حبس تعزیری محکوم و زندانی شده است. کوهیار دانشجو و فعال حقوق بشر است که هم اکنون در زندان به سر می برد.

منصوره بهکیش، از خانوادههای جان باختهگان دهه ٦٠ است که شش تن از خانواده اش کشته شده اند. او نيز به جرم دادخواهی و همدردی با مادران عزادار و حضور در خاوران و بهشت زهرا، بارها احضار و مورد اذیت و آزار قرار گرفته است و در آخرین بازداشت یک ماه را در حبس گذرانده است و نهايتا در ٤ دی ماه ، توسط قاضی صلواتی محاکمه و در انتظار حکم نهائي است.

نادر احسنی، یکی دیگر از حامیان مادران پارک لاله، پس از تحمل یک سال زندان و پس از آزادی، دوباره به دادگاه احضار و به دو سال حبس تعزیری محکوم شده است.

همچنین تعدادی دیگر از مادران و خانواده های جان باختگان و حامیان ، بارها احضار، بازداشت و محاکمه شده و در وضعیتی بلاتکلیف بسر می برند و تعدادی دیگر از آنها نیز بارها مورد بازخواست قرار گرفته یا تهدید شده اند.

هم چنين خانم "فاطمه الوندی" مادر مهدی محمودیان، زندانی سیاسی محبوس در زندان رجایی شهر کرج نيز ١٣ دي ماه، توسط ماموران امنیتی بازداشت و مورد بازجویی قرار گرفته و سپس آزاد شده است. نامبرده طی دو سال گذشته بارها از طریق دادستانی پیگیر مرخصی استعلاجی برای فرزند بیمارش بوده است.

مي پرسيم : کدامیک ازخواسته ها و حرکت های مادران و حامیان، غیرقانونی بوده که امنیت ملی کشور به خطر افتاده است؟
جز اینکه پیگیری وضعیت فرزند در هر دین و آیین و قانونی، حق هر مادری و همراهی و حمایت از مادران، وظيفه ي تک تک فرزندان جامعه جهانی است.

حاکمان، امنیت ملی را امنیت اوباش، قاتلان و شکنجهگران می دانند و به همین دلیل این چنین از حرکت مادران به وحشت افتاده اند و به اشکال مختلف آنها را مورد اذیت و آزار قرار می دهند.

ما مادران پارک لاله و حامیان در سرتاسر دنیا، ضمن پافشاری برسه خواسته اصلی خود مبنی بر آزادی تمامی زندانيان سیاسی – عقیدتی، لغو مجازات اعدام و محاکمه عادلانه و علنی آمران و عاملان کشتارهای سی و سه سال گذشته؛ از مردم آزادیخواه و نهادهای حقوق بشری می خواهیم برای آزادی پروین مخترع و ژیلا کرم زاده مکوندی و توقف فشار بر مادران دادخواه و حامیانشان در ایران، ما را همراهی و طنین صدای ما را رساتر کنند.

مادران پارک لاله و حامیان در داخل و خارج از کشور
http://www.mpliran.com/2012/01/blog-post_04.html
http://www.mpliran.com/2012/01/blog-post_03.html
http://www.mpliran.com/2012/01/blog-post.html
http://www.mpliran.com/2011/12/blog-post_3457.html
http://www.mpliran.com/2011/12/blog-post_8986.html

دومین سالگرد مصطفی کریم بیگی، جانباخته ی عاشورای 88 برگزار شد!

2012-01-03T10:01:00.000-08:00

"فردا بوسه ی مرگ را بر لبانم جشن خواهم گرفت، این است اوج تنهایی من ..."

2012-01-03T09:57:00.001-08:00

تعقیب و آزار قربانیان نقض حقوق بشر و فعالان سیاسی

2011-12-30T01:19:00.001-08:00

بیانیه مشترک عمومی

فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر

جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران

تعقیب و آزار قربانیان نقض حقوق بشر و فعالان سیاسی

http://www.fidh.org/Persecution-of-victims-and?var_mode=calcul

8 دی 1390

مقامات جمهوری اسلامی ایران هر گونه اعتراض مسالمت آمیز از جمله اعتراض های خانواده های قربانیان و حامیان آنها و نیز فعالان سیاسی میانه رو را بی امان سرکوب می کنند. حامیان «مادران عزادار» (نگاه کنید به اطلاعات پیشینه ای) و فعالان سیاسی میانه رو بیش از پیش هدف این سرکوب قرار دارند.

سرکوب مادران عزادار به خاطر مبارزه آنها علیه معافیت از مجازات

ژیلا کرمزاده مکوندی، یکی از حامیان مادران عزادار، در روز 6 دی 1390 در اداره گذرنامه تهران دستگیر و برای گذراندن حکم دو سال زندان به زندان اوین منتقل شد.

لیلا سیف اللهی و نادر احسنی، دو تن دیگر از حامیان مادران عزادار، نیز در خطر دستگیری خودسرانه قرار دارند زیرا حکم زندان آنها نیز تایید شده است. این سه نفر به همراه عده ای دیگر از حامیان مادران عزادار در بهمن 1388 دستگیر شدند و پیش از آزادی با وثیقه بیش از یک ماه در سلول انفرادی در بازداشت ماندند. آنها در بهمن 1389 به اتهام «اجتماع و تباني به قصد ارتكاب جرايم عليه امنيت كشور، فعاليت تبليغي عليه نظام جمهوري اسلامي » محاکمه شدند. حکم دادگاه آنها را به شرکت در «تشكيل غيرقانوني در جهت اقدام عليه امنيت كشور تحت عنوان مادران عزادار» متهم کرد و گفت آنها «خود را مدافعان حقوق بشر در ایران» می دانند.

دادگاه انقلاب اسلامی ابتدا ژیلا کرمزاده مکوندی و لیلا سیف اللهی را به چهار سال زندان و نادر احسنی را به دو سال زندان محکوم کرد. بنا به گزارش هایی در اواسط آبان 1390، دادگاه تجدید نظر حکم ژیلا کرمزاده مکوندی و لیلا سیف اللهی را به دو سال زندان تعزیری و دو سال زندان تعلیقی تغییر داد و حکم دو سال زندان نادر احسنی را تایید کرد.

ژیلا مهدویان و دختر او مریم نجفی، دو تن از حامیان مادران عزادار، در روز 4 دی 1390 به دادگاه انقلاب اسلامی احضار شدند و حکم های پنج سال زندان به ژیلا مهدویان و 6 ماه زندان به مریم نجفی ابلاغ شد. به علاوه، مریم نجفی به 18 ماه زندان تعلیقی محکوم شد. آنها 20 روز برای درخواست تجدید نظر فرصت دارند.

این دو در تاریخ 17 مهر 1389 دستگیر شدند و به ترتیب 50 روز و 13 روز در بازداشت گذراندند و سپس با وثیقه آزاد شدند. محاکمه آنها در تاریخ 9 آذر 1390 انجام شد. بعضی از اتهام های ژیلا مهدویان عبارت بود از: «شرکت در اغتشاشات، اقدام علیه امنیت ملی، شرکت در گروه مادران عزادار، قصد خروج غیرقانونی از کشور، ارایه گزارش علیه جمهوری اسلامی در دادگاه های آلمان.» مریم نجفی به « اقدام علیه امنیت ملی و قصد خروج غیرقانونی از کشور» متهم شد. ژیلا مهدویان مادر حسام ترمسی است که پس از آزادی در پی 11 ماه بازداشت در سال 1388 و 1389 با چاقوی سمی مورد حمله قرار گرفت و گویا هنوز بیمار است.

منصوره بهکیش، یکی دیگر از حامیان مادران عزادار، در روز 4 دی 1390 به اتهام «تبليغ عليه نظام و ايجاد اجتماع و تباني براي بر هم زدن امنيت ملي از طريق تشكيل گروه مادران عزادار» در دادگاه انقلاب اسلامی محاکمه شد. او در دادگاه تمام اتهام ها را رد کرد. دادگاه هنوز حکم خود را صادر نکرده است.

او که شش عضو خانواده خود را در اعدام های مخفی دهه 1360 از دست داده است، در دهه های اخیر چندین بار دستگیر شده است. وی در تاریخ 22 خرداد 1390 در خیابان دستگیر شد و پیش از آزادی با وثیقه یک ماه در بازداشت انفرادی ماند.

پیگرد فعالان سیاسی به خاطر استفاده از حق تشکل

احزاب و گروه های سیاسی میانه رو و مسالمت جو و فعالان آنها نیز بیش از پیش مورد حمله قرار می گیرند و اعضای آنها در زندان به سر می برند.

ابراهیم یزدی، رهبر 80 ساله نهضت آزادی ایران و وزیر امور خارجه پیشین، در روز 6 دی 1390 از محکومیت خود به 8 سال زندان مطلع شد. ابراهیم یزدی پس از انتخابات ریاست جمهوری 1388 سه بار بازداشت شده و از جمله از مهر تا اسفند 1389 شش ماه را در بازداشت گذرانده است. محاکمه او به اتهام «اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور، فعالیت تبلیغی علیه نظام جمهوری اسلامی ایران و تاسیس و هدایت نهضت آزادی ایران» در تاریخ 11 آبان 1390 برگزار شد، ولی او دادگاه انقلاب اسلامی را مغایر با قانون اساسی دانست، صلاحیت آن را برای محاکمه رد کرد و حاضر به دفاع از خود نشد.

یکی دیگر از اعضای ارشد نهضت آزادی ایران و شهردار پیشین تهران، محمد توسلی، و دکتر علی رشیدی، اقتصاددان برجسته، عضو ارشد جبهه ملی ایران و معاون پیشین بانک مرکزی، از 12 آبان 1390 در بازداشت خودسرانه به سر می برند.

اطلاعات پیشینه ای

* مادران پارک لاله (مادران عزادار ایران) زنانی هستند که فرزندانشان از اوایل دهه 1360 به بعد اعدام، کشته یا ناپدید شده اند. مادران عزادار پس از سرکوب خشن پساانتخاباتی در خرداد 1388 فعالیت خود را با گردهمایی سکوت در روزهای شنبه در پارک لاله شروع کردند. آنها از جمهوری اسلامی خواهان تایید اعدامهای گسترده پنهانی در زندانها، حق اطلاع از محل دفن عزیزان خود، الغای مجازات اعدام، آزادی تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی، و محاکمه علنی تمام مسئولان جنایت ها پس از پیدایش جمهوری اسلامی در سال 1357 هستند و به صورت فزاینده ای با آزار، بازداشت و دستگیری خودسرانه و زندان روبرو بوده اند.

* نهضت آزادی ایران گروهی ملی گرا است که در سال 1340 تاسیس شد و اعضای آن در رژیم شاه سابق مورد پیگرد و سرکوب قرار گرفتند. رهبران آن اولین دولت پس از انقلاب را تشکیل دادند ولی بعدا استعفا کردند. بعضی از آنها در رژیم کنونی نیز حکم های زندان را گذرانده اند.

* جبهه ملی ایران سازمانی سکولار و ملی گرا است که در زمان شاه و بعدا در رژیم کنونی سرکوب شد. اعضای آن نیز از جمله وزرای اولین دولت پس از انقلاب بودند.

عبدالکریم لاهیجی، نایب رییس فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر و رئیس جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران، امروز گفت: «جمهوری اسلامی ایران پیوسته آزادی گردهمایی و تشکل را نفی و ماده های 21 و 22 میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی را نقض کرده است. سازمان های مستقل کارگران، دانشجویان، معلمان، روزنامه نگاران، مدافعان حقوق بشر و حتا گروه های سیاسی میانه رو ممنوع هستند و گروه های قربانیان مثل مادران عزادار که می کوشند مقامات را به خاطر جنایت هایشان وادار به پاسخگویی کنند بیش از پیش مورد حمله و حامیان آنها مورد آزار و تعقیب قرار می گیرند. مقامات دولتی باید فورا به ملاحظات پایانی کمیته حقوق بشر سازمان ملل عمل نمایند تا آزادی گردهمایی و تشکل را برای تمام افراد بدون تبعیض تضمین کنند و تمام کسانی را که تنها به خاطر استفاده مسالمت آمیز از این حق در بازداشت هستند فورا و بدون قید و شرط آزاد نمایند.»

برای اطلاعات بیشتر، نگاه کنید به گزارش مشترک فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر و رئیس جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران که اخیرا با عنوان «ایران: سرکوب آزادی، زندان، شکنجه، اعدام... سیاست دولتی اختناق» منتشر شد: http://www.fidh.org/gozaresh-ekhtenaq

-------------------------------------

تماس با رسانه ها

فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر: Arthur Manet; Karine Appy +33 6 72 28 42 94 / +33 1 43 55 90 19

Twitter: @fidh_ngo

جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران: lddhi(at)fidh.net

--------------------------------------------------------

صفحه ایرانِ فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر

http://www.fidh.org/-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-

Iran Page of FIDH:
http://www.fidh.org/-Iran,228-

همچنان ایستاده ایم وفریاد می زنیم!

2011-12-28T12:49:00.001-08:00

همچنان ایستاده ایم وفریاد می زنیم!

دلم تنگ است ازاین همه بیداد. نمی دانم چرا مهربانی جرم است. نمی دانم چرا غمخوار بودن تاوانش زندان است. چرابه دستانم دستبند می زنند تا دست دوست غم دیده را در دستانم نگیرم و از این نمی دانم ها خسته ام و دلتنگ!

فقط این را می دانم که در این روزهای سرد و سیاه تر از شب، انسانیت گم شده و دلجویی و محبت درگوشه زندان چمباتمه زده و از روزنه کوچکی به فرداها می نگرد.

نمیدانم چرا کسی این فریادها را نمی شنود. چرا کسی خفقان وعصیان این نسل از خودگذشته را نمی بیند و چرا کسی به فکرشقایق های نگران نیست.

چرا کسی دلش برای نسترن های روی دیوار خانه مادربزرگ دیگر نمی لرزد. چرا کسی به یادشعمدانی های توی گلدان نیست و به یاد ندارد که نیلوفر از بی آبی می خشکد چرا کسی به یاد ماهی سیاه کوچولو مهاجر نیست، که با همه عشق و ایثار به هموطنانش کوله بار سفر بسته و به دریایی دور رفته است.

دراین سیاه ترین روزها ،عزیزانم ،یارانم را به زندان می برند یا غریبانه کوچ می کنند. ولی باز از این همه غم از این همه بیداد نمی توانند فریادم را در گلوخفه سازند.

من و ما همچنان ایستاده ایم وفریاد می زنیم وبه امید برگشت پرستوهای عاشق به آسمان، که این روزها سربی وخاکستری است، خواهیم نگریست ما! به یاد همه مردان و زنان میهن که این روزها درسلولهای کوچک مینهم بر روی دیوارهای زندان عکس پرنده آزادی رامی کشند. فریاد دادخواهی سرخواهیم داد ما دوباره باز !

یکی ازمادران پارک لاله
http://www.mpliran.com/2011/12/blog-post_28.html

اجرای حکم زندان ژیلا کرم زاده مکوندی

2011-12-27T13:33:00.001-08:00

اجرای حکم زندان ژیلا کرم زاده مکوندی

افزایش فشارها بر مادران پارک لاله و دستگیری ژیلا کرم زاده مکوندی

مادران پارک لاله - صبح امروز 6 دی ماه 1390 ژیلا کرم زاده مکوندی، که برای انجام کارهای اداری مربوط به گذرنامه به اداره گذرنامه تهران مراجعه کرده بود، توسط ماموران اطلاعات این ارگان دستگیر و جهت اجرای حکم 2 سال زندان تعزیری به دادسرای زندان اوین و از آن جا به بند نسوان منتقل شد.

ژیلا کرم زاده مکوندی از مادران پارک لاله، پیش از این در روز ۱۹ بهمن سال ۱۳۸۸ در منزل دستگیر و مدت ۳۴ روز را در بند ۲۰۹ زندان اوین به سر برد و سپس با قرار کفالت ۵۰ میلیون تومانی آزاد شد. بهمن ماه سال ۱۳۸۹ دادگاه بدوی جهت بررسی اتهامات وی تشکیل و در ۲۰ فروردین ماه ۱۳۹۰ حکم چهار سال حبس تعزیری را برای او صادر کرد.

دادگاه تجدید نظر سرانجام حکم را به ۲ سال حبس تعزیری و ۲ سال حبس تعلیقی در مدت 5 سال تقلیل داد، که از زمان صدور حکم ،22 شهریور 1390 قابل اجرا بوده است.

جمهوری اسلامی فشار را بر مادران پارک لاله افزایش داده و هزینه فعالیت را برای آن ها و حامیان شان در ایران به شدت بالا برده است. از جمله این احکام می توان به احکام صادره برای خانم ها لیلا سیف اللهی و ژیلا مهدویان اشاره کرد.

ژیلا کرم زاده مکوندی ، شاعر و از همراهان مادران پارک لاله بود .

همه بر میگرده به ارنستو ...

دستام میلرزه

پاهام بیشتر

دلم ریخته پایین

بی مجنون

این گره خیال باز شدن نداره

همه بر میگرده به ارنستو

چش ازم بر نمیداره

توی قاب روی دیوار

بگه بمون می مونم

در بند...

عشق عمومی

(شعر از ژیلا کرم زاده مکوندی)

آخرین نتايج بررسي پرونده هاي مادران در ايران

2011-12-27T04:40:00.001-08:00

آخرین نتايج بررسي پرونده هاي مادران در ايران

شنبه ٤ دي ماه ١٣٩٠مهدويان (مادر حسام ترمسي) و دخترش مریم نجفی براي اطلاع از نتيجه دادگاه بدوي، به شعبه ٢٦ دادگاه انقلاب احضار شدند. قاضی پرونده، ژیلا مهدویان را به ٥ سال حبس تعزیری و دختر ایشان مریم نجفی را به ٢ سال حبس شامل تحمل یک سال و نیم حبس تعلیقی برای مدت ٥ سال و ٦ ماه حبس تعزیری محکوم کرد.

دادگاه آنها در ٩ آذر ١٣٩٠ با ریاست قاضی پیرعباسی برگزار شده بود. لازم به توضیح است این دو نفر در تاریخ هفده مهر ١٣٨٩ و در منزل دستگیر شده بودند.
خانم مهدویان با تحمل ٥٠ روز حبس با وثیقه ٢٠ میلیون تومانی آزاد و دختر وی نیز پس از ١٣ روز حبس با فیش حقوقی آزاد شده بود.

قاضي پرونده، ژيلا مهدويان را با هفت اتهام شامل: ارایه گزارش به شبکه های خارجی، شرکت در اغتشاشات، اقدام علیه امنیت ملی، شرکت در گروه مادران عزادار، قصد خروج غیرقانونی از کشور، ارایه گزارش علیه جمهوری اسلامی در دادگاه های آلمان و داشتن ماژیک سبز و قرمز به منظور شعار نویسی و خانم مریم نجفی را با دو اتهام شامل: اقدام علیه امنیت ملی و قصد خروج غیرقانونی از کشور محاكمه كرد.

هم چنين در همان روز، دادگاه رسيدگي به پرونده منصوره بهكيش، جهت بررسي دو اتهام " تبليغ عليه نظام" و " ايجاد اجتماع و تباني براي بر هم زدن امنيت ملي از طريق تشكيل گروه مادران عزادار" در شعبه ١٥ به رياست قاضي صلواتي برگزار شد.
لازم به ذكر است، كليه اتهامات وارده توسط نامبرده رد شد و وكيل ايشان قرار است تا روز شنبه 10 دی ماه لايحه حمايت را به دادگاه تحويل دهد.

در دادگاه منصوره بهكيش چه گذشت!

دادگاه نامبرده ساعت ١٠ صبح چهارم دی ماه ١٣٩٠ در شعبه ١٥ دادگاه انقلاب واقع در خیابان معلم تهران به ریاست قاضی صلواتی در حضور نماینده دادستان به نام نوری برگزار شد و تا ساعت ١٢ به طول انجامید. منصوره بهکیش به اتفاق وکیل اش در دادگاه حاضر شد.

برخورد قاضی و نماینده دادستان بسیار بد گزارش شده است. قاضی اتهام های وارده را به دلیل حضور ایشان در پارک لاله و دیدار و دلجویی از مادران داغدار و حضور در گورستانها و برنامه ریزی آموزشی و مستندسازی برای گروه مادران عزادار ذکر کرده است.
منصوره بهکیش اظهار داشت: " من هیچ یک از اتهام های وارده را نمیپذیرم زیرا مادران عزادار یک جریان خودجوش بوده است که پس از کشتار
خیابانی انسان های بی دفاع که برای ساده ترین حقوق خود دست به اعتراض زده بودند، ایجاد شد." او پذیرفت که با مادران همدردی کرده است و این دلجویی را جزو حقوق شهروندی هر انسانی می داند که هیچ مقامی نمی تواند این حق را از او یا دیگری بگیرد یا فرد را به این دلیل مجرم قلمداد کند.

او همچنین گفت: " من درد کشیده ام زیرا شما شش تن از خانواده ام را کشته اید و درد انسان های دردمند را درد خود می دانم. شما به جای اینکه مرهمی بر زخم های ما خانواده ها بگذارید، هر روز داغ ما را تازه می کنید و پس از این همه
سال نه تنها هیچ پاسخی بر چرایی و چگونگی کشتارهای عزیزانمان نداده اید، به اشکال مختلف ما و تمامی خانواده ها را مورد اذیت و آزار قرار میدهید".
قاضی در پاسخ گفت: " مگر من آنها را کشته ام، برو یقه آنهایی را بگیر که خواهر و برادرانت را کشته اند. این پرونده ربطی به خانواده تو ندارد".
http://www.mpliran.com/2011/12/blog-post_27.html

جایزه حقوق بشرخدیجه مقدم تقدیم به مادر بهکیش!

2011-12-20T14:05:00.000-08:00

خدیجه مقدم فعال جنبش زنان اولین جایزه حقوق بشر شهر بوخوم را دریافت کرد!

مادران پارک لاله - یکشنبه ۱۸ دسامبر به مناسبت روز جهانی حقوق بشر، برنامه ی شب ایرانی در کلیسا کریستوس در شهر بوخوم برای اهدای اولین جایزه حقوق بشر این شهر به خانم خدیجه مقدم فعال حقوق بشر و جنبش زنان و با شرکت میهمان افتخاری، شیرین عبادی برنده جایزه صلح نوبل، برگزار شد .این مراسم از طرف سازمان عفو بین الملل ، کانون ایران آزاد و با حمایت شهرداری شهر بوخوم اجرا شد .

مراسم، با کارهای هنری گروهی از جوانان به سرپرستی امید پور یوسف از گروه تپش ۲۰۱۲ ، آغاز شد و در فواصل سخنرانی ها ، صدای زیبای تکتم ، خواننده جوان اپرا ، آذین بخش شب ایرانی بود .

خانم شهردار "آسترید پلتزمن شولتن " ضمن خوش امد گویی به شیرین عبادی و خدیجه مقدم و ابراز خوشنودی از آشنایی با این دو، سخنرانی خود را راجع به نقض حقوق بشر در ایران ایراد کرد.

در قسمت بعدی ، دبیرکل سازمان عفو بین الملل ولفگانگ گرنز، گزارش خود را درباره بهار عربی و جنبش هایی که در کشورهای عربی اتفاق افتاده است شروع و با انتقاد از ادامه نقض حقوق بشر در این کشورها و همچنین درباره نقض فاحش حقوق بشر در ایران و سیاست های دولت آلمان و قرار داد های مختلف این کشور با چنین دولت های سرکوبگر، سخنرانی خود را به پایان رساند.

سپس شیرین عبادی سخنرانی خود را با تشکر از توضیحات جامع و کامل دبیرکل سازمان عفو بین الملل ولفگانگ گرنز در رابطه با نقض فاحش حقوق بشر در ایران آغاز کرد. وی با اشاره به موارد دیگر عدم رعایت قوانین حقوق بشری در ایران پرداخته و با انتقاد از تحریم های اقتصادی و جنگ که فقط به ضرر مردم ایران است ، بار دیگر با اشاره به مساله انرژی اتمی در ایران و خطرات جهانی آن تاکید کرد.

در قسمت آخر برنامه و قبل از اعطای جایزه به خدیجه مقدم ، ایشان سخنرانی خود را با ورق زدن کتاب تاریخ ۳۳ سال گذشته و شرایط زندگی یک زن و مادر فعال حقوق بشر آغاز کرد. از تحصن مادران و خانواده ها در مقابل زندان اوین در سال ۵۷ و آزادی زندانیان سیاسی دوره شاه، که بعد ها همین عزیزان دوباره به زندان های جمهوری اسلامی افتادند.

از کشتار زندانیان سیاسی دهه ۶۰ و قبر های دسته جمعی در گلزار خاوران، از به وجود آمدن کمپین یک میلیون امضاء ، از مادران خاوران، از مادران صلح، مادران پارک لاله، از دستگیری های مادران و حامیان آنان که بیش از صد بار اتفاق افتاده است.

از نداها، سهراب ها، کیانوش ها و مادران داغدار آن ها، از احکام سنگینی که حامیان مادران پارک لاله به علت همدردی با خانواده های جان باختگان گرفته اند، از احضاریه هایی که حامیان مادران به تازگی دریافت کرده اند ، از اعدام زندانیان عادی و سیاسی و اعدام کودکان زیر ۱۸ سال، از شرایط زندانیان سیاسی-عقیدتی، جان باختگان، شکنجه شدگان، از فشار بر اقلیت های مذهبی، قومی و جنسیتی .....

خدیجه مقدم به یاد همه مادران داغدار و آسیب دیده ۳۳ سال گذشته و با تکرار سخنان دایه سلطنه، مادر فرزاد کمانگر که بعد از به قتل رسیدن فرزندش گفت : به ما نگویید مادران داغدار ، به ما بگویید مادران با افتخار، جایزه خود را در آخر برنامه به همه مادران و مادر بهکیش که ۶ نفر از اعضای خانواده اش بوسیله رژیم جمهوری اسلامی به قتل رسیدند به عنوان اسطوره مقاومت مادران ، تقدیم و تکرار کرد: ما هرگز، هرگز از پای نخواهیم نشست .....

استقبال از این برنامه فوق العاده بود و حضور پر رنگ حامیان مادران پارک لاله و نمایندگان آنان از لندن، ایتالیا، فرانکفورت ، کلن و هم چنین تعداد زیادی از حامیان مادران پارک لاله از شهر دورتموند گرمای همبستگی با مادران پارک لاله و خانم خدیجه مقدم عزیز را ، صد چندان کرده بود .

http://www.mpliran.com/2011/12/blog-post_21.html

گزارش رادیو ندا از برنامه

http://radioneda.wordpress.com/2011/12/18/rn-330/

گزارش تصویری

http://www.facebook.com/media/set/?set=a.310122135687136.79973.100000680559971&type=3

http://www.facebook.com/profile.php?id=100000680559971&sk=photos#!/media/set/?set=a.310619238970759.80062.100000680559971&type=3

دو گزارش از دو مراسم بزرگداشت

2011-12-17T14:14:00.000-08:00

دو گزارش از دو مراسم بزرگداشت

دو گزارش از مراسم بزرگداشت آیت الله منتظری و مصطفی کریم بیگی

گزارش اول:

برای گرامی داشت یاد و خاطره مصطفی کریم بیگی از جان باختگان عاشورا جهت بزرگ داشت یاد و خاطره عزیزانی که با دستانی خالی و دلی مملو از عشق به آزادی و عزمی مصمم برای دفاع از اولیه ترین حقوق خود، در روز عاشورای سال 1388 جان باختند.

ما جمعی از مادران پارک لاله به همراه مادر داغدار سهراب اعرابی و همسر داغدار علی حسن پور، به همراه تعدادی از زندانیان کهریزک که از بند شکنجه های غیرانسانی رهایی یافته بودند، در سالگرد عزیز جان باخته مصطفی کریم بیگی در روز عاشورا به همراه پدر و مادر داغدارش و جمعی از بستگان بر مزار آن شهید حضور یافتیم.

جان باخته مصطفی کریم بیگی، جوان 26 ساله ای بود که با شلیک گلوله به سرش در روز عاشورای سال 88 کشته شد. در خبرها ابتدا گفته بودند وی از روی پل پرت شده است ولی پس از پیگیری های فراوان مادرش، جسد او را پس از 16 روز در پزشکی قانونی کهریزک با گلوله ای بر پیشانی یافتند. عکس جان گداز این جوان آزادی خواه دل های عاشق بسیاری را لرزاند.

لازم به توضیح است، شهنار اکملی، مادر مصطفی کریم بیگی پس از سخنان رییس قوه قضاییه برآشفته بود. لاریجانی گفته بود کشته شدگان پس از انتخاب فقط یک نفر بودند. مادر داغدار مصطفی در گفتگو با "سرخ سبز" همان موقع می پرسد: آقای لاریجانی! قبر بچه من را نبش کنید تا ببینید آیا گلوله توی سرش خورده یا نه. اگر بچه خودتان هم بود، چنین حرفی می‌زدید؟ وی می‌پرسد: اینها همه فرزندان ایران بودند، آیا ما در ایران خودمان نباید بتوانیم حرف بزنیم؟ بچه‌های ما که با دست خالی به خیابان رفتند، نباید می‌توانستند اعتراض کنند؟ آیا آزادی این است؟ او با تاکید بر اینکه پیگیری‌هایش در قوه قضاییه به نتیجه‌ای نرسیده، این موضوع را طبیعی دانست و گفت: اگر می‌خواستند پیگیری کنند، چرا کشتند؟

مادر شهید کریم بیگی می‌پرسد: آیا فکر نمی‌کنند که این اشک و آه ما یک روزی دامنشان را بگیرد؟ مراسم با سرودهای انقلابی آزادی خواهی مانند از خون جوانان وطن لاله دمیده و... شروع گردید؛ پدر از روح بزرگ و آزادی خواهی شهید گفت و اینکه وجود نازنین مصطفی مایه افتخار اوست و نبودش داغی سنگین بر وجودش گذاشته است که قابل بازگویی نیست. مادرش از آخرین پیامکی که جگرگوشه اش در روز عاشورای 88 برایش فرستاده بود گفت: " فردا بوسه مرگ را بر لبانم جشن خواهم گرفت" و اعتقاد و آرزویی که پسرش برای فردایی آزاد برای جوانان ایران زمین داشت.

راهش پر رهرو باد

گزارش دوم:

دومین سالگرد درگذشت آیت الله منتظری

روز سه شنبه 8 آذر 1390 مراسم بزرگداشت یاد و خاطره آیت الله منتظری در زادگاهش نجف آباد با شکوه بر گزار شد. در این روز بازار نجف آباد بطور کا مل تعطیل گردید و صبح روز سه شنبه به دعوت بازاریان و کسبه در مسجد بازار و عصر همان روز نیز مراسمی دیگر از طرف خانواده در حسینیه اعظم نجف آباد بر گزار شد که هر دو این مراسم با حضور وسیع مردم نجف آباد و مقلدان و علاقمندان به ایشان از سراسر کشور بر گزار گردید.

تعدادی از مادران پارک لاله نیز در این مراسم شرکت کردند. در طول مراسم قطعاتی از سخنرانی آقای منتظری پخش شد که مردم را به تذکردادن و اشتباهات و کج روی های حاکمان و قدرتمندان تشویق می کرد و اینکه از پرونده سازی ها نهراسند، چرا که پرونده سازان هیچ گاه نماندند.

در این مراسم آقای طاهری، امام جعمه اصفهان نیز با وجود کسالت شدید، برای دقایقی حضور یافت و فقدان این مرد بزرگ را به مردم و خانواده شان تسلیت گفت. آقای احمد منتظری، فرزند ایشان نیز در این مراسم سخنانی اینگونه ایراد کردند: "باید از وجود منتقدان به عنوان نعمتی برای کشور یاد کرد و جا دارد تا از آنان قدردانی شود و امکاناتی به آنان تعلق گیرد که بزرگ داشته شوند تا کاستی ها را یادآور شوند و حاکمان نیز در رفع آن بکوشند، ولی متاسفانه در کشور ما منتقدین و دلسوزان با حصر خانگی و زندان و شکنجه روبرو می شوند." در این مراسم هم چنین آرزو شد تا زندان سیاسی از جمله آقای احمد قابل که از شاگردان آیت الله منتظری بودند هرچه زودتر آزاد گردند.

http://www.mpliran.com/2011/12/blog-post_17.htmlیکی از مادران پارک لاله آذر 1390

تقدیم به مردان دلیر سرزمینم

2011-12-17T14:09:00.000-08:00

تقدیم به مردان دلیر سرزمینم

کارماهم شده هر روز زیر و رو کردن ایمیل ها و سایت ها، تا دل تنگی های خود را فرونشانیم به یاد عزیزان دربند و اسیر خاک!

امروز صبح طبق عادت معمول هر روزه که ایمیل ها را زیر و رو می کردم چشم ام به نامه ای افتاد که بهمن امویی برای همسرش ژیلا بنی یعقوب نوشته بود .

بهمن راهیچ گاه ازنزدیک ندیده ام فقط عکسی از او دیده ام ومطمئن ام امروز بعد از گذشت ماه و سالی از زندان، چهره اش با تصویری که از او پخش شده تفاوت فاحشی دارد. ولی ژیلای نازنین که صبورانه روزشماری می کند تا بهمن آزاد شود را چند بار دیده ام. زنی ظریف ولی با صلابت و جدی است.

نامه بهمن که ازروی دل تنگی نوشته شده بود، اشکهایم را سرازیر کرد. به یاد ژیلا افتادم با این نامه چه حالی شد؟

شاید هم برخود بالید که مردی که اسیر دیوارهاست ولی این گونه لطیف برایش نامه می نویسد و تمنای او را دارد. حتی اگر در زندان باشد ولی فاصله اش کمتر بشود. این است قدرت عشق!

بهمن برایش از دوری نوشت. از آسمان در یک شب مهتابی نوشت و از خود ماه نوشت. بهمن چنگ به میله های پنجره کوچک سلولش می زند تا ماه را ببیند. شاید همان موقع میلیون ها نفر چشم به آسمان دوخته بودند. کسانی هم بی خیال مردان بند 350 که ولع ماه را از پنجره های کوچک به مهمانی سلول خود بردند وهر کدام درحالی که چشم به آسمان دوخته بودند و در دل با عزیزی راز و نیاز می کردند ، بودند.

شاید آن شب من نیز از جاده ایی عبور کردم .از شهری کویری که آسمانش زیباست و ماه در آسمان همانند معشوقه ای زیبا رو و سیمین تن به زمین فخر می فروخت وعشوه گرانه حجاب ابر از چهره برگرفته و رخ خود را به زمین نشان می داد.

اما امروز با دیدن نامه بهمن از خود شرمنده شدم که من آن شب در جاده به تماشای ماه به آسمان نگاه می کردم، ولی در گوشه ای از وطنم در سلولی کوچک مردانی بزرگ برای دیدن ماه باید از پنجره آهنی بالا بروند.

آیا ماه نیز این را فهمیده بود که آن شب چنین عشوه گری می کرد. من و ماها روزشماری می کنیم برای روزی که دیگر زندان نباشد دیگرمردان و زنان شجاع اسیر دیوارها نباشند و دیگر کسی درخفقان آزادی را صدا نزند.

یکی از مادران پارک لاله
http://www.mpliran.com/2011/12/blog-post_15.html

دیدار با خانواده آسا و توکلی

2011-12-14T10:07:00.000-08:00

دیدار با خانواده آسا و توکلی

جمعي از مادران پارك لاله در آستانه 16 آذر به ديدار خانواده دانشجوي شهيد كيانوش آسا و دانشجوي زنداني
مجيد توكلي رفتند.

16 آذر يادآور خاطره دانشجوياني است كه از سال 32 تاكنون براي رسيدن به آزادي كه به كيميايي در اين سرزمين بدل شده تلاش مي كنند – اگرچه در طول بيش از نيم قرن مبارزه عملكردها متفاوت بوده ولي تمامي آنان از يك تبار بوده و هستند – از تبار آزاديخواهان اين سرزمين .
در آستانه اين روز جمعي از مادران به ديدار خانواده شهيد كيانوش آسا رفتند و ضمن دلجوئي از اين خانواده زجر ديده جوياي احوال اعضاي خانواده شدند، در اين ديدار مادران از بازداشت چند روزه عزيز دانشور آسا – برادر كيانوش آسا- اظهار تاسف كرده و از به خطر افتادن امنيت ملي با رد و بدل شدن يك پيام كوتاه و يا خطور يك فكر يا شعر به مخيله يك هم وطن اعلام تعجب نموده كه چگونه باعث مشوش شدن اذهان رهبران نظام گشته، سبب مي شود تا قوه قضائيه به صورت ضرب الاجلي وارد شده و كار به زندان و حبس مي كشد و اين در حالي است كه مسببان و عاملان اختلاس هاي چند هزار ميلياردي كه اقتصاد مملكت را به نابودي كشانده و مي كشند فقط با يك عذرخواهي ساده حتي بر سر پست هاي خود ابقا مي گردند و از رسانه ها خواسته مي شود تا قضيه را كش ندهند تا هر چه زودتر مسئله فراموش شود و باز در همين راستا بر ملا شدن اختلاس هاي تريليوني ديگر در سازمان ها و شركت هاي ديگر مثل سايپا در نطفه خفه مي شود تا اذهان رهبران نظام و آقازاده هايشان كاملا راحت باشد.
اين همه تفاوت در رفتار را قوه قضائيه به راحتي و در كنار هم سازمان دهي مي كند. به ياد مي آوريم كه چگونه بعضي از قضات براي بيچارگاني كه گاه براي پر كردن شكم فرزندان گرسنه خود دست به دزدي هاي ناچيز مي زنند، با چه آرامش و قاطعيتي حكم به قطع دست را صادر مي كنند و اكنون چه راحت دانه درشت هاي بزرگترين اختلاس تاريخ ايران يا بر سر پست خود ابقا مي گردند، يا فراري داده مي شوند و يا اصولا نامي از آنان برده نمي شود.
مادران پارك لاله همچنين به ديدار خانواده مجيد توكلي رفتند، دانشجوئي كه دو سال پيش به دليل سخنراني در مراسم بزرگداشت 16 آذر بازداشت شد.
مادر مجيد توكلي مثل هميشه با روي باز و رحيه اي مثال زدني از مادران استقبال كرد، او كه از بهمن ماه 89 تا كنون از مكالمه تلفني با مجيد نيز محروم است ميگويد من كه به دليل بيماري و خطر پارگي عروق اجازه مسافرت و در نتيجه ملاقات بامجيد را ندارم ده ماهي است كه حتي صداي مجيد را هم نمي شنوم. او در ادامه صحبت هايش مي گويد معمولا برادر بزرگ مجيد به ملاقات او مي رود و از او برايم خبر مي آورد ولي دو ماه است كه به دليل آسيب ديدگي پايش او نيز نمي تواند به ملاقات برود و من فقط از طريق خانواده دوستان هم بند مجيد كه محبت مي كنند و از مجيد برايم خبر مي دهند از حال پسرم خبر مي شوم.
مادر مجيد مي گويد چند ماه پيش، پس از ديدار مادران پارك لاله و به دنبال آن خانواده آقاي تاج زاده و جمعي از اساتيد، اطلاعات به خانه ما ريخت و تمامي اثاث خانه را زير و رو كرد و قسمتي ديگر از كتاب ها وسي دي هاي فرزندانم را با خود برد. مي گويد كيف سامسونتي بود كه رمزش را ما نمي دانستيم، آن ها با پيچ گوشتي و با تلاش زياد بازش كردند به آن ها گفتم: هان خودش است، هرچه مي خواستيددرآن هست، آن را با خود ببريد كه كلي مدرك پيدا كرديد. آن را با خود بردند در حالي كه شامل سي دي زبان و سي دي هاي آموزشي بود كه متعلق به مغازه پسرم بود.
او در ادامه مي گويد وقتي به آن ها معترض شدم كه از جان ما چه مي خواهيد؟ ديگر چه باقي مانده كه نبرده باشيد؟ چرا سالي دو بار خانه ام را زير و رو مي كنيد؟ ومن تايك هفته بعد با اين همه بيماري بايد درگير مرتب كردن خانه ام باشم، آن ها تهديدم كردند كه بار ديگرسر و كارت با قوه قضائيه است و من باخنده جواب دادم كه قوه قضائيه با من چه مي كند كه من بايستي بترسم مثلا من بايد از زنداني شدن و يا اعدم بترسم؟ مادر مجيد مي گويد آنان از من خواستند تا تعهد دهم ديگر ياران و دوستداران مجيد را به خانه راه ندهم ولي من زير بار نرفتم و گفتم در خانه من به روي همه كساني كه براي هم دردي و هم راهي مي آيند باز است و من از ديدنشان خوشحال مي شوم. چرا كه خوب مي دانم مجيد را من به دنيا آوردم ولي او متعلق به همه مردم ايران است.
او هم چنين گفت من براي پيگيري كار پسرم ممكن است تا روزي چند بار به زندان و يا دادستاني زنگ بزنم. به آن ها مي گويم من حق دارم هر دو هفته يك بار 20 دقيقه با مجيد ملاقات كنم حال كه من از اين فرصت محرومم حداقل اجازه دهيد تا مجيد هفته اي 10 دقيقه با من تلفني صحبت كند
مادر مجيد مي گويد بازجويان با من تماس مي گيرند و مي گويند چرا تو به جاي اسم و فاميل خودت دائما خود را مادر مجيد توكلي معرفي مي كني؟ و من در جواب به آن ها گفتم من وصيت كردم اگر قبل از آزادي مجيد مردم روي سنگ قبرم به جاي اسم و فاميل من بنويسند مامان مجيد توكلي.
مادر مجيد اميدوار است تا هر چه زودتر مجيد براي اولين بار به مرخصي بيايد و او بتواند پس از گذشت دو سال او را ببيند، او با بي صبري در انتظار آن روز است.

با آرزوي آزادي همه زندانيان عقيدتي و سياسي از جمله مجيد توكلي و ساير دانشجويان زنداني

گزارش دیدار حامیان مادران پارک لاله در آلمان با آقای احمد شهید گزارشگر ویژه حقوق بشر ایران

2011-12-13T23:33:00.000-08:00

گزارش دیدار حامیان مادران پارک لاله در آلمان با آقای احمد شهید گزارشگر ویژه حقوق بشر ایران

تعدادی از حامیان مادران پارک لاله به نمایندگی از حامیان مادران پارک لاله در خارج از کشور، یکشنبه 4 دسامبر 2011 (13 آذر 1390) در شهر فرانکفورت آلمان با احمد شهید دیدار و گفتگو کردند.

این مادران ساکن آلمان، اسناد و مدارک و دادنامه های خانواده های جان باختگان سی و سه سال گذشته، زندانیان سیاسی - عقیدتی و مجروحان حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری سال 1388 را تحویل آقای شهید دادند که مشتمل بر 130 صفحه بود.

آقای احمد شهید با رویی گشاده و حوصله ی بسیار، به مطالب توجه کردند و به گفتگو با حامیان مادران پارک لاله پرداختند. آنان نیز با توجه به اسناد و مدارک معتبر که از خانواده های آسیب دیده گان در دست داشتند ، با تاکید بر محرمانه بودن نامه ها به سوالات پاسخ دادند.

مادران بنا بر رسالت خود، هر کدام به شرح بخشی از نقض حقوق بشر در ایران پرداختند. از وضعیت اسف بار زندانیان و جان باختگان و مجروحان و مفقودان، از وضعیت غیرقانونی بازداشتگاه های موقت و زندان ها، از زندانیان عادی که سخنگویی ندارند، از فشارهای وارده بر حامیان مادران عزادار، از بازداشت های غیرقانونی و خودسرانه، از احکام سنگین صادر شده، از عدم اجرای قوانین حق متهم و حق زندانی، از تهدید و زندانی کردن مادران و خانواده ها برای جلوگیری از برگزاری مراسم یادبود در منازل شخصی و در گورستان ها از جمله بهشت زهرا، خاوران و غیرو، از تهدید و زندان مادران و خانواده ها برای جلوگیری از ادامه دادخواهی، از تهدید و زندانی کردن خانواده های مفقود شده برای وادار کردن شان به سکوت، از تهدید و آزار و اذیت مجروحان حوادث اخیر، از اعدام فعالان سیاسی در دهه ی 60 و اعدام های گروهی زندانیان سیاسی بخصوص در سال 67 و دفن در گورهای دسته جمعی، از اعدام زندانیان عادی و اعدام کودکان زیر 18 سال، از احضارها و زندانی کردن های پی در پی زنان، کارگران و دانشجویان و ملیت ها و قومیت های مختلف و اقلیت ها و فرقه های مختلف مذهبی، اقلیت های جنسی در بسیاری از شهرهای ایران و همچنین از ادامه ی آزار و اذیت خانواده های جان باختگان دهه 60 به صورتی مستند با ارائه ی اسناد و مدارک مختلف سخن گفتند.

همچنین حامیان مادران پارک لاله در این دیدار خواهان حضور گزارشگر ویژه در ترکیه و کردستان عراق برای ملاقات با قربانیان نقض حقوق بشر ایرانی و گفتگوی مستقیم و رو در رو با آنان شدند.

در پایان فیلمی کوتاه از صدای دادخواهی مادر بهکیش که 5 تن از فرزندان و دامادش را در دهه ی شصت کشته شده اند ، پخش شد. این مادر زخم خورده ، سازمان ملل را خطاب قرار داده بود که چرا صدایش را نمی شنوند و هیچ نمی گویند.

همه حاضرین از جمله آقای شهید به شدت تحت تاثیر صدای اعتراض این مادر 90 ساله ولی استوار قرار گرفتند و درخواست تحویل فیلم سخنان مادر بهکیش و ادامه ی ارتباط متقابل شدند.

حامیان مادران پارک لاله آلمان
به نمایندگی از حامیان مادران پارک لاله در خارج از کشور
http://www.mpliran.com/2011/12/blog-post.html

گزارش برنامه حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند ، به مناسبت روز جهانی حقوق بشر

2011-12-12T13:33:00.001-08:00

گزارش برنامه حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند ، به مناسبت روز جهانی حقوق بشر

به مناسبت ۱۰ دسامبر ۲۰۱۱، روز جهانی حقوق بشر، به دعوت سازمان عفو بین الملل و خانه فرهنگی تارانتا بابو، حامیان مادران پارک لاله در شهر دورتموند با بر پایی میز اطلاع رسانی و نمایشگاه عکس و جمع آوری امضاء علیه اعدام، در برنامه ادبی که با روخوانی از آثار لیو شیائوبو برنده جایزه صلح نوبل ۲۰۱۰ بر گزار شد، شرکت داشتند .
در شروع برنامه پیام و اعلام همبستگی خانم شیرین عبادی برنده جایزه صلح نوبل، در جهت آزادی فوری نویسنده، فعال حقوق بشر و زندانی سیاسی لیو شیائوبو خوانده شد و در ادامه برنامه به وسیله هنرمندان مختلف تاتر قطعات مختلفی از آثار او و در مورد زندگیش به همراه موزیک زنده خوانده شد .
لیو شیائوبو، اولین شهروند چینی بوده است که جایزه صلح نوبل را دریافت کرد. او در دسامبر ۲۰۰۹ به اتهام تلاش برای تضعیف دولت چین بازداشت و به ۱۱ سال زندان محکوم شد و هنوز در زندان بسر می برد .

در طی برنامه نماینده سازمان عفو بین الملل، شرح کاملی از علت به وجود آمدن مادران پارک لاله و خواسته های آنان و فعالیت های حامیان مادران در خارج از کشور برای حاضران داد .

استقبال از این برنامه در شهر دورتموند، بسیار خوب بود و با شرکت جوانان در قسمت پرسش و پاسخ ، و با توضیحات کامل حامیان مادران پارک لاله ، در موارد مختلف نقض حقوق بشر در ایران و شرایط زندانیان سیاسی در زندان های رژیم جمهوری اسلامی ، دانشجویان و روز ۱۶ آذر و مبارزات آنان در احقاق حقوق طبیعی خود، در مورد فعالان جنبش زنان، وکلا، روزنامه نگاران و هنرمندان که زیر فشار مستقیم هر روزه رژیم جمهوری اسلامی قرار دارند، در مورد مادران پارک لاله و حامیان آنان خانم ها لیلا سیف اللهی و ژیلا کرمزاده مکوندی که به جرم انسان بودن و همدردی در معرض خطر اجرای حکم ناعادلانه زندان میباشند، در مورد منصوره بهکیش یکی دیگر از حامیان مادران پارک لاله که خواهر- شوهرخواهر و ۴ برادرش در دهه ۶۰ به جرم فعالیتهای سیاسی به قتل رسیدند و ۴ دی ماه باید به دادگاه برود و ..........قدم دیگری در جهت رساندن صدای داد خواهی مادران پارک لاله در جهان بر داشته شد .

زنده باد صلح و آزادی
حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند

گزارش تصویری برنامه حامیان مادران پارک لاله، به مناسبت روز جهانی حقوق بشر در دورتموند
http://www.facebook.com/#!/media/set/?set=a.303759212990095.78923.100000680559971&type=3

روز جهانی حقوق بشر- دورتموند

2011-12-05T11:47:00.001-08:00

روز جهانی حقوق بشر- دورتموند

در آستانه روز جهانی حقوق بشر دهم دسامبر ۲۰۱۰، به دعوت سازمان عفو بین الملل دورتموند و خانه فرهنگی تارانتا بابو، برنامه ادبی با روخوانی از آثار لیو شیائوبو برنده جایزه صلح نوبل ۲۰۱۰، بر گزار خواهد شد . لیو شیائوبو نویسنده، فعال حقوق بشر و زندانی سیاسی، اولین شهروند چینی بود که جایزه صلح نوبل را دریافت کرد. او در دسامبر ۲۰۰۹ به اتهام تلاش برای تضعیف دولت چین بازداشت و به ۱۱ سال زندان محکوم شد و هنوز در زندان بسر می برد .

سازمان عفو بين‌الملل یکی از سازمان هایی است که تا به حال، گزارش‌های متعددی از موارد نقض حقوق بشر در ايران منتشر کرده است و در این زمینه تا به حال اقداماتی بسیار جدی انجام داده است و در این برنامه نیز با دعوت از حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند، با بر پایی میز اطلاع رسانی و نمایشگاه عکس و جمع آوری امضاء علیه اعدام، توجه همگان را به قوانين جمهوری اسلامی که با موازين حقوق بشر در تناقض است، جلب خواهد کرد .

ما حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند در روز جهانی حقوق بشر، خواستار رعایت قوانین حقوق بشر در ایران گشته و درهمبستگی با مادران جان باختگان ۳۳ سال گذشته در ایران خواستارآزادی همه زندانیان سیاسی-عقیدتی و لغو احکام اعدام می باشیم و تا محاکمه علنی همه آمران و عاملان جنایات ضد بشری رژیم جمهوری اسلامی، در رساندن صدای داد خواهی زنان، مادران و خانواده های داغدیده و آسیب دیده لحظه ای دست از فعالیت های خود بر نخواهیم داشت.

زنده باد صلح و آزادی
حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند
زمان : جمعه نهم دسامبر ۲۰۱۱ ، ساعت ۱۹.۳۰
مکان : خانه فرهنگی تارانتا بابو- خیابان هومبولد ( پشت بیمارستان شهر)- پلاک ۴۴
Kulturhaus Taranta Babu, Humboldstraße 44 Ecke Amalienstraße-44137 Dortmund

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

فراخوان مشترک ۱۰ دسامبر ۲۰۱۱ از سوی نهادهای ایرانی در سراسر جهان

فراخوان همیاری جهانی به مناسبت روز جهانی حقوق بشر

سه شنبه ۱ آذر ۱۳۹۰ - ۲۲ نوامبر ۲۰۱۱

منشور جهانی حقوق بشر که در ۱۰ دسامبر سال ۱۹۴۸ در سازمان نوبنیاد ملل متحد تصویب شد، دستاوردی جهانی و متعلق به همه افراد، فرهنگ ها و ملت ها است. در سال های بعد، با تصویب پیمان نامه هایی مانند: پیمان های حقوق زنان، حقوق کودکان و پیمان های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی، بر ابعاد و وسعت پوشش این منشور حقوق انسانی افزوده شد. احکام عمومی و انسانی این پیمان ها می باید از سوی دولت های امضاکننده در جهان مورد پذیرش و احترام باشند. همه دولت ها با نهادینه کردن و تصویب این پیمان ها در قوانین اساسی و مدنی خود و نیز با تدوین سیاست های برنامه ریزی شده، باید به اجرای آن ها که هیچ کدام بر دیگری برتری ندارند و از همدیگر تفکیک ناپذیرند، متعهد شوند.
ایران در شمار نخستین اعضای سازمان ملل متحد است و اولین منشور حقوق بشر را در فروردین ماه ۱۳۲۷ امضا کرده و متعهد شد که به اصول این پیمان وفادار باشد. پذیرش رسمی کلیت منشورهای مصوبه در اردیبهشت سال ۱۳۵۴، دولت وقت ایران را به اجرای اصول آن متعهد ساخت. اما در آن زمان محتوای این منشورها، به طور کامل در عمل اجرا نشد. جمهوری اسلامی نیز بعد از استقرار خود تلویحا این سندها را پذیرفته است اما آن ها را رعایت نمی کند.

جمهوری اسلامی با تکیه بر قانون اساسی غیر دموکراتیک و تبعیض گرایانه و دیگر قوانین ایران، در طی سی و سه سال، با سرکوب مطالبات بخش‌های عظیمی از مردم چون زنان، کودکان، دانشجویان، کارگران، اقلیت های قومی و مذهبی، زندگی را در جامعه ایران به یک جهنم تبدیل کرده است. جمهوری اسلامی با زیرپای نهادن احکام گوناگون اعلامیه جهانی حقوق بشر، هزاران نفر را کشته و هزاران تن دیگر را به بهانه های گوناگون به بند کشیده است. با توجه و استناد به این قوانین؛ احکام جزائی جمهوری اسلامی از خشن ترین و غیرانسانی ترین احکام جزائی دنیا است.

به دنبال نقض دائم و مکرر منشور جهانی حقوق بشر توسط جمهوری اسلامی و به دلیل بگیر و ببندها، اعدام های متعدد، به ویژه پس از اعتراضات مردمی به تقلبات انتخاباتی سال ۸۸، ،سازمان های حقوق بشری و ارگان های سیاسی بین‌المللی آقای احمد شهید را به عنوان نماینده خود برای تحقیق و بررسی وضیعت حقوق بشر در ایران انتخاب کردند. در طی این مدت، جمهوری اسلامی با عدم صدور روادید، مانع سفر ایشان به ایران شده است.

در گزارش ایشان مانند سایر گزارش های مشابه، بر ادامه نقض آشکار حقوق بشر توسط جمهوری اسلامی ایران، از جمله به دستگیری های غیر قانونی، سخت‌گیری ها برای کارگران، زنان، حقوق دانان، روزنامه نگاران، دانشجویان، معتقدین به سایر ادیان، دگر اندیشان، اقوام ایرانی، فعالین حقوق بشری و مدنی، بار دیگر تاکید شده است.

ما، بخشی از نهادهای حقوق بشری و دموکراتیک ایرانیان خارج از کشور، با تعهد خود به رعایت بیانیه های جهانی حقوق بشر به عنوان دستاوردی برای بشریت و حفظ کرامت انسانی، این روز جهانی را گرامی می داریم.

ما از همه کنشگران مدنی و حقوق بشری دعوت می کنیم که همراه با ما از سوم تا یازدهم ماه دسامبر۲۰۱۱ را برای خواسته های زیر، هفته دفاع از حقوق بشر اعلام کنند. درطی این هفته، با برگزاری حرکت هایی مانند گردهمایی، راه پیمایی، اجرای کنسرت، برگزاری نمایشگاه و کارهای ابتکاری دیگری می توان گام دیگری در گسترش و تعمیق حقوق انسانی در ایران و جهان برداشت.

۱ ـ نهادینه شدن، قانونی شدن و اجرای همه ی پیمان های جهانی حقوق بشر در ایران
۲ ـ آزادی بدون قید شرط تمامی زندانیان سیاسی - عقیدتی
۳ ـ لغو اعدام وشکنجه
۴ ـ پایان دادن به هرگونه تبعیض جنسی و نقض آشکار حقوق زنان

از همه رهبران سیاسی و شخصیت های برجسته فرهنگی و اجتماعی و همچنین از تمامی شهروندان در سراسر جهان می خواهیم تا رهبران جمهوری اسلامی را که مسئول پیگرد، زندان، شکنجه، تجاوز، اعدام، سنگسار، برخورد خشونت آمیز به راه پیمایی های غیر خشونت آمیز مردم ایران و به بند کشیدن دانشجویان، زنان، روزنامه نگاران، کارگران، وکلا، دراویش، دگراندیشان و غیرقانونی کردن همه نهادهای مدنی و سندیکایی در ایران هستند، محکوم کنند.

سازمان ملل متحد و نهاد های حقوق بشری وابسته به آن، باید هر چه زودتر دست به اقدام زنند و جمهوری اسلامی ایران را به پذیرش آقای احمد شهید و امکان بازدید ایشان از زندانیان سیاسی، عقیدتی و وضیعت عمومی حقوق بشر در ایران وادار کنند.

نام نهادهای برگزار کننده:

1. اتحاد برای پیشبرد سکولار دموکراسی در ایران
2. اتحاد برای پیشبرد سکولار دموکراسی در ایران ـ لس آنجلس
3. انجمن پویا ـ کلن
4. انجمن حقوق بشر و دمکراسی هامبورگ
5. انجمن سکولار دموکراسی ـ اورنج کانتی
6. جامعه دفاع آز حقوق بشر در ایران - جنوب کالیفرنیا
7. جامعه ی دفاع از حقوق بشر و دموکراسی در ایران ـ سوئد
8. جمعیت دفاع از مبارزات دمکراتیک مردم ایران ـ کلن
9. ‫جمعیت دفاع از حقوق مردم ایران در اتریش
10. جوانان و دانشجویان موج سبز ـ کلن
11. حامیان مادران پارک لاله ایران ـ هامبورگ
12. حامیان مادران پارک لاله ـ کلن
13. حامیان مادران پارک لاله ـ لس آنجلس/ ولی
14. حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند
15. حقوق بشر در ایران ـ اورلاندو ـ فلوریدا
16. خانه همبستگی مهر ـ کلن
17. سکولار دموکراسی برای ایران- شیکاگو – آمریکا
18. شبکه ملی همبستگی ایرانیان فرزنو - کالیفرنیا
19. کانون ایران آزاد
20. کانون فرهنگی، حقوق بشری سیمرغ ـ دورتموند
21. کانون فرهنگی‌ نگاه – شهراسن ـ آلمان
22. کانون فرهنگی هنری پگاه ـ وی پرتال ـ آلمان
23. کانون گفت و گو ـ ونکوور ـ کانادا
24. کمیته مستقل ضد سرکوب شهروندان ایرانی ـ پاریس
25. کمیته ی دفاع از حقوق بشر در ایران ـ اتریش
26. مدافعان حقوق بشر برای ایران اورلاندو ـ فلوریدا – آمریکا

نام نهادهای پشتیبان:
1. اتحاد برای ایران ـ بلژیک
2. اتحاد برای پیشبرد سکولار دموکراسی در ایران - اورنج کانتی
3. اتحاد برای پیشبرد سکولار دموکراسی در ایران – واشنگتن دی سی
4. انجمن تئاترایران و آلمان
5. انجمن زنان ایرانی ـ مونترال ـ کانادا
6. انجمن سبلان تولوز ـ فرانسه
7. انجمن فرهنگی بیان ـ بلژیک
8. انجمن مهرگان ـ گوتنبرگ
9. انجمن همبستگی ایرانیان - دالاس
10. بنیاد اسماعیل خویی آتلانتا - امریکا
11. پایگاه اطلاع رسانی سید حسین کاظمینی بروجردی
12. پشتیبانان دموکراسی و آزادی برای ایران - آتلانتا - امریکا
13. حامیان مادران پارک لاله ایران در وین ـ اتریش
14. دانشجویان سبز برمن
15. سکولار دموکراسی برای ایران - واشنگتن دی سی
16. فدراسیون اروپرس
17. کانون گفتگو و بحث آزاد ـ نیویورک ـ آمریکا
18. کمپین حامیان سید حسین کاظمینی بروجردی
19. مادران صلح مونترال
20. مونیخ همیار ایران
21. همایش ایرانیان هامبورگ
22. هیئت تحریریه سایت «آذربایجان»

با درود. امضاها هنوز جمعآوری می شوند. انتشار نهائی در 10 دسامبر بروز خواهد شد. با تشکر و سپاس از همکاری

برای همکاری، حمایت و تماس با ما لطفن از آدرس زیر استفاده کنید:
‏‫free.iran.for.all.iranians@gmail.com‬‍

روزجهانی مبارزه با خشونت علیه زنان- دورتموند

2011-11-26T10:29:00.000-08:00

روزجهانی مبارزه با خشونت علیه زنان- دورتموند

به مناسبت ۲۵ نوامبر۲۰۱۱، روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان، سازمان عفو بین الملل، گروه همبستگی با مردم ، گروه زنان کوراج و حامیان مادران پارک لاله- مادران صلح دورتموند در گرامیداشت یاد خواهران میرابل، خواهران مبارز و شجاع دومینیکنی که در سال ۱۹۶۰ به دست ماموران دیکتاتورعصر، رافائل ترو جیلو بعد از تجاوز و شکنجه بی رحمانه به قتل رسیدند، به یاد همه زنان و مادران داغدیده و آسیب دیده که دیگر در میان ما نیستند و علیه هر گونه خشونت بر زنان در سراسر جهان اکسیون مشترکی در دورتموند برگزار کردند .

در این برنامه، حامیان مادران پارک لاله- مادران صلح دورتموند به همراهی سازمان عفو بین الملل، در حمایت از تمامی زندانیان سیاسی -عقیدتی در ایران و به خصوص زندانیان سیاسی زن، در اعتراض به حکم سه سال زندان و ممنوع ‌الخروجی وبلاگ‌ نويس ، فعال کمپین یک میلیون امضاء و فعال حقوق زنان فرشته شیرازی ، که از ۴ سپتامبر ۲۰۱۱ با تحمل شرایط بسیار سخت در زندان به سر می برد، با نوشتن نامه به مقامات مسول در ایران و جمع آوری تعداد زیادی امضاء ، خواستار آزادی فوری و بی قید و شرط او شدند .
در دادگاه اتهامات وارده به فرشته شیرازی، توهين به مسئولان نظام، تبليغ عليه نظام و تشويش اذهان عمومی عنوان شده است .

برنامه تجمع و همبستگی چهار گروه مختلف به مناسبت روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان در اعتراض به تبعیض جنسیتی، جداسازی جنسی، قاچاق زنان، سنگسار و بطور کلی اعمال هر گونه خشونت بر زنان در سراسر جهان، در دورتموند با استقبال بسیار خوب شهروندان و با خواندن سرودها و رقص های دسته جمعی و پخش اعلامیه ها و خواسته های مختلف با موفقیت برگزار گردید .

حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند درهمبستگی با مادران جان باختگان ۳۳ سال گذشته در ایران خواستار آزادی همه زندانیان سیاسی - عقیدتی و لغو احکام اعدام می باشند و تا محاکمه علنی همه آمران و عاملان جنایات ضد بشری رژیم جمهوری اسلامی، به داد خواهی خود ادامه خواهند داد .

زنده باد جنبش و همبستگی سراسری همه زنان آزادیخواه جهان
حامیان مادران پارک لاله- مادران صلح دورتموند

گزارش صوتی تجمع ۲۵ نوامبر ۲۰۱۱ - دورتموند
http://radioneda.wordpress.com/2011/11/25/rn-317/
گفتگوي راديو ندا با سيمين بهبهاني در باره خطر جنگ و خشونت عليه زنان
http://radioneda.wordpress.com/2011/11/26/rn-319/
گزارش تصویری تجمع ۲۵ نوامبر ۲۰۱۱ - دورتموند

http://www.facebook.com/media/set/?set=a.295450157154334.77781.100000680559971&type=1&l=0c83053ba7

فراخوان سراسری مادران پارک لاله ایران و حامیان آنان در خارج از کشور به مناسبت 25 نوامبر، روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان

2011-11-23T07:14:00.000-08:00

فراخوان سراسری مادران پارک لاله ایران و حامیان آنان در خارج از کشور به مناسبت 25 نوامبر، روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان

روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان را به روز دفاع از زندانیان سیاسی- عقیدتی زن در ایران تبدیل کنیم!

بیست و پنج نوامبر روز جهانی رفع تمامی اشکال خشونت علیه زنان شناخته شده است. انتخاب این روز برای یادآوری فاجعهای است که نمونههای آن بارها در تاریخ ایران و جهان تکرار شده است و برای جلوگیری از تکرار آن باید تلاش کنیم. در این روز آدم ربایی، تجاوز و قتل سه زن به بیرحمانهترین شکل ممکن در سال 1960 به دست سربازان تروجیلو، دیکتاتور جمهوری دومینیکن به وقوع پیوست. این سه خواهر بهنامهای، پاتری، مینروا و ماریا ترزا میرابل، در منطقهای اطراف سانتیاگو در جمهوری دومینیکن، همراه با همسران خود در پشتیبانی از گروه (جنبش ۱۴ ژوئن) علیه حکومت دیکتاتوری رافائل تروجیلو مبارزه میکردند.

اینک خواهران میرابل "خواهران پروانه" در جهان به عنوان یکی از نمادهای مقاومت در برابر دیکتاتوری شناخته شدهاند. نخست در سال 1981 روز 25 نوامبر، سالروز قتل «خواهران میرابل»، بهوسیله فمینیستهای آمریکای لاتین، بهعنوان روز مقابله با خشونت علیه زنان انتخاب شد و سالها بعد مجمع عمومی سازمان ملل در تاريخ 17 دسامبر 1999 طی قطعنامه ای تعيين روز 25 نوامبر به عنوان "روز جهانی مقابله با خشونت عليه زنان " را تصويب نمود.

خشونت مضاعف علیه زنان در کنار خشونت ساختاری استثمار، هر روز ابعاد گسترده خود را به اشکال متنوع نشان میدهد؛ تجاوزهای دستهجمعی به زنان در کشورهایی مانند افغانستان، عراق، کنگو، سومالی، بوسنی و ... قاچاق زنان، مهاجرت اجباری، ترور دولتی و آزار و اذیتهای سیاسی، عقیدتی و دینی، از جمله دستگیری و قتل مبارزان مقاوم زن در جهان.

در ایران، در جامعهای که نیمی از جمعیت خود را به عنوان انسان رسما و قانونا به رسمیت نمی شناسد، تبعیض جنسیتی و جداسازی جنسی از ظریفترین و فراگیرترین شکلهای خشونت علیه زنان بشمار می رود.

سنگسار که عمده قربانیان آنرا زنان تشکیل میدهند، تجاوز، تهدید و تحقیرهای جنسی در زندانها، قتل های ناموسی، ختنه دختران، خرید و فروش زنان و دختران، چند همسری، رواج فحشا تحت عنوان شرعی صیغه، قوانین غیر عادلانه ارث، شهادت، حق طلاق و حضانت فرزند، دستمزد های نابرابر در مقابل کار یکسان، حجاب اجباری... همه و همه تنها بخشهایی از تبعیضهایی است که هر روزه بر زنان ایران تحمیل میکنند.

زندان، شکنجه، تحقیر، تجاوز و کشتار زنان در ایران کم نبوده است. زنان علاوه بر اینکه بایستی به عنوان یک زندانی مقاومت نشان دهند، بایستی به وسطه زن بودن مشکلات عدیده ای را تحمل کنند و زیر بار تحقیرهای بازجو، جامعه و خانواده خرد نشوند. کشتار زنان و مادران باردار؛ تجاوز به دخترکان باکره قبل از اعدام؛ زندانی کردن زنان به همراه فرزندانشان؛ وادار کردن زنان به رعایت حجاب اسلامی؛ شکنجه های قرون وسطایی در تابوتها؛ شکنجه های روانی برای ایجاد فضای گناه آلود و توابسازی؛ شستشوی مغزی با ایجاد عذاب وجدان برای دوری از خانواده؛ وادار کردن زنان به پذیرش ارتباط جنسی با بازجو؛ در انزوا قرار دادن زندانی و مهیا کردن شرایطی برای خودکشی؛ شکنجه زنان و مادران برای گرفتن اطلاعات در مورد خانوادهشان و در نهایت کشتار در خیابانها. این نمونهها در طول حاکمیت جمهوری اسلامی تداوم داشته است و زنان را به وحشیانه ترین شکل ممکن در زندان و بیرون زندان تحقیر کرده، شکنجه داده و کشتهاند. از جمله: زهرا کاظمی، زهرا بنی یعقوب، شیرین علمهولی، پروانه فروهر، ترانه موسوی، ندا آقا سلطان، شبنم سهرابی، هاله سحابی و ....

زنان ما علاوه بر نداشتن حقوق مساوی انسانی، فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و مدنی، برای دفاع از حقوق طبیعی خود نیز دستگیر و زندانی میشوند.

فعالان جنبش زنان، وکلا، روزنامهنگاران و هنرمندان زیر فشار مستقیم هر روزه رژیم زنستیز جمهوری اسلامی قرار دارند، و در حال حاضر تعداد بسیاری از زنان فعال ایران، از جمله:
نسرین ستوده، بهاره هدایت، مهدیه گلرو، زینب جلالیان، فریبا کمالآبادی، مهوش ثابت، فرشته شیرازی، عالیه اقدام دوست، محبوبه کرمی و ده ها تن دیگر در زندان ها، در بد ترین شرایط غیر انسانی و ضدحقوق بشری به سرمی برند.

از جمله مادران پارک لاله، مادران خاوران، خانوادههای جانباختگان و حامیان آنان نیز همواره مورد اذیت و آزار و بی حرمتی و ضرب و شتم قرار میگیرند و فقط به جرم دادخواهی، حمایت و همدردی، دستگیر و زندانی می شوند و تعدادی از آنان با گذاشتن وثیقه های سنگین و کمرشکن، برای محدود زمانی آزاد می گردند، ولی هر آن در خطر جدی بر گرداندن به زندان می باشند .

هماکنون نیز دو تن از حامیان مادران عزدار، به نامهای لیلا سیفاللهی و ژیلا کرمزاده مکوندی به جرم انسان بودن و همدردی در معرض خطر اجرای حکم ناعادلانه زندان میباشند. آنها در سال 1388 چندین بار دستگیر و در آخرین بازداشت 34 روز زندان بودند و هر یک با کفالت 50 میلیون تومانی آزاد شدند و در دادگاه بدوی به 4 سال زندان تعزیری و در دادگاه تجدید نظر به 2 سال زندان تعزیری و 2 سال تعلیقی که تا 5 سال قابل اجراست، محکوم شدهاند. آنها طی اخطاری که در نیمه آبان سال 1390 برای ضامنهایشان ارسال شده، باید طی 20 روز خود را به زندان اوین معرفی کنند.

منصوره بهکیش یکی دیگر از حامیان مادران عزادار که خواهر- شوهرخواهر و 4 برادرش در دهه 60 به جرم فعالیتهای سیاسی به قتل رسانده و اعدام کردهاند؛ بارها به جرم دادخواهی بازخواست، تهدید و بازداشت شده است. او در سال 1388 از کار برکنار و از 26 اسفند همانسال پاسپورتاش در فرودگاه ضبط و تا کنون ممنوع الخروج است. او در آخرین بازداشت یک ماه در زندان بود و با کفالت آزاد و در 4 دیماه 1390 دادگاه او در شعبه 15 برگزار خواهد شد.

اکرم نقابی یکی دیگر از حامیان مادران عزادار که بارها به جرم دادخواهی دستگیر و در آخرین بازداشت 2 ماه زندان بود که با کفالت آزاد و دادگاه او در 9 آبان 1390 برگزار شد و هنوز بلاتکلیف است. سعید زینالی(پسر وی) در 23 تیر 1378 در منزل بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شده و تا کنون هیچ پاسخی مبنی بر زنده بودن یا کشته شدن وی به خانواده نداده اند.

همچنین تعدادی دیگر از حامیان مادران عزادار به جرم همدردی، وضعیتی مشابه افراد فوق دارند و در انتظار دادگاه به سر میبرند.

ما حامیان مادران پارک لاله، با همه زنان شجاع و مبارز ایران و جهان ابراز همبستگی می کنیم و هر گونه خشونت علیه زنان را خشونت علیه بشریت دانسته و بهشدت محکوم می کنیم .

ما حامیان مادران پارک لاله، خواستار آزادی فوری و بدون قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی - عقیدتی بخصوص زندانیان زن هستیم. ما خواهان لغو احکام جاری در دادگاهها و رفع هر گونه خشونت علیه زنان در ایران می باشیم .

مادران پارک لاله، صدای دادخواهی مادران جان باختگان 33 سال گذشته در دوران حاکمیت جمهوری اسلامی در ایران می باشند که خواستار آزادی همه زندانیان سیاسی - عقیدتی و لغو مجازات اعدام بوده و تا محاکمه علنی و عادلانه همه آمران و عاملان جنایات صورت گرفته، به دادخواهی خود ادامه خواهند داد.

با اتحاد و سازماندهی گسترده و یکپارچه، جنبش زنان مبارز در سراسر جهان را تبدیل به یک نیروی پیشرو علیه خشونت بر زنان سراسر جهان کنیم.

مادران پارک لاله ایران
حامیان مادران پارک لاله ایران- اسلو
حامیان مادران پارک لاله ایران - ایتالیا
حامیان مادران پارک لاله ایران- دورتموند
حامیان مادران پارک لاله ایران- فرانکفورت
حامیان مادران پارک لاله ایران- کلن
حامیان مادران پارک لاله- لوس آنجلس/ ولی
حامیان مادران پارک لاله ایران - وین
حامیان مادران پارک لاله ایران- هامبورگ
حامیان مادران پارک لاله ایران- نورنبرگ
حامیان مادران پارک لاله ایران- ژنو

روزجهانی مبارزه با خشونت علیه زنان با حامیان مادران پارک لاله- مادران صلح دورتموند و سازمان عفو بین الملل و گروه زنان کوراج در دورتموند

2011-11-21T13:04:00.001-08:00

روزجهانی مبارزه با خشونت علیه زنان با حامیان مادران پارک لاله- مادران صلح دورتموند و سازمان عفو بین الملل و گروه زنان کوراج در دورتموند

به مناسبت ۲۵ نوامبر۲۰۱۱، روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان، حامیان مادران پارک لاله- مادران صلح دورتموند و سازمان عفو بین الملل شاخه دورتموند و گروه زنان کوراج، در گرامیداشت یاد خواهران میرابل، خواهران مبارز و شجاع دومینیکنی که در سال ۱۹۶۰ به دست ماموران دیکتاتور عصر رافائل ترو جیلو، بعد از تجاوز و شکنجه بی رحمانه به قتل رسیدند, و در اعتراض علیه هر گونه خشونت بر زنان در سراسر جهان اکسیون مشترکی در دورتموند برگزار خواهند کرد .

در این برنامه، حامیان مادران پارک لاله- مادران صلح دورتموند به همراهی سازمان عفو بین الملل، در حمایت از تمامی زندانیان سیاسی زن در ایران و در اعتراض به حکم سه سال زندان و ممنوع ‌الخروجی وبلاگ‌ نويس ، فعال کمپین یک میلیون امضاء و حقوق زنان فرشته شیرازی ، که از ۴ سپتامبر ۲۰۱۱ با تحمل شرایط بسیار سخت در زندان به سر می برد، با نوشتن نامه به مقامات مسول و پخش آن خواستار آزادی فوری و بی قید و شرط او خواهند شد .
در دادگاه اتهامات وارده به فرشته شیرازی، توهين به مسئولان نظام، تبليغ عليه نظام و تشويش اذهان عمومی عنوان شده است .

حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند درهمبستگی با مادران جان باختگان ۳۳ سال گذشته در ایران خواستار آزادی همه زندانیان سیاسی - عقیدتی و لغو احکام اعدام می باشند و تا محاکمه علنی همه آمران و عاملان جنایات ضد بشری رژیم جمهوری اسلامی، به داد خواهی خود ادامه خواهند داد .

زنده باد جنبش و همبستگی سراسری همه زنان آزادیخواه جهان
حامیان مادران پارک لاله- مادران صلح دورتموند

زمان : جمعه ۲۵ نوامبر ۲۰۱۱- از ساعت ۱۶ تا ۱۷.۳۰
محل : خیابان کاتارینن ، پایین پله ها - روبروی ایستگاه قطار مرکزی - دورتموند/ آلمان

there is still a long way for our voices to be heard

2011-11-14T10:12:00.000-08:00

there is still a long way for our voices to be heard

Open letter

From: Mothers of Laleh Park in Iran and their supporters abroad

To : the special rapporteur on human rights situation in Iran, Mr. Ahmad Shaheed;

Regarding to the first report of Human Rights situation in Iran

Dear Sir;

Although we, The Mothers of Laleh Park, Iran (1) and our supporters abroad, thank you for your first report and are glad that once more, the highest international human rights organization is informing the public opinion about the widespread human right abuses by the Islamic Republic, we are sorry that the report has ignored the killing, arrest and imprisonment of numerous freedom lovers by the regime and has failed to reflect the voice of the victims and their helpless mothers and families. These killings and tortures have certainly been the most major and obvious indications of human rights abuse in Iran. It is so sad to see that there is still a long way for our voices to be heard.

Dear Ahmad Shaheed,

After your appointment as the special rapporteur on human rights situation in Iran, a ray of hope filled the hearts of the Iranian mothers. The mothers and families of political and conciseness prisoners and all those killed, executed, kidnapped, injured and tortured during the Islamic Republic, from individual and mass executions of the 80's to the victims of the July 26th, the chain killings and the victims of the mass protests of 2009, were all hoping that at last, after long delay, their voices will finally be heard by the world. They sent you several reports, hoping that you investigate the killings and save the lives of their children. It is painful that there is no mention of any of these in your first report. Of course, we are aware that your report covers only a short and specific period of the Islamic Republic which needs a detailed study and has inflicted a lot of suffering on its own, but how can one stay silent and be doubtful when there is a mountain of evidence for the crimes and injustices committed. Mr. Shaheed,

We ask you to hear the demanding voices of the mothers of Neda Agha Soltan, Sohrab Araabi, Ashkan Sohrabi, Masoud Hashem Zadeh, Mostafa Karim Beigi, Kianoush Asa, the wife of Ali Hsan Pour and the father of Javadi Far and tens and hundreds of other martyrs of the Green movement. How can you be silent about Mrs. Fahimi, mother of Sohrab Araabi, killed during the protests of 2009, who for the last two years, has been urging the international human rights organizations to urge the legal system of the country to investigate how the blood of her son was spilled. There is no mention of this in your report(2).

We ask you to hear the demanding voice of Akram Neghabi(3), the mother of Saied Zinali. In the summer of 1999, her college student son was arrested at home, before family's eyes, and not only they have not receive any news whether he is still alive or dead for the last twelve years, but Mrs. Neghabi and her daughter were jailed for several months. They were released with bail and guarantees and have been subjected to terror and intimidation on a daily basis.

We ask you not ignore the demanding voice of the Mothers of Khavaran. The mothers who have lost their children in the 80's, as a result of individual or mass executions inside and outside the prisons. How can you ignore the mass killing of political prisoners in 1988? All these prisoners have already been sentenced and some even had finished their time, but after the end of Iran-Iraq war, they were sentenced to die in court sessions that took only a couple of minutes long and were limited to asking the prisoners only a few ideological questions and were killed in the most savage way and were buried en masse in ditches in Khavaran cemetery. The mothers of Khavaran and other family members not only have not received any explanation as to why and how their children were killed, but have been subjected to great harassments. Behkish's mother, one of thousand symbols of resistance, has lost five children and son in laws in the 80's, because of their political activities. On top of that, her daughter, Mansoureh Behkish(4), has now been barred from leaving the country, forced out of her work and been arrested several times in Khavaran cemetery and or in the street and after her last arrest, spent one month behind bars and was released without any charges.

We ask you to hear the demanding voices of the mothers and women who came out to the streets and Laleh Park to show support for the mothers and families of those killed. The women that some are not even mothers themselves, but are ready to go to jail in order for the voice of the mothers to be heard. At this time, two of these freedom loving women, Leila Seif Alahi(5) and Jila Karam Zadeh Makondi(6), after months of terror and intimidation while waiting in jail, have been sentenced to four years by a preliminary court.

Dear Mr. Ahmad Shaheed,

Please accept that the scale of human rights abuses in the Islamic Republic of Iran is much more wide spread than what you have pointed out in your first brief report. Ethnic minorities are under immense pressure; a lot of the workers, teachers and students who are in prison, are there only because they defended their professional rights; so many unknown women and men are in prisons only because they think differently; a lot are sent to their executions because of their sexual orientation and a lot of those who are waiting to be executed under the most endurable human conditions, are longing for their voice to be heard also.

It was fully expected that the Islamic Republic uses all its tricks more than before to prevent your team from coming to Iran and investigating its obvious crimes from up close. That is exactly why, While we thank you for your efforts to discover the truth about human rights conditions in Iran, we urge you, even if you have to make a trip and speak directly with the leaders of the country, not to ignore the individual and mass executions during the Islamic republic and make it a priority to investigate the claims of the families of the victims. We, the mothers and families, who ourselves have been the victims of numerous crimes, want the prosecution of those responsible for these killings and crimes in the international court. The people of Iran also expect The United Nations, this highest international human rights organization, to uphold its commitments and openly and without any compromise, reveal all instances of human rights abuse in Iran and make it an agenda to press Iran from above. That is why your team's full and documented report would be highly significant.

Along these lines, The Mothers of Laleh Park, have been trying for the past two years to protest the human rights abuses in Iran and make the world hear the voice of the mourning and suffering mothers. During this time, a lot of them have been arrested for several times, spent months in solitary cells in Evin prison and other temporary jails and been release only with bails and guarantees and are still waiting for their court hearing. A lot of them have been interrogated and intimidated and some had no other choice but to leave the country. The Mothers of Laleh Park have always insisted on their demands and to prove their commitment, they gathered one more time in Laleh Park, bravely and fearlessly, on Saturday, October 22nd. This was also to protest against Mr. Shaheed's incomplete report. In this act of protest, they put forward on question: Where are the rights of those killed and their mothers in Mr. Shaheed's report? The mothers expect the next report shed light on obvious instances of human rights abuses and declare their readiness to reveal the truth about these instances.

Enclosed are mothers detailed and specific claims and we urge you as a sign of respect for the mothers, to hear the voice of the people of Iran and respond to it.

Enclosed are some of the letters written by the victims’ mothers and other family members. There will be additional letters send to you soon. We urge you, as a sign of respect for the mothers, to reflect the voice of the Iranian people to the rest of the world. As long as the plea for justice is not adequately addressed, the files of these crimes shall remain open and will not be subject to the passage of time.

We appreciate your enthusiasm and efforts to meet with families of the victims, as you mentioned in your interviews. Supporters of Mothers at Laleh park request you to meet with our representatives so that we can directly communicate about the situation of these families in Iran.

We also need to remind you that many of these families have requested their letters and identities to be kept secrets due to the life threatening situation in Iran.

The Mothers of Laleh Park, Iran and their supporters abroad

------------------------------------------------------------------------------------------------

1- The “Mothers of Laleh Park” : we are a group of the mothers and family members of those killed and victimized during the Islamic Republic and our demands are as following: 1) End the death penalty in any form. 2) Unconditional release of all political and consciences prisoners. 3) Open and fair trial of those who ordered and carried out the crimes of the Islamic Republic, since its inception.

We, The Mothers of Laleh Park, condemn individual and mass executions; killing and terrorizing ethnic, religious and political minorities; attacking private homes, student dormitories and work places; kidnapping, imprisonment and harassment to prevent free thinking; torture, forced confession, rape and ultimately, ghesas (Islamic form of punishment, based on physical retribution) and stoning. We consider these as crimes. We fight to eliminate crimes and for the happiness of human beings. We struggle to create a society free of war and bloodshed, discrimination and humiliation, safe and humane and therefore oppose revenge and physical elimination. But we believe that in order to prevent further crimes, it is necessary for all those who were directly or indirectly involved in crimes of the Islamic Republic, to be put on an open and fair trial, hold responsible for their inhumane actions and be reasonably sentenced while at the same time, human values are being thought to them. We, the mothers, ask all those who have witnessed the regime's crimes during all these years, to unite with us in our demands. We, ourselves as the victims of violence and discrimination against women, support all anti violence, equality and anti discrimination campaigns and ask all victims of violence to unite with us.

2- Interview with Parvin Fahimi, October 22, in response to the first report of the special rapporteur on human rights situation in Iran. http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=YcvvK77dpuc

3- Akram Neghabi: Mother of Saied Zeinali. He was a computer sciences student at The Tehran University and was arrested on July 14, 1999 and was sent to an unknown location. Since then, his family has inquired with all the government agencies, but has not been able to find out if he is still alive or not. She was arrested three times, and was imprisoned for two mounts in her last arrest her last court was held on October 31, 2011

4- Mansoureh Behkish: Her sister, brother in law and four brothers were killed in the 80's. Two of her brothers were executed in the mass executions of 1988. She has been interrogated, intimidated and arrest several times, by the Information Ministry’s interrogators. In her last arrest she was imprisoned for one month and was released on bail. She was informed by her lawyer that she is required to appear at Revolutions Court, presided by judge Salavati, on December 25.

5- Leila Seif alahi and Jila karam Zadeh Makvandi are supporters of The Mothers of Laleh Park and have been arrested and jailed several times since 2009. They have been sentenced to 4 years imprisonment. On November 8, their guarantors were asked to return them to Evin prison within 20 days, otherwise, the bail money would not be returned.

Copied to: Dr. Abdolkarim Lahiji, Vice president of the International Federation of Human Rights (FIDH)

http://www.madaraneparklale.org/2011/11/there-is-still-long-way-for-our-voices.html

صدای دادخواهی را بشنوید و رسیدگی کنید!

2011-11-11T02:56:00.000-08:00

صدای دادخواهی را بشنوید و رسیدگی کنید!

نامه سرگشاده مادران پارک لاله و حامیان آنان در خارج از کشور
در واکنش به نخستین گزارش بررسی وضعیت حقوق بشر در ایران

جناب آقای دکتر احمد شهید،
به حرمت مادران، صدای دادخواهی ما را بشنوید و به آن رسیدگی کنید!

ما "مادران پارک لاله” ایران(1) و حامیان آنان در خارج از کشور ضمن تشکر از ارایه اولین گزارش جناب عالی، از یک سو خوشحالیم که بار دیگر از طریق نماینده بالاترین نهاد بین المللی مدافع حقوق بشر توجه اذهان عمومی به نقض گسترده حقوق بشر توسط حکومت جمهوری اسلامی ایران جلب می شود، ولی از دیگر سو متأثریم که در این گزارش از جمع کثیر آزادی خواهان و فرزندان ایران که در زندان ها و در خیابان ها توسط عوامل رژیم به قتل رسیده اند، هیچ یاد نشده و صدای دادخواهی مادران داغدار و ستم کشیده و خانواده ها ی آنان نادیده گرفته شده است. در حالی که مسلماً این کشتارها و شکنجه ها مهم ترین و آشکارترین موارد نقض حقوق بشر در ایران بوده است. جای بسی تأسف است که برای شنیده شدن این صدای دادخواهی هم چنان راه درازی در پیش داریم.

آقای احمد شهید، پس از انتخاب شما به عنوان گزارشگر ویژه حقوق بشر برای ایران، نوری از امید در دل تعداد بی شماری از مادران ایران مانند: مادران و خانواده های کشته شدگان، اعدام شدگان، مفقودین، مجروحین، شکنجه شدگان و زندانیان سیاسی–عقیدتی تابیدن گرفت. در تمامی طول حکومت جمهوری اسلامی، از اعدام های فردی و گروهی دهه 1360 گرفته تا قربانیان حوادث 18 تیر سال 1378 تا قتل های زنجیره ای و قربانیان اعتراض مدنی سال 1388، همه به این امید بودند که سرانجام با تأخیری طولانی صدای دادخواهی شان در سطح جهان شنیده خواهد شد و با این امید، گزارش های متعدد فردی و گروهی برای رسیدگی به کشتارها و هم چنین نجات جان خود و فرزندان شان از طرق مختلف برای شما ارسال نمودند. ولی دریغ و درد که انعکاسی از آن ها را در نخستین گزارش شما نیافتند. البته می دانیم که گزارش مقطعی شما تنها طول مدت کوتاه و معینی از تاریخ حکومت جمهوری اسلامی را در بر می گیرد که همان نیز ده ها کتاب نانوشته است که بر قلب های دردمند بسیاری خانواده ها داغ شده است، اما چگونه می توان در مقابل این همه بی عدالتی و جنایت آشکار چشم ها را بست و سکوت کرد؟!

آقای احمد شهید، از شما می خواهیم صدای دادخواهی مادر ندا آقاسلطان، مادر سهراب اعرابی، مادر اشکان سهرابی، مادر مسعود هاشم زاده، مادر مصطفی کریم بیگی، مادر کیانوش آسا، همسر علی حسن پور، پدر امیر جوادی فر و ده ها و صدها شهید جنبش سبز را نادیده نگیرید. چگونه می توانید در مقابل صدای دادخواهی خانم فهیمی (مادر سهراب اعرابی، از کشته شدگان اعتراض مدنی سال 1388) سکوت کنید در حالی که وی بیش از دو سال است از مجامع بین المللی حقوق بشر می خواهد تا مرجعی قانونی علت و چگونگی خون ریخته شده فرزندش را پاسخ گو باشد و اینک در گزارش جناب عالی هیچ انعکاسی از آن نیست.(2)

از شما تقاضا داریم صدای دادخواهی خانم اکرم نقابی(3)، مادر سعید زینالی را نادیده نگیرید. فرزند دانشجوی او را در تیرماه 1378 مقابل چشمان خانواده در خانه بازداشت کردند و در این 12سال نه تنها هیچ خبر دقیقی از وضعیت کشته یا زنده بودن فرزندشان به آنها داده نشده است، بلکه خانم نقابی و دخترش را ماه ها به زندان انداختند. این مادر و دختر با وضعیتی بلاتکلیف و با کفالت آزاد شدند، ولی هر روز آنها را مورد اذیت و آزار و تهدید قرار می دهند.

از شما می خواهیم صدای دادخواهی "مادران خاوران" را نادیده نگیرید. مادرانی که فرزندان شان در دهه 60 خورشیدی به صورت فردی و جمعی در درون زندان ها و یا بیرون زندان کشته شدند. چگونه می توانید کشتارهای دسته جمعی زندانیان سیاسی در سال 1367 را نادیده بگیرید، در حالی که تمامی زندانی ها حکم زندان داشتند و حتی برخی، دوره زندان شان به پایان رسیده بود و پس از پایان جنگ ایران و عراق، با تشکیل دادگاه های چند دقیقه ای و چند سوال و جواب عقیدتی، آنها را به مرگ محکوم کردند و به وحشیانه ترین شکل ممکن کشتند و به صورت جمعی در کانال هایی در گورستان خاوران دفن کردند. مادران خاوران و خانواده های آنها در این سال ها نه تنها هیچ پاسخی مبنی بر علت و چگونگی کشته شدن فرزندان شان دریافت نکرده اند، بلکه آنان و دیگر اعضای خانواده را تحت فشارهای روزافزون قرار داده اند. "مادر بهکیش" این سمبل مقاومت، یکی از هزاران نمونه از مادران خاوران است که نه تنها 5 فرزند و دامادش را در دهه ی 60 به دلیل فعالیت های سیاسی کشتند، اینک دختر دیگرش (منصوره بهکیش)[(4)را تنها به جرم دادخواهی ممنوع الخروج کردند، از کار بیکار نمودند و بارها در خاوران، بهشت زهرا و در خیابان بازداشت کردند که در آخرین دستگیری، یک ماه در زندان بود و پس از یک ماه با وضعیتی نامعلوم و با کفالت آزاد شد.

از شما می خواهیم صدای مادران و زنانی که برای حمایت از مادران و خانواده های جان باختگان به خیابان ها و پارک لاله آمدند را نیز بشنوید. زنانی که برخی حتی مادر نیستند، ولی حاضر شده اند زندان را به جان بخرند تا صدای دادخواهی مادران شنیده شود. هم اکنون نیز دو تن از این زنان آزادی خواه به نام های لیلا سیف اللهی و ژیلا کرم زاده مکوندی(5) پس از ماه ها زندان، به دو سال حبس تعزیری و دو سال حبس تعلقی محکوم شده اند.

جناب آقای احمد شهید

باور بفرمایید نقض حقوق بشر توسط حکومت جمهوری اسلامی بسیار گسترده تر از آن است که شما در اولین گزارش مختصر خود به آنها اشاره کرده اید. بسیاری از ملیت ها و اقلیت ها قومی، زیر شدیدترین فشارها هستند؛ بسیاری از زندانیان کارگر، معلم و دانشجو، فقط به جرم دفاع از حقوق صنفی شان در زندان به سر می برند؛ بسیاری از زنان و مردان دگراندیش و گمنام، به جرم داشتن عقیده ای دیگر تحت شدیدترین فشارها قرار دارند؛ بسیاری از اقلیت های جنسی، به چوبه های دار سپرده می شوند و بسیاری محکومین به اعدام و زندانیانی که در اسف بار ترین شرایط غیر انسانی دوران محکومیت شان را می گذرانند، همچنان چشم انتظارند تا صدای دادخواهی آنها نیز شنیده شود.

کاملاً قابل پیش بینی بود که این بار نیز حکومت جمهوری اسلامی ایران، تمامی ترفندهای خود را بلکه شدید تر از پیش به کار خواهد گرفت تا از ورود هیات شما به ایران و بررسی شواهد جنایات خود از نزدیک، ممانعت به عمل آورد. به همین روی ضمن تشکر از تلاش شما برای کشف حقیقت وضعیت حقوق بشر در ایران، از جناب عالی مصرانه تقاضا داریم به قیمت ورود به ایران و مذاکره با مقام های دولتی، کشتارهای جمعی و فردی صورت گرفته در طول حکومت جمهوری اسلامی را نادیده نگیرید و رسیدگی به دادخواهی خانواده های قربانیان را در الویت بررسی های خود قرار دهید. ما مادران و خانواده ها و آسیب دیدگان که در طول حکومت جمهوری اسلامی خود شاهد جنایت های بی شماری بوده و هستیم، می خواهیم که عاملان این کشتارها و جنایت ها در دادگاه های بین المللی مورد پیگرد قانونی قرار گیرند. همچنین مردم ایران از سازمان ملل، این بالاترین نهاد بین المللی حقوق بشری انتظار دارند که بدون اغماض به تعهدات خود مبنی بر افشای نقض آشکار حقوق بشر در ایران بپردازد و فشار از بالا را در برنامه های خود قرار دهد. از این روی مطمئناً گزارش کامل و مستند هیات شما در فراهم آوردن این زمینه حائز اهمیت بسیار ویژه ای خواهد بود.

به همین منظور، مادران پارک لاله ایران بیش از دو سال است که در اعتراض به نقض حقوق بشر تلاش می کنند، تا صدای مادران داغدار و ستم کشیده ایران در سرتاسر دنیا شنیده شود. در طی این مدت تعدادی از آنان بارها دستگیر و ماه ها در سلول های انفرادی زندان اوین و زندان های موقت بازداشت بوده و با کفالت یا وثیقه آزاد شده اند و هم اکنون نیز منتظر تشکیل دادگاه هستتد. بسیاری از آنان بارها احضار و مورد بازخواست و تهدید قرار گرفته اند و تعدادی نیز مجبور به ترک کشور شدند. مادران پارک لاله همواره تاکید کرده اند که با هدف دادخواهی خواسته های خود را پیگیری می کنند و برای اثبات این مدعا بار دیگر در روز شنبه 30 مهر 1390 با جسارت تمام در پارک لاله تهران جمع شدند تا نشان دهند که بر عهد خود پای بندند و هم چنین اعتراض خود را به گزارش ناقص جناب عالی نشان دهند. آنها در این حرکت اعتراضی پرسشی را مطرح کردند " حقوق کشته شدگان و مادران در سی و سه سال حکومت جمهوری اسلامی در کجای گزارش آقای شهید قرار دارد؟" مادران انتظار دارند که در گزارش بعدی، موارد آشکار نقض حقوق بشر بدون هیچ گونه اغماضی ذکر گردد و برای افشای این حقایق، آمادگی کامل خود را اعلام می کنند.

به پیوست، تعدادی از نامه های مادران و خانواده های قربانیان حکومت جمهوری اسلامی را خدمت شما ارسال می کنیم و به مرور پیوست های آتی را نیز دریافت خواهید نمود. از شما تقاضا داریم به حرمت مادران، صدای دادخواهی مردم ایران را بشنوید و به سراسر دنبا منعکس کنید. پرونده تمامی این جنایات تا زمانی که پاسخی شایسته به این دادخواهی ها داده نشود هم چنان باز خواهد بود و هرگز شامل مرور زمان نخواهد شد.

ضمن تشکر از تلاش های شما و ابراز علاقه برای دیدار با خانواده های قربانیان و مادران عزادار ایران، به این وسیله از جناب عالی تقاضا داریم تا زمانی را برای ملاقات با خانواده ها و حامیان آنها تعیین بفرمایید تا حضوری صدای دادخواهی آسیب دیدگان را به شما برسانیم. لازم به ذکر است، بسیاری از این خانواده ها به خاطر پیشگیری از تهدیدهای احتمالی و ایمنی خود، از شما درخواست کرده اند که نامه های اعتراضی شان محرمانه بماند.

مادران پارک لاله (مادران عزادار ایران) و حامیان آنان در خارج از کشور

20 آبان 1390

------------------------------
------------------------------
پانوشت:

1- مادران پارک لاله ( مادران عزادار ایران) :ما جمعی از مادران و خانواده های جان باختگان و آسیب دیده گان در دوران حاکمیت جمهوری اسلامی هستیم که با هدف دادخواهی خواسته های زیر را پیگیرانه دنبال می کنیم: 1- خواهان لغو مجازات اعدام و کشتار انسانها به هر شکلی هستیم. 2- خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی هستیم. 3- خواهان محاکمه عادلانه و علنی آمران و عاملان تمامی جنایت های صورت گرفته توسط حکومت جمهوری اسلامی از ابتدای تشکیل آن هستیم. ما مادران پارک لاله، اعدام های فردی و دسته جمعی در زندان ها؛ کشتارها و ترور های قومی، ملیتی، دینی، سیاسی، عقیدتی در خیابان ها؛ حمله به خانه ها، خوابگاه ها و محل های کار؛ ربودن، زندانی کردن و آسیب رساندن افراد برای کشتن اندیشه انسانی؛ شکنجه، اعتراف گیری، تجاوزو در نهایت سنگسار و قصاص را جنایت می دانیم و برای جلوگیری از تکرار جنایت و برای بهروزی انسان ها مبارزه می کنیم. ما مادران برای ایجاد محیطی امن، انسانی و به دور از جنگ و خون ریزی و تبعیض و تحقیر تلاش می کنیم و به همین دلیل با انتقام گیری و حذف فیزیکی مخالفیم، ولی معتقدیم برای جلوگیری از تکرار جنایت، لازم و ضروری است تمامی عوامل حکومتی که در دوران حاکمیت جمهوری اسلامی مستقیم یا غیرمستقیم مرتکب هر نوع جنایتی شده اند، در دادگاهی عادلانه، علنی و مردمی محاکمه شوند و پاسخ گوی اعمال ضد بشری خود باشند و مجازاتی متناسب با جرم شان به همراه بازآموزی اندیشه های انسانی برای شان در نظر گرفته شود. ما مادران، از تمامی افرادی که در طی این سال ها از قربانیان یا شاهدان بر جنایات بوده اند، می خواهیم که برای دادخواهی با ما هم صدا و همراه شوند، همچنین ما که خود از قربانیان خشونت و تبعیض بر زنان بوده و هستیم، از تمامی فعالیت های مخالف خشونت، برابری خواهانه و رفع تبعیض حمایت می کنیم و تمامی انسان های خشونت دیده را نیز به هم صدایی با خود فرا می خوانیم.

2- مصاحبه با پروین فهیمی، 22 اکتبر در واکنش به نخستین گزارش گزارشگر ویژه حقوق بشر

3- اکرم نقابی: مادر سعید زینالی است. پسر وی دانشجوی کامپیوتر دانشگاه تهران بود که در 23 تیر 1378 در منزل بازداشت و به محل نامعلومی منتقل شد. از آن تاریخ خانواده به تمامی ارگان های مرتبط دولتی مراجعه ولی هیچ پاسخی مبنی بر زنده یا کشته شدن وی دریافت نکرده اند. او سه بار دستگیر شد و در آخرین بازداشت حدود دو ماه زندان بود و دادگاه او 9 آبان 1390 برگزار شد.

4- منصوره بهکیش: یک خواهر، همسر خواهر و چهار برادرش را در دهه 60 کشتند. 2 تن از برادران او در اعدام های گروهی سال 1367 اعدام شدند. او بارها احضار و توسط بازجویان وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی بازخواست و تهدید و چندین بار نیز دستگیر شده است. در آخرین بازداشت حدود یک ماه زندان بود و با کفالت آزاد شد و برای دومین بار قرار است دادگاه او در روز 4 دی ماه در شعبه 15 دادگاه انقلاب با ریاست قاضی صلواتی تشکیل شود.

5- لیلا سیف اللهی و ژیلا کرم زاده مکوندی، از حامیان مادران عزادار که در سال 1388 چندین بار دستگیر و در آخرین بازداشت 34 روز زندان بودند و با کفالت آزاد شدند و در 20 فروردین 1390 حکم 4 سال زندان دادگاه بدوی به آنان ابلاغ شد. در نیمه آبان طی حکمی از ضامن های آنان خواسته شد تا ظرف 20 روز نامبردگان را به زندان اوین معرفی کنند، در غیر اینصورت مبلغ به ضمانت گذاشته شده به اجرا گذاشته خواهد شد. این احضاریه در حالی صادر شده که هنوز حکم تجدید نظر دادگاه به آنها ابلاغ نشده بود. پس از پيگيري وكلاي آنان، مشخص شد كه ژيلا كرم‌زاده مکوندی و ليلا سيف اللهي در دادگاه تجديدنظر به 2 سال حبس تعزيري و 2 سال حبس تعليقي به مدت 5 سال محكوم شده‌اند.

رونوشت: جناب آقای دکتر عبدالکریم لاهیجی، نایب رئیس فدراسیون بین المللی جوامع حقوق بشر

http://www.mpliran.com/2011/11/1.html

روز ۲۵ نوامبر، روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان را گرامی بداریم

2011-11-11T01:36:00.000-08:00

از سال ۱۹۸۱، در اولین جلسه بزرگ فمنیست های آمریکای لاتین،
که در بوگوتا پایتخت کلمبیا برگزار شده بود، سالروز قتل «خواهران میرابل»
در ۲۵ نوامبر به عنوان روز جهانی مقابله با خشونت علیه زنان انتخاب شد.

این زنان مبارز ( خواهران پروانه ) به علت داشتن فعالیت‌های سیاسی علیه
رژیم دیکتاتوری وقت، بعد از شکنجه های فراوان، در سال ۱۹۶۰ به دست
رژیم دیکتاتور- نظامی مورد حمایت آمریکا در جمهوری دومنیکن
و توسط سازمان امنیت ارتش این کشور به قتل رسیدند.

روز ۲۵ نوامبر، روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان را گرامی بداریم:

خدیجه مقدم، فعال جنبش زنان و از بنیان گزاران مادران پارک لاله ایران

تارا بنیاد روزنامه نگار نسل جوان

رقص مینا خانی

بر پایی میز اطلاع رسانی حامیان مادران پارک لاله -

مادران صلح دورتموند

شنبه ۱۹ نوامبر ۲۰۱۱ از ساعت ۷ تا ۹ شب

آدرس :Villa RÜ- Giradetstr.21-45131 Essen

بر گزار کنندگان برنامه :

انجمن زنان ایرانی پرتو

کانون فرهنگی نگاه

در حمایت از خواسته های مادران پارک لاله شنبه ۵ نوامبر ۲۰۱۱ - دورتموند

2011-11-06T10:31:00.000-08:00

گزارش اکسیون مادران صلح دورتموند در حمایت از
خواسته های مادران پارک لاله شنبه ۵ نوامبر ۲۰۱۱ - دورتموند

گردهمایی روز شنبه در حمایت از خواسته های مادران پارک لاله و در حمایت
از زندانیان سیاسی - عقیدتی با جمع آوری امضاء علیه احکام اعدام برگزار گردید .

" مادران پارک لاله خود را چنین تعریف می کنند :

ما مادران پارک لاله، جمعی از مادران و خانواده های جان باختگان و آسیب دیده گان
در دوران حاکمیت جمهوری اسلامی هستیم که با هدف دادخواهی خواسته های زیر
را پیگیرانه دنبال می کنیم:

1- خواهان لغو مجازات اعدام و کشتار انسانها به هر شکلی هستیم.
2- خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی هستیم.
3- خواهان محاکمه عادلانه و علنی آمران و عاملان تمامی جنایت های صورت گرفته توسط
حکومت جمهوری اسلامی از ابتدای تشکیل آن هستیم. ما مادران پارک لاله، اعدام های فردی
و دسته جمعی در زندان ها؛ کشتارها و ترور های قومی، ملیتی، دینی، سیاسی، عقیدتی
در خیابان ها؛ حمله به خانه ها، خوابگاه ها و محل های کار؛ ربودن، زندانی کردن و آسیب
رساندن افراد برای کشتن اندیشه انسانی؛ شکنجه، اعتراف گیری، تجاوزو در نهایت سنگسار
و قصاص را جنایت می دانیم و برای جلوگیری از تکرار جنایت و برای بهروزی انسان ها مبارزه می کنیم."

باشد که صدای همبستگی ما حامیان مادران پارک لاله در سراسر جهان، هر روز رسا تر گردد .

حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند

گزارش تصویری 5.11.11
http://www.facebook.com/media/set/?set=a.284571481575535.76105.100000680559971&type=3&saved#!/media/set/?set=a.284571481575535.76105.100000680559971&type=3

گزارش صوتی 5.11.11

http://radioneda.wordpress.com/2011/11/05/rn-306/

گردهمایی مادران صلح دورتموند، در حمایت از خواسته های مادران پارک لاله شنبه ۵ نوامبر ۲۰۱۱ ، ساعت ۱۵.۳۰ تا ۱۷ بعد از ظهر در خیابان کاتارینن - دورتموند

2011-11-02T13:18:00.000-07:00

گردهمایی مادران صلح دورتموند، در حمایت از خواسته های مادران پارک لاله

شنبه ۵ نوامبر ۲۰۱۱ ، ساعت ۱۵.۳۰ تا ۱۷ بعد از ظهر در خیابان کاتارینن - دورتموند

حامیان مادران پارک لاله این هفته نیز با برپایی میز خبر رسانی ، نمایشگاه عکس قربانیان

و زندانیان و جمع آوری امضاء علیه احکام اعدام در ایران، دوباره به خیابان می آیند، تا

صدای مادران داد خواه پارک لاله و حامیان آنان را بار دیگر به گوش

نه چندان شنوای سازمان ها و نهادهای بین المللی حقوق بشر برسانند .

مادران پارک لاله خود را چنین تعریف می کنند :

ما مادران پارک لاله، جمعی از مادران و خانواده های جان باختگان و آسیب دیده گان

در دوران حاکمیت جمهوری اسلامی هستیم که با هدف دادخواهی خواسته های زیر را پیگیرانه دنبال می کنیم:

1- خواهان لغو مجازات اعدام و کشتار انسانها به هر شکلی هستیم.

2- خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی هستیم.

3- خواهان محاکمه عادلانه و علنی آمران و عاملان تمامی جنایت های صورت گرفته توسط

حکومت جمهوری اسلامی از ابتدای تشکیل آن هستیم. ما مادران پارک لاله، اعدام های فردی

و دسته جمعی در زندان ها؛ کشتارها و ترور های قومی، ملیتی، دینی، سیاسی، عقیدتی در خیابان ها؛

حمله به خانه ها، خوابگاه ها و محل های کار؛ ربودن، زندانی کردن و آسیب رساندن افراد برای کشتن

اندیشه انسانی؛ شکنجه، اعتراف گیری، تجاوزو در نهایت سنگسار و قصاص را جنایت می دانیم و برای

جلوگیری از تکرار جنایت و برای بهروزی انسان ها مبارزه می کنیم.ما مادران پارک لاله امروز دوباره

در پارک لاله جمع شدیم تا نشان دهیم که هنوز هستیم و پیگیرانه خواسته های خود را تا تحقق تمامی آنها

دنبال می کنیم.

باشد که صدای همبستگی ما حامیان مادران پارک لاله در سراسر جهان،

جهت رساندن صدای داد خواهی این عزیزان ، هر روز رسا تر گردد .

حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند

شنبه ۵ نوامبر ۲۰۱۱ ، ساعت ۱۵.۳۰ تا ۱۷ بعد از ظهر در خیابان کاتارینن - دورتموند

Trauernde Mütter des Laleh Parks kehren zurück zum Park

2011-10-30T13:57:00.000-07:00

Trauernde Mütter des Laleh Parks kehren zurück zum Park

Wir fragen alle Internationalen Nichtregierungsorganisationen, wo in Ahmed Shaheeds Bericht die Geschichte der Opfer der letzten 33 Jahre, die Misshandlungen und Herabsetzungen, denen ihre Mütter und deren Unterstützer ausgesetzt waren, zu finden ist.

An einem der letzten Samstagnachmittage erschienen die Mütter des Lalehparks wieder in ihrem Park und umrundeten in stillem Protest den Aabnama (Brunnen)-Platz, mitten in der überraschten und verblüfften Menschenmenge des Parks. Sie waren an ihren Treffpunkt zurückgekehrt, diesmal nicht in ihrer üblichen schwarzen Kleidung, sondern in vielfarbigen Kleidern. Dadurch wollten sie ihre neue Hoffnung und den wieder aufgelebten Überschwang, den Kampf für ihre Forderungen fortzusetzen, symbolisieren. Sie sind überzeugt, dass sie den schwierigen Weg zur Freiheit fortsetzen müssen, weil die Träume, an die sie so fest glauben, vor ihnen liegen.

Wir, die Mütter des Lalehparks, sind eine repräsentative Gruppe von Müttern und Angehörigen der Ermordeten und Verwundeten während der Regierungszeit des Regimes der Islamischen Republik. Wir fordern Gerechtigkeit für sie, indem wir radikal folgende Forderungen aufstellen:

1)Todesurteile und Hinrichtungen in allen Formen abschaffen

2) Sofortige und bedingungslose Freilassung aller politischen Gewissensgefangenen.

3) Faire und rechtsstaatliche Verfolgung aller Schuldigen an Verbrechen der Islamischen Republik von deren Anfang an.

Wir, die Mütter vom Lalehpark, sehen folgende Handlungen als strafwürdig an:

- Einzel- oder Gruppenhinrichtungen innerhalb von Gefängnissen

- Terror aus religiösen und rassistischen Gründen sowie aus Gründen
der Stammeszugehörigkeit auf der Straße
- Razzien in Häusern von Bürgern, in Studentenwohnheimen oder
am Arbeitsplatz
- Kidnappings, Verhaftungen und Angriffe auf Individuen mit dem Ziel,
die menschliche Kraft zu denken, zu unterdrücken
- Folter, erzwungene Geständnisse
- Vergewaltigung und schließlich Steinigungen -

alle diese Handlungen sehen wir als Verbrechen an.

Und wir kämpfen, um die Wiederholung solcher Verbrechen zu verhindern und um das Wohlergehen unseres Volkes zu schützen. Wir, die Mütter des Lalehparks, haben uns hier wieder versammelt, um unsere alternativen Ansichten zu demonstrieren, um unsere Präsenz zu zeigen mit dem festen Ziel der vollständigen Erfüllung unserer Forderungen.

Der erste Bericht des UN-Sonderbotschafters Ahmed Shaheed kam nach langer Wartezeit heraus. Er zählt eindeutige Menschenrechtsverletzungen im Iran auf. Wir begrüßen sehr, dass der Report gegen die Verletzung der Menschenrechte von vielen freiheitssuchenden Bürgern protestiert. Jedoch bedauern wir, dass wiederum bestimmte unterschiedliche Behandlungen eine Rolle gespielt haben, die trotz aller Lücken und bedeutsamen Unzulänglichkeiten das Erscheinen des Reports ermöglichen. Vorkommnisse der letzten zwei Jahre zum Beispiel, die wahrlich als vollkommen offensichtliche Menschenrechtsverletzungen bezeichnet werden können - wie die Massentötungen von unschuldigen Menschen und die ständigen Belästigungen ihrer Familien - wurden schlichtweg weggelassen.

Herr Shaheed selbst betonte seine Konzentration auf die Vorbereitung eines fairen und genauen Berichts über die Situation der Menschenrechte im Iran. Kann man von Gerechtigkeit reden, wenn er mit keinem Wort in seinem Bericht erwähnt, dass allein in den letzten zwei Jahren zahllose Menschen ermordet, verletzt oder krank gemacht wurden, dass mehrere Menschen in den Selbstmord getrieben wurden, viele ins Gefängnis geworfen wurden, wiederholt und scharf verhört und gefoltert wurden, damit sie falsche Geständnisse machten, oder dass manche sogar vergewaltigt wurden? Kann die Tatsache als gerecht bezeichnet werden, dass die Familien der Ermordeten nicht einmal die Erlaubnis erhalten, ein Begräbnis oder eine Gedenkfeier an ihre toten Kinder zu veranstalten, und dass trotzdem in dem Bericht davon nichts erwähnt wird?
Ist es gerecht, dass die Sicherheitskräfte ständig die Unterstützer der trauernden Mütter fertigmachen, bedrohen, einsperren und wiederholt verhören, deren einzige Schuld es ist, die Menschenwürde und die Menschenrechte der trauernden Mütter zu unterstützen? Gerade jetzt wurden zwei von ihnen, Leila Seifollahi und Jila Karamzadeh-Makvandi, zu vier Jahren Gefängnis verurteilt, aber - leider - haben sie keinen Platz im Bericht des Herrn Shaheed!

Herr Shaheed stellte auch fest, dass er die Stichhaltigkeit aller Fälle von Menschenrechtsverletzungen nur dann bestätigen kann, wenn er direkt mit den offiziellen Vertretern der Islamischen Republik Iran (IRI) darüber spricht! Wir müssen ihn fragen: Wie viele Offizielle der IRI haben jemals in ihren Gesprächen mit der UNO Menschenrechtsverletzungen im Iran zugegeben?! Wir schlagen Herrn Shaheed vor, dass die Offiziellen der IRI nur dann Erlaubnis bekommen, eine Meinung über Menschenrechtsverletzungen im Iran zu äußern, NUR dann, wenn ganz normale Bürgerinnen und Bürger genau so viel Raum erhalten, ihre Sichtweise darüber zu vertreten und sich vollkommen frei verteidigen dürfen.

Die Mütter vom Lalehpark hatten höhere Erwartungen an den UN-Sonderbotschafter bei der Ausübung seines Jobs. Er hätte ihn besser als vorher ausführen sollen, wenn man die jüngsten Entwicklungen im Iran bedenkt und die Wellen für Freiheit und Demokratie, die das Land überfluteten.

Die Mütter hatten in Herrn Shaheeds Bericht wenigstens eine Erwähnung der Morde im Jahr 2009 und eine Unterstützung der Bitten der Familien der Opfer um Gerechtigkeit erwartet.

Diese Mütter hatten wenigstens erwartet, dass die zügellose und erbarmungslose Verletzung der Menschenrechte und die unermessliche Qual und Not, die die Familien der vielen Ermordeten erleiden müssen, erwähnt werden.

Wir, die Mütter vom Lalehpark, erwarten, dass unsere Gerechtigkeit suchenden Stimmen in den künftigen Berichten des UN-Sonderbotschafters gehört werden. Wir erwarten vor allem, dass sich die weit verbreiteten Fälle von Menschenrechtsverletzungen gegen die Familien von Opfern in den letzten 33 Jahren darin wiederspiegeln. Frühere Sonderbotschafter wie Herr Galindo Pohl hatten darüber berichtet, aber leider wurden ihre Berichte beiseite gelegt.
Oktober 27, 2011,

Original in Persisch
http://www.mpliran.com/2011/10/blog-post_24.html.

در اعتراض به گزارش گزارشگر ویژه شورای حقوق بشر ، احمد شهید

2011-10-29T11:44:00.000-07:00

گزارش گردهمایی حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند در اعتراض به گزارش گزارشگر ویژه شورای حقوق بشر ، احمد شهید گروه زنان آلمانی کوراج که از سال ۱۹۹۱ در بیشتر از ۵۰ شهر فعالیت دارند و از گروههای چند ملیتی در آلمان می باشند، آخرین گزارش خود را از کنفرانس بین المللی زنان در کاراکاس - ونزوئلا که در ماه مارس ۲۰۱۱ برگزار گردید ، تحت عنوان :
زنان از مرز ها عبور می کنند، روز جمعه ۲۸ اکتبر در دورتموند ارائه دادند .
به دعوت کوراج، حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند هم با برپایی میز خبر رسانی ، جمع آوری امضاء علیه احکام اعدام و در اعتراض به گزارش گزارشگر ویژه شورای حقوق بشر، احمد شهید ، در این گردهمایی شرکت کرده و با مطرح و افشاء کردن نکات مبهم و مطرح نشده در گزارش ایشان این برنامه را همراهی کردند .
استقبال و اعلام همبستگی شرکت کنندگان در این برنامه از فعالیت های مادران پارک لاله و حامیان آنان در جهت رساندن صدای داد خواهی آنان به جوامع حقوقی و بین المللی در سراسر جهان فوق العاده عالی بود .
در این برنامه تصمیم به ادامه کارهای مشترک بین گروه کوراج و حامیان مادران پارک لاله به تصویب رسید .

با امید به همبستگی هر چه بیشتر زنان و تمام آزادی خواهان در جهان حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند

گزارش صوتی - رادیو ندا

http://radioneda.wordpress.com/2011/10/28/rn-301/

گزارش تصویری برنامه اعتراضی حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند
http://www.facebook.com/media/set/?set=a.281394128559937.75356.100000680559971&type=3&saved#!/media/set/?set=a.281394128559937.75356.100000680559971&type=1

گردهمایی حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند در اعتراض به گزارش گزارشگر ویژه شورای حقوق بشر ، احمد شهید

2011-10-26T04:27:00.000-07:00

گردهمایی حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند

در اعتراض به گزارش گزارشگر ویژه شورای حقوق بشر ، احمد شهید

گروه زنان آلمانی کوراج ، که یکی از فعال ترین گروههای اینترناسیونال در آلمان

می باشند، آخرین گزارش خود را از کنفرانس بین المللی زنان در کاراکاس-ونزوئلا

که در ماه مارس ۲۰۱۱ برگزار گردید ، تحت عنوان : زنان از مرز ها عبور می کنند،

روز جمعه ۲۸ اکتبر از ساعت ۱۸ بعد از ظهر در دورتموند ارائه خواهند داد .

به دعوت کوراج، حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند هم با برپایی میز خبر رسانی ،

جمع آوری امضاء علیه احکام اعدام و در اعتراض به گزارش گزارشگر ویژه شورای حقوق بشر،

احمد شهید ، در این گردهمایی شرکت خواهد داشت.

با امید به همبستگی هر چه بیشتر زنان و تمام آزادی خواهان در جهان

حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند

روز جمعه ۲۸ اکتبر از ساعت ۱۸ بعد از ظهر در دورتموند

آدرس :Dietrich Keuninghaus, Leopoldstr. 50-58 , Dortmund

Mourning Mothers of Park Laleh, Return to the Park

2011-10-25T10:11:00.001-07:00

Mourning Mothers of Park Laleh, Return to the Park

CNN producer note

iReport —
We ask all International Human Rights NGO’s, where in Mr. Ahmed Shaheed’s report, is the story of all the martyrs of the last 33 years and the mistreatment and degradation their mothers and supporters were subjected to?

On another autumn Saturday afternoon, Mothers of Park Laleh showed up in their park and in a silent protest circled the Aabnama (fountain) square, amid the shocked and bewildered crowd present in the park. They had returned to their meeting place this time, not in their usual black outfits, rather dressed in an array of colors symbolizing a renewed hope and rekindled exuberance for continuing the fight for their demands. They know with conviction that they must tread the treacherous road to freedom as the dreams they so strongly believe in, lie ahead.
.
We, the Mothers of Park Laleh, are a [representative] group of mothers and families of those slain or wounded [by and] during the reign of the Islamic Republic regime. It is in seeking justice for them, that we relentlessly make the following demands:
.
1) Abolish death sentence or executions in any and all forms.
.
2) Immediate and unconditional release of all political prisoners of conscience.
.
3) Fair and Just prosecution of all the culprits in the crimes committed by the Islamic Republic from its inception. We, the Mothers of Park Laleh consider the following to be punishable crimes: Individual or group executions inside prisons; Ethnic, tribal and religious terrors on streets; Raiding of citizens’ homes, dormitories or place of work; Kidnappings; Imprisoning and assaulting individuals in order to suppress human thinking power; Torturing; Forced confessions; Rape and ultimately Stoning - all of which we consider to be crimes.
.
And we fight to prevent the reoccurring of such crimes, and to preserve the people’s welfare. It is thus that we the Mothers of Park Laleh have gathered here once again to demonstrate our dissent and to show that we are still here and steadfastly pursuing our demands until their complete fulfillment.
,
After many long months of waiting, the first report by the U.N. special Rapporteur, Mr. Ahmed Shaheed is released, detailing the clear violations of human rights in Iran. Although we are extremely pleased that the report protests the gross abuse of many freedom-seeking citizens’ rights; however it is regrettable that certain discriminations have once again played a role, allowing the report to be published despite all the holes and significant shortcomings. Events of the last two years for instance, that can certainly be counted as the most obvious human rights abuses, such as the mass killing of innocent people and the harassment of their families, were simply omitted from the report.
.
Mr. Shaheed himself had emphasized on the focus of his work, being that of preparing a fair and precise report of the human rights situation in Iran. Is there any justice in the fact that in the last two years alone, countless people have been killed, injured or rendered ill, several committed suicide, many ended up imprisoned, repeatedly and harshly interrogated and tortured in order to give false confessions, or some cases even raped – yet NO mention of them were made in the report? Is there any justice in the fact that the families of the slain are not even allowed to hold a funeral or memorial for their dead children – and yet making NO mention of this in the report?
.
Is there any justice in the security forces’ constant harassing, threatening and imprisoning and repeatedly interrogating the supporters of the mourning mothers whose only guilt is to support the humanity and human rights of grieving mothers? Even now, two of them named Leila Seifollahi and Zhila Karamzadeh-Makvandi are sentenced to 4 years in prison, alas they have NO place in Mr. Shaheed’s report!
.
Mr. Shaheed has also stated that he can only confirm the validity of all the cases of human rights abuses by directly speaking with the officials of Islamic Republic! We must ask him; just how many of the IRI officials have ever confessed to human rights abuses in Iran, in their talks with the U.N. reporters?! We suggest to Mr. Shaheed that the IRI officials can only be allowed to express an opinion about human rights violations, ONLY when ordinary people are given equal space to express ‘their’ take of it and be allowed to freely defend themselves.
.
Mothers of Park Laleh were holding higher expectations from the special UN envoy to perform his job better than ever, this time, considering the recent developments in Iran and the tidal waves of freedom and democracy sweeping the region.
.
The mothers were expecting at least a mention of the Murders in 2009 and the plight of the victims’ families for justice, in Mr. Shaheed’s initial report.
.
These mothers were expecting to see at least a mention of the rampant and relentless violation of human rights over the 33 years of Islamic Republic’s reign and the immeasurable pain and pressure applied to the families of the many who were killed.
.
We, the Mothers of Park Laleh expect to hear our justice-seeking voices echoed in the future series of reports by the special UN Rapporteur. We especially expect to see the reflection of the widespread cases of human rights abuses inflicted on the families of victims in the last 33 years which had briefly been reported -- and filed away -- by previous special reporters such as Mr. Galindwil.

Oct 24, 2011
Original in Farsi
http://www.mpliran.com/2011/10/blog-post_24.html.

An open letter by Mothers of Park Laleh (Iran’s Mourning Mothers) to the human rights organisations!

2011-10-25T09:54:00.000-07:00

An open letter by Mothers of Park Laleh (Iran’s Mourning Mothers) to the human rights organisations!

24 October 2011 at 14:25 by Neda
Tags: Iran Mourning Mothers

Where do those who had been murdered in the past 33 years and the harassment of their mourning mothers and their supporters stand in Dr Ahmed Shahid’s first report to UN Human Rights Council UN?

In the autumn afternoon of last Saturday, to the surprise of many onlookers, Mourning Mothers of Park Laleh appeared in the park, not in black dress as usual but in colourful costumes and walked round the pool to show their determination and enthusiasm for struggle until their demands are met.

Mothers of Park Laleh ( Mourning Mothers of Iran) issued a statement in which they once again reiterated their determination to pursue:

1- End to death penalty and the killing of humans in any form and for any reason.
2- Release of all political and ideological prisoners from Iran’s prisons.

3- Fair and public trial of those who had committed crimes in the Islamic republic in the past 33 years.

We, Mothers of Park Laleh condemn:

1- Those who had executed prisoners en-masse or individually,

2- Those who had murdered and assassinated ethnic, religious and ideological individuals and groups of minorities

3- Those who had carried out attacks on students dormitories, work places and homes and kidnapped, killed, harassed and detained people.

4- Torture for confessions, rape, stoning and retribution (Ghesas) are crimes and we struggle to eliminate such practices.

5- We, Mothers of Park Laleh have gathered in the Park to tell the world that we still exist and peruse our demands.

Mothers of Park Laleh had waited patiently for months to see the first report of the UN Special Rapporteur on Iran, Dr Shahid. We welcomed the fact that the report contained abuse of human rights of many people but noted with much regret that there were grave shortcomings as well. There were no mentions of the murder of many innocent people in the past two years.

Dr Shahid had emphasised that he aimed to produce a just, accurate and objective report. Is it just not to mention the people who have been murdered or committed suicide, or detained and tortured or those who had been raped? Is it just not to mention that mothers of murdered children are not allowed to commemorate their loved ones? Is it just not to mention those who have supported the Mourning Mothers and are now detained and persecuted and two of the mothers themselves have been sentenced to 4 years term for seeking justice?

Dr Shahid had also announced that only through dialogue with the Islamic Republic authorities he would be able to report on the accurate accounts. We ask him: how many times had the Iranian authorities replied to and accepted responsibility for the abuse of human rights in the past?

We emphasise that the Islamic Republic’s account of abuse of human rights can only be valid on the condition that other people can have the right to speak freely and defend their rights and beliefs as well.

Considering recent developments in the region and the wave of movements for democracy which was inspired by the movement in Iran, Mothers of Park Laleh expected that Dr Shahid plays a more positive role and cross the red lines.

Mothers of Park Laleh expected a mention of the mass murders of 1988 and demand of families for justice in the report.

Mothers of Park Laleh expected and hoped Dr Shahid would mention the extensive abuse of human rights in the past 33 years, especially pressures on the families of the murdered and the imprisoned.

We, Mothers of Park Laleh expect to see our voices reflected in the next report of the Special Rapporteur, especially the grave abuse of human rights in the past which had been mentioned in the previous reports of UN Special Rapporteurs including Mr Galindepaul.

Mothers of Park Laleh (Mourning Mothers of Iran)
20 October 2011

http://blogs.amnesty.org.uk/blogs_entry.asp?eid=7992

حضور مادران در چهلمین روز محسن هاشم زاده

2011-10-25T09:36:00.000-07:00

حضور مادران در چهلمین روز محسن هاشم زاده

عکس از آرشیو

حضور حامیان مادران پارک لاله درمراسم چهلمین روز درگذشت محسن هاشم زاده

جمعی از حامیان مادران پارک لاله 29 مهر به مناسبت چهلمین روز درگذشت محسن هاشم زاده، پدر رنج دیده مسعود هاشم زاده به دیدار خانواده او رفته و بر مزار آنان که اکنون در کنار یکدیگر آرمیده اند حضور یافتند.

با این که در بدو ورود با چهره آرام و خندان خانم هاشم زاده روبرو شدیم ولی تکیدگی چهره و غم و اندوه پشت سرهم در آن صورت همیشه مهربان هویدا بود و تاثر و تاسف هر بیننده ای را بر می انگیخت.

مادر مسعود از خاطرات و دردهایش می گفت، از حدود دو سال پیش گفت که پس از شهادت مسعود وقتی از تهران به رشت نقل مکان کردند تا به مزار مسعود نزدیک تر باشند و راحت تر به دیدار او بروند، آنان که برای مرگ مسعود شاکی پرونده محسوب می شدند به دادگستری فراخوانده شدند و گویی نه شاکی بلکه متهم و بدهکار پرونده مرگ مسعود باشند، بایستی به سوالات تند و تلخ قاضی جواب می دادند که به چه دلیل و با چه انگیزه ای از تهران می روند؟ و اگر کسی آن جا می بود و از پرونده اطلاع نداشت گمان می برد آنان متهم این پرونده هستند و قصد فرار از دست قدرتمند قانون را دارند.

وی گفت: از ما آدرس جدید و شماره منزل و موبایل را گرفته و اصرار موکد داشتند که هرگونه تغییر آدرس و یا شماره تلفن را به آنان اطلاع دهیم. از آن زمان بیش از دو سال می گذرد ولی حتی یک بار به منظور پیگیری پرونده قتل مسعود و یا دادن اطلاعات از روند پیگیری پرونده او با ما تماس نگرفته اند. گوش پدر مسعود تا آخرین لحظه به زنگ تلفن بود تا خبر پیگیری پرونده را اعلام کنند و وقت رفتن هم وصیت پیگیری پرونده را از ما داشت.

خانم هاشم زاده گفت سراسر زندگی پدر مسعود با سختی و رنج همراه بود و تنها ثمر زندگیش پسرانش بود که سعی کردیم حداقل فرزندانی سالم و پاک تحویل جامعه دهیم که با قتل ناجوانمردانه مسعود این دست آورد نیز به تاراج رفت. او گفت محسن رفت و من با وظایف مهم و سنگین بر جا ماندم و بر آنم تا پیگیرانه ادامه دهم.

جسم وجانش پرتوان، انتظارش کوتاه و عمرش دراز باد.
http://www.mpliran.com/2011/10/blog-post_25.html

حضور دوباره مادران در پارک لاله

2011-10-24T02:51:00.000-07:00

حضور دوباره مادران در پارک لاله

مادران و خانواده های داغدار؛
سازمان های و نهادهای بین المللی حقوق بشر!
جایگاه کشته شده های 33 سال گذشته و آزار و اذیت های وارده بر مادران و حامیان در کجای گزارش آقای شهید قرار دارد؟

یک بار دیگر مادران پارک لاله در بعداز ظهر شنبه ای پاییزی در میان بهت و حیرت مردم حاضر در پارک، میدان آب نما را در سکوتی اعتراض آمیز دور زدند. آنان این بار نه با لباس سیاه که با لباس های رنگین به نشانه شور و اشتیاق به ادامه مبارزه تا رسیدن به خواسته های خود به میعادگاه خود در پارک لاله بازگشتند. آنان باور دارند که برای رهایی باید راه های ناهموار و پر سنگلاخ را پیمود و در این راه هیچ هراسی به دل راه نمی دهند زیرا به انتخاب راه خود ایمان دارند.

ما مادران پارک لاله، جمعی از مادران و خانواده های جان باختگان و آسیب دیده گان در دوران حاکمیت جمهوری اسلامی هستیم که با هدف دادخواهی خواسته های زیر را پیگیرانه دنبال می کنیم:

1- خواهان لغو مجازات اعدام و کشتار انسانها به هر شکلی هستیم.
2- خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی هستیم.
3- خواهان محاکمه عادلانه و علنی آمران و عاملان تمامی جنایت های صورت گرفته توسط حکومت جمهوری اسلامی از ابتدای تشکیل آن هستیم. ما مادران پارک لاله، اعدام های فردی و دسته جمعی در زندان ها؛ کشتارها و ترور های قومی، ملیتی، دینی، سیاسی، عقیدتی در خیابان ها؛ حمله به خانه ها، خوابگاه ها و محل های کار؛ ربودن، زندانی کردن و آسیب رساندن افراد برای کشتن اندیشه انسانی؛ شکنجه، اعتراف گیری، تجاوزو در نهایت سنگسار و قصاص را جنایت می دانیم و برای جلوگیری از تکرار جنایت و برای بهروزی انسان ها مبارزه می کنیم.ما مادران پارک لاله امروز دوباره در پارک لاله جمع شدیم تا نشان دهیم که هنوز هستیم و پیگیرانه خواسته های خود را تا تحقق تمامی آنها دنبال می کنیم.

پس از ماه ها انتظار، اولین گزارش گزارشگر ویژه آقای احمد شهید در مورد نقض آشکار حقوق بشر در ایران ارایه شد. هرچند خوشحالیم که در این گزارش به حقوق از دست رفته بسیاری از انسان های آزادی خواه اعتراض شده است، ولی دریغ و درد که باز خودی و غیر خودی و تبعیض نقش خود را بازی کرد و با کمبودهای بسیار منتشر شد. مواردی که شاید بتوان گفت از مهم ترین و آشکارترین موارد نقض حقوق بشر حداقل در دو سال اخیر بوده است. مواردی چون کشتار انسان های بی دفاع و مورد تعرض قرار دادن خانواده ها و حامیان آنها.

آقای شهید در روش کار خود تاکید کرده که تمرکز اصلی تلاش‌هایش تهیه گزارش عادلانه و دقیق از وضعیت حقوق بشر در ایران است، آیا این عادلانه است که فقط در دو سال گذشته، تعداد زیادی انسان به جرم اعتراض به نقض اولیه ترین حقوق خود کشته، مجروح یا بیمار شده اند؛ تعدادی دست به خودکشی زده اند؛ تعداد زیادی به زندان افتاده و تحت بازجویی های پیاپی قرار گرفته و یا برای اعتراف گیری شکنجه شده و یا مورد تجاوز قرار گرفته اند و هیچ اشاره ای به آن ها نشود؟ آیا این عادلانه است که مادران و خانواده های کشته شده ها حتی اجازه برگزاری مراسم یادبود فرزندان شان را ندارند و باز هیچ اشاره ای به آنها نشود؟ آیا این عادلانه است که حامیان مادران داغدار تنها به جرم حمایت از انسانیت و حقوق بشری(حمایت از مادران عزادار) دایم تحت فشار نیروهای امنیتی قرار گیرند، زندانی شوند و تحت بازجویی و احضارهای مکرر قرار گیرند و هم اکنون نیز دو تن از آنها به نام خانم ها لیلا سیف اللهی و ژیلا کرم زاده مکوندی در دادگاه بدوی به چهار سال زندان محکوم شوند ولی هیچ جایگاهی در گزارش آقای شهید نداشته باشند؟!

همچنین آقای شهید اعلام کرده که تنها از طریق گفت‌وگو با مقامات جمهوری اسلامی می‌تواند بداند آیا اظهارات مطرح شده در مورد نقض حقوق بشر در ایران درست است یا نه! ما از ایشان می پرسیم تا به حال چند بار مقامات جمهوری اسلامی در مورد نقض حقوق بشر در ایران در گفت و گو با گزارشگران سازمان ملل اعتراف کرده اند؟ ما به آقای شهید می گوییم جمهوری اسلامی زمانی می تواند راجع به نقض حقوق بشر نظر واقعی دهد که مردم هم این حق را داشته باشند تا آزادانه از حقوق و عقاید خود دفاع کنند.

مادران پارک لاله انتظار داشتند که پس از تحولات اخیر در ایران و منطقه و برآمد موج دموکراسی خواهی و آزادی طلبی، گزارشگر ویژه سازمان ملل نقش خود را بهتر از قبل ایفا کند و خط قرمزها را کنار بگذارد.

مادران انتظار داشتند که در اولین گزارش آقای احمد شهید، مساله کشته شدگان سال 1388 و دادخواهی مادران و خانواده های کشته شدگان لحاظ می شد.

مادران انتظار داشتند در این گزارش، حداقل اشاره ای به نقض گسترده حقوق بشر سی و سه سال حکومت جمهوری اسلامی و فشارهای بی حد و اندازه به مادران و خانواده های کشته شده ها می شد.

ما مادران پارک لاله انتظار داریم، صدای دادخواهی ما مادران و حامیان در گزارش های بعدی گزارشگر ویژه سازمان ملل شنیده شود. همچنین انتظار داریم به موارد گسترده و آشکار نقض حقوق بشر که در طی این سی و سه سال بر مادران و خانواده و حامیان رفته است و احتمالا در گزارش های قبلی گزارشگران ویژه از جمله آقای گالیندوپل موجود است و به بایگانی سپرده شده است، نیز پرداخته شود.

مادران پارک لاله
سی ام مهر 1390

واکنش مادر سهراب به گزارش احمد شهید

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=YcvvK77dpuc

http://www.mpliran.com/2011/10/blog-post_24.html

گزارش گردهمایی حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند

2011-10-23T13:57:00.000-07:00

گزارش گردهمایی حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند

گردهمایی این هفته حامیان مادران پارك لاله، مادران جانباختگان سي وسه سال گذشته، كه هرگز از خون فرزندانشان نخواهند گذشت و خواهان محاكمه آمران و عاملان اعدام هاي فردي و دسته جمعي، كشتارهاي قومي، خواهان آزادی بی قید و شرط همه زندانیان سیاسی و عقیدتی و لغو قانون مجازات اعدام هستند، شنبه ۲۲ اکتبر ۲۰۱۱، درحمایت از زندانیان سیاسی - عقیدتی، و در اعتراض به احکام جاری اعدام ، با جمع آوری تعداد زیادی امضاء برای لغو احکام اعدام و با موفقیت فراوان در دورتموند، برگزار گردید

حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند

گزارش تصویری
http://www.facebook.com/media/set/?set=a.278590062173677.74634.100000680559971&type=3
گزارش صوتی
http://radioneda.wordpress.com/2011/10/22/rn-296/
دوستان این پتیشن حمایت از زانیار و لقمان مرادی را در صورت تمایل امضاء کنید و برای دوستان خود نیز بفرستید
http://www.gopetition.com/petition/41784.html

درحمایت از زندانیان سیاسی - عقیدتی

2011-10-18T10:47:00.000-07:00

گردهمایی حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند
درحمایت از زندانیان سیاسی - عقیدتی گردهمایی این هفته حامیان مادران پارك لاله، مادران جانباختگان سي وسه سال گذشته، كه هرگز از خون فرزندانشان نخواهند گذشت و خواهان محاكمه آمران و عاملان اعدام هاي فردي و دسته جمعي، كشتارهاي قومي، خواهان آزادی بی قید و شرط همه زندانیان سیاسی و عقیدتی و لغو قانون مجازات اعدام هستند، شنبه ۲۲ اکتبر ۲۰۱۱ مقابل کلیسا راینولدی از ساعت ۱۵.۳۰ تا ۱۷ بعد از ظهر در مرکز شهر دورتموند برگزار می گردد .
در رساندن صدای داد خواهی و حق طلبی این عزیزان ما را یاری دهید. حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند

پیوند های مختلف از سایت مادران پارک لاله
http://www.mpliran.com/2011/10/blog-post_11.html
http://www.mpliran.com/2011/10/blog-post_10.html

کدام را باور کنیم، دم خروس یا قسم حضرت عباس را !؟

2011-10-11T02:18:00.004-07:00

مردم شریف و آزاده ایران؛

کدام را باور کنیم، دم خروس یا قسم حضرت عباس را !؟
از زمان ِروی کار آمدن و تثبیت حکومت جمهوری اسلامی، نقض حقوق بشر آغاز شد. کشتار مردم کردستان، انقلاب فرهنگی و اخراج تعداد زیادی از دانشجویان و استادان از دانشگاه، زندانی کردن نیروهای سیاسی و هواداران ساده آنها، شکنجه های وحشیانه قرون وسطایی در زندان ها، کشتارهای فردی و جمعی زندانیان در زندان ها، دفاع از جنگ و خانمان سوزی مردم و برجای ماندن تعداد زیادی کشته و مجروح و معلول جنگی، اخراج بسیاری از نیروهای اندیشمند از محل کار، ترورهای بی رویه در داخل و خارج از کشور، حمله به خوابگاه ها و کشتن دانشجویان، فراری دادن بسیاری از نیروهای آگاه به خارج از کشور، به گلوله بستن مردم در خیابان ها، حمله به تجمع های زنان،کارگران، معلمان، دانشجویان و مراسم سوگواری خانواده های داغدار در خانه ها و گورستان ها و هزاران موارد نقض حقوق بشر که حتی از نام بردن تک تک آنها عاجزیم. چه باید کرد؟

در ایران هیچ فرد و گروه و دسته معترضی حق زندگی ندارد. تمامی افراد، حتی خودی ها با کوچک ترین مخالفتی هستی شان نیست می شود و یا سر از زندان در می آورند. دین و مذهب و شریعت، فقط بهانه ای شده است برای پر کردن جیب شان. امروز در وضعیتی هستیم که حتی وکلا امنیت جانی ندارند. آنها وکالت خوانده اند که از متهمان دفاع کنند، ولی خود متهم می شوند و با احکامی سنگین به زندان می افتند یا تحت فشارهای نیروهای امنیتی قرار می گیرند.

آیا زمان آن نرسیده است که به این نقض آشکار حقوق بشر به طور گسترده اعتراض کنیم؟ ما مادران پارک لاله که خود را مادران تمامی فرزندان ایران می دانیم، به نقض آشکار حقوق بشر در ایران معترضیم.

جناب آقای احمد شهید؛
سازمان ها و نهادهای حقوق بشری ایران و جهان!
بدانید و آگاه باشید که نقض حقوق بشر در ایران بیداد می کند

برای نمونه، اسامی و احکام تعدادی اندک از زندانیان طیف های مختلف و تنی چند از کشته شدگان ده سال اخیر را می آوریم، تا یادمان باشد که تعهداتی داریم و باید برای رهایی از این بیدادگری ها چاره ای بیاندیشیم. {لازم به یادآوری است که در اینجا از ذکر کشته شدگان ده سال اخیر (اعدام ها و کشتارهای خیابانی) خودداری شده است.

فعالان کانون مدافعان حقوق بشر و وکلا: نرگس محمدی(بازداشت در 20 خرداد 1389 و محکوم به 11 سال زندان، هم اکنون با وثیقه آزاد است)، نسرین ستوده (بازداشت در 13 شهریور 1389 و محکوم به 6 سال زندان و 20 سال ممنوعیت خروج از کشور و 20 سال محرومیت ار وکالت)، محمد سیف زاده (وضعیت بازداشت نامعلوم، در 2 اردیبهشت 1390 به خانواده اطلاع دادند در زندان ارومیه است. وی به 2 سال زندان و 10 سال محرومیت از وکالت و تدریس در دانشگاه محکوم شد)، محمدعلی دادخواه(بازداشت در 7 تیر 1388 با چند تن از همکاران و پلمپ دفتر، وی محکوم به 9 سال زندان و 10 سال محرومیت از وکالت شد. هم اکنون با وثیقه آزاد است)، عبدالفتاح سلطانی (بازداشت در 19 شهریور 1390، بلاتکلیف)، مسعود شفیعی (وکیل کوهنوردان آمریکایی، در تاریخ 10 مهر 1390 هنگام خروج از کشور ممنوع الخروج و پاسپورت اش ضبط شد) و ...؛

فعالان زنان: عالیه اقدام دوست (بازداشت در 10 بهمن 1387 و محکوم به سه سال زندان)، زینب بایزیدی (بازداشت در 25 آبان 1387 و محکوم به 4 سال زندان)، محبوبه کرمی (بازداشت در 25 اردیبهشت 1390 و محکوم به سه سال زندان)، روناک صفارزاده (بازداشت در 17 مهر 1386 و محکوم به شش سال زندان)، فرانک فرید (بازداشت در 12 شهریور 1390 و بلاتکلیف)، فرشته شیرازی (بازداشت در 12 شهریور 1390 در آمل و بلاتکلیف) و ...؛

حامیان مادران عزادار: لیلا سیف اللهی (بازداشت در 19 بهمن 1388 که پس از 36 روز با کفالت آزاد و در دادگاه بدوی به 4 سال زندان محکوم شد و در انتظار دادگاه تجدید نظر است)، ژیلا کرم زاده مکوندی (بازداشت در 19 بهمن 1388 که پس از 36 روز با کفالت آزاد و در دادگاه بدوی به 4 سال زندان محکوم شد و در انتظار دادگاه تجدید نظر است)، منصوره بهکیش (پس از چندین بار بازداشت و احضارهای مکرر، در 22 خرداد 1390 بازداشت و پس از 28 روز زندان با کفالت آزاد و هم اکنون برای انجام دادگاه بایستی در روز 18 مهر در شعبه 15 دادگاه انقلاب حضور یابد. وی در تاریخ 26 اسفند سال 1388 هنگام خروج ممنوع الخروج و پاسپورت اش ضبط شد) و ... ؛

فعالان دانشجویی: علی اکبر محمدزاده (بازداشت در 25 بهمن 1389 و محکوم به 6 سال زندان)، مجید توکلی (بازداشت در 16 آذر 1388 و محکوم به 8 سال و نیم زندان)، مجید دری (بازداشت در 18 تیر 1388 و محکوم به 6 سال زندان)، مهدیه گلرو(بازداشت در 11 آذر 1388 و محکوم به 2 سال زندان)، بهاره هدایت (بازداشت در 10 دی 1388 و محکوم به 9 سال و نیم زندان،) و ... ؛

فعالان کارگری: شاهرخ زمانی(بازداشت در 17 خرداد 1390 و محکوم به 11 سال زندان)، بهنام ابراهیم زاده(بازداشت در 22 خرداد 1389 و محکوم به 20 سال زندان ولی بلاتکلیف) و ... ؛

فعالان معلم: رسول بداغی(بازداشت در 11 شهریور 1388 و محکوم به 6 سال زندان و 5 سال محروم از فعالیت اجتماعی)، هاشم خواستار(بازداشت در 4 تیر 1388، دوم خرداد 90 گزارش شد این معلم بازنشسته به سالن 102 بند 5 زندان وکیل آباد مشهد که محل نگهداری زندانیان محکوم به اعدام است، منتقل شده است. او در 19 شهریور 1390 از زندان آزاد شد) و ...؛

فعالان حقوق بشر، روزنامه نگار، وب لاگ نویس، نویسنده و مترجم: حشمت الله طبرزدی(بازداشت در 7 دی 1388 و محکوم به 9 سال زندان و 74 ضربه شلاق)، هنگامه شهیدی(بازداشت در 6 اسفند 1389 و محکوم به شش سال زندان که از خرداد 1390 برای معالجه در مرخصی است)، عیسی سحرخیز(بازداشت در 12 تیر 1388 و محکوم به 3 سال زندان و 5 سال محروم از فعالیت های مطبوعاتی)، سعید متین پور(بازداشت در 10 تیر 1388 و محکوم به 8 سال زندان،)، ابوالفضل عابدینی نصر(بازداشت در 13 اردیبهشت 1390 و محکوم به 12 سال زندان)، کیوان صمیمی بهبهانی(بازداشت در 23 خرداد 1388 و محکوم به 6 سال زندان و 15 سال محرومیت از فعالیت های اجتماعی)، مسعود باستانی(بازداشت در 14 تیر 1388 و محکوم به 6 سال زندان)، عدنان حسن پور(بازداشت در آذر 1385 و محکوم به 15 سال زندان)، هیوا بوتیمار(بازداشت در آذر سال 1385 و محکوم به 8 سال زندان)، آرش سقر(بازداشت در 1 آذر 1388 و محکوم به 5 سال زندان)، محمد صدیق کبودوند(بازداشت در 10 تیر 1386 و محکوم به 10 سال و نیم زندان)، حسین رونقی ملکی(بازداشت در 22 آذر 1388 و محکوم به 15 سال زندان)، مهدی محمودیان(بازداشت در 25 شهریور 1388 و محکوم به 5 سال زندان و محرومیت از خبرنگاری)، حمید موذنی(بازداشت در 5 مهر 1390 با وضعیت نامعلوم)، علی ملیحی(بازداشت در 20 بهمن 1388 و محکوم به 4 سال زندان)، شیوا نظر آهاری(بازداشت در 29 آذر 1388 و بلاتکلیف)، کوهیار گودرزی(بار اول بازداشت در 29 آذر 1388 و یک سال زندان بود، بار دوم در 9 مرداد 1390 بازداشت شد و مادرش(پروین مخترع) نیز یک روز پس از او بازداشت شد و هر دو بلاتکلیف هستند)، علی اکرمی، مهدی افشار نیک و محمد حیدری(در 13 مهر 1390 بازداشت شدند و بلاتکلیف هستند} و ... ؛

روحانی مخالف نظام: حسین کاظمینی بروجردی(بازداشت در سال 1386 با مصادره اموال و محکوم به 10 سال زندان).

ادوار تحکیم وحدت: احمد زیدآبادی(بازداشت در 23 خرداد 1388 و محکوم به 6 سال زندان و 5 سال تبعید به گناباد)، شبنم مددزاده(بازداشت در 2 اسفند 1387 و محکوم به 5 سال زندان و تبعید به زندان رجایی شهر)، عبدالله مومنی(بازداشت در 31 خرداد 1388 و محکوم به 4 سال و 11 ماه زندان)، و ... ؛

هنرمندان: جعفر پناهی(بازداشت در 11 اسفند 1388 و محکوم به ۶ سال زندان و ۲۰ سال محرومیت از فیلم‌سازی و فیلم‌نامه‌نویسی و ۲۰ سال محرومیت از سفر به خارج از ایران و ۲۰ سال ممنوعیت از هر نوع مصاحبه با رسانه‌ها و مطبوعات داخلی و خارجی. وی در 4 خرداد 1389 با وثیقه آزاد شد)، هادی آفریده، شهنام بازدار، ناصر صفاریان، محسن شهنازدار، مجتبی میرطهماسب و کتایون شهابی(شش مستندسازی که در ۲۶ شهریور 1390 بازداشت شدند)، رامین پرچمی بازیگر سینما و تئاتر(بازداشت در 25 بهمن 1390 و محکوم به یک سال زندان)، پگاه آهنگرانی بازیگر سینما (بازداشت در ۱۹ تیر 1390 که 17 روز زندان بود و با وثیقه آزاد شد)، مهناز محمدی مستندساز و از فعالان حقوق زنان (بازداشت در 5 تير ۱۳۹۰ که یک ماه زندان بود و آزاد شد)، مریم مجد عکاس(بازداشت در ۲۷ خرداد 1390 که یک ماه زندان بود و با وثیقه آزاد شد) مرضیه وفامهر(بازداشت در اوایل تیرماه سال 1390 و به یک سال حبس تعزیری و 90 ضربه شلاق محکوم شد) و ...

فعالان سیاسی: سعید ماسوری(بازداشت در دی 1379 و محکوم به حبس ابد)، حمید حائری(بازداشت در 15 آذر 1388 و محکوم به 15 سال زندان،)، عباس بادفر(بازداشت در سال 1388 و محکوم به 10 سال زندان)، حامد روحی نژاد(دانشجو، بازداشت در 14 اردیبهشت 1388، در دادگاه بدوی به اعدام و در تجدید نظر به 10 سال زندان محکوم شد. وی بیماری ام اس دارد و بینایی و شنوایی اش دچار مشکل شده است) و ... ؛

اتهام های نامشخص که ابتدا به اعدام محکوم شده بودند: فرح واضحان(بازداشت در 8 دی 1388 و محکوم به 17 سال زندان)، فاطمه رهنما(بازداشت در 7 مرداد 1388 و محکوم به 10 سال زندان)، ایرج محمدی(بازداشت در سال 1386 و محکوم به 10 سال زندان)، عبدالرضا قنبری(همسر سکینه آشتیانی، بازداشت در 14 دی 1388، وضعیت نامعلوم) و ... ؛

اقلیت های مذهبی: محمود بادوام(بازداشت در 1 خرداد 90 و بلاتکلیف)، کامران مرتضایی(بازداشت در 1 خرداد 90 و بلاتکلیف)، نوشین خادم(بازداشت در 1 خرداد 1390 و بلاتکلیف)، وحید محمودی(بازداشت در 1 خرداد 1390 و بلاتکلیف)، فرهاد صدقی(بازداشت در 1 خرداد 1390 و بلاتکلیف)، ریاض سبحانی(بازداشت در 25 خرداد 90 و بلاتکلیف) و یوسف ندرخانی(بازداشت در 20 مهر 1388، وی به اتهام ارتداد و تبلیغ برای دین مسیحیت به اعدام محکوم شده است) و ... ؛

نهضت آزادی ایران: ابراهیم یزدی(بار اول در 7 دی 1388، بار دوم در 9 مهر 1389 بازداشت و در 29 اسفند 1389 از زندان آزاد شد)؛ عماد بهاور(بازداشت در 22 اسفند 1388 و محکوم به 10 سال زندان و 10 سال محرومیت از فعالیت های رسانه ای)، محسن حکیمی(در 13 مهر 1390 بازداشت شد) و ... ؛

ملی- مذهبی: محمد ملکی(بار اول در 12 تیر 1360 بازداشت که 5 سال را در زندان بسر برد و پس از آزادی نیز ممنوع الخروج بود. وی در 31 مرداد 1388 برای چندمین بار بازداشت و در 10 اسفند همان سال با قید کفالت آزاد شد) و ... ؛

جبهه مشارکت و مجاهدین انقلاب اسلامی: محسن میردامادی(بازداشت در 30 خرداد 1388 و محکوم به 6 سال زندان و 10 سال ممنوعیت از فعالیت های حزبی و مطبوعاتی)، مصطفی تاج زاده(بازداشت در 23 خرداد 1388 و محکوم به 6 سال زندان و 10 سال محرومیت از فعالیت) و ... ؛

معترضان حکومتی: زهرا رهنورد، میرحسین موسوی و مهدی کروبی از بهمن سال 1389 در حبس خانگی بسر می برند.

تجاوز جنسی: تجاوز در زندان ها مربوط به امروز و دیروز نیست، در اوایل انقلاب برای اعدام دختران زیر 18 سال، ابتدا به آنها تجاوز می کردند و بعد می کشتند تا به بهشت نروند. بعد از انتخابات نیز تنی چند از زندانیان مدعی شدند مورد تجاوز قرار گرفته اند که می توان به آنها دسترسی پیدا کرد، ولی اینجا از ذکر آنها خودداری می کنیم.

شکنجه و شلاق: بهروز جاوید تهرانی(بار اول در 18 تیر 1378 بازداشت و اواخر 1382 آزاد، بار دوم در 4 خرداد 1384 بازداشت شد که به 4 سال زندان و 74 ضربه شلاق محکوم شد. حکم 74 ضربه شلاق او در 19 آبان 1389 اجرا شد)، سمیه توحیدلو(دانشجوی دکتری جامعه شناسی، در 24 خرداد 1388 بازداشت و به یک سال زندان و 50 ضربه شلاق محکوم شد. حکم یک سال زندان وی بخشیده و پس از 70 روز با وثیقه آزاد شد ولی حکم 50 ضربه شلاق او در 23 شهریور با دست و پایی بسته در اوین به اجرا در آمد)، پیمان عارف(فعال دانشجویی و روزنامه نگار، بازداشت در 21 بهمن 1389 که به یک سال زندان و 74 ضربه شلاق و محرومیت مادام العمر از حرفه روزنامه نگاری محکوم شد. وی پس از اجرای حکم شلاق، در 17 مهر 1390 آزاد شد) و ...؛

قتل های نامشخص در زندان و بیرون از زندان: زهرا کاظمی(فیلم بردار کانادایی- ایرانی، بازداشت در 2 تیر 1382 جلوی زندان اوین- قتل در 25 تیر همان سال)، زهرا بنی یعقوب(پزشک، بازداشت در ۲۰ مهر ۱۳۸۶ در پارکی در همدان و انتقال به بازداشتگاه ستاد امر به معروف و نهی از منکر، خانواده پس از ۴۸ ساعت با خبر مرگ وی روبرو شدند؛ امیر جوادی فر، محمد کامرانی، محسن روح الامینی، رامین آقازاده قهرمانی(از بازداشت شدگان بعد از انتخابات ریاست جمهوری که در بازداشتگاه کهریزک به قتل رسیدند)، هاله سحابی(فعال ملی- مذهبی، بازداشت در سال 1388 و به دو سال زندان محکوم شد. وی برای مراسم سوگواری پدرش عزت الله سحابی موقتا آزاد و در 11 خرداد 1390 در خیابان کشته شد) و ... ؛

مرگ و خودکشی درون زندان در اثر شکنجه یا فشارهای حکومتی: البرز قاسمی (عضو نیروی دریایی، روز 30 دی ماه جان باخت. مرگ وی در پی وخامت وضعیت جسمی نشات گرفته از محرومیت بلند مدت از خدمات پزشکی و مرخصی استعلاجی بود، اکبر محمدی (فعال سیاسی، یکشنبه شب 8 مرداد 1385 در زندان درگذشت و جسد او به پزشکی قانونی تحول داده شد. سهراب سلیمانی(مدیرکل زندان های استان تهران) روز 9 مرداد مرگ وی را اعلام کرد و گفت نامبرده در اعتصاب غذا به سر می برده است)، ولی الله فیض مهدوی (در مهرماه سال ۱۳۸۰ بازداشت شد و در ۱۵ شهریور سال ۱۳۸۵ مقام های زندان اوین خبر مرگ او را به طور رسمی اعلام کردند و مدعی شدند نامبرده خود را در سلول حلق‌آویز کرده که پس از انتقال به بیمارستان، در آنجا فوت کرد)، ابراهیم لطف اللهی(فعال دانشجویی، در ۱۶ دی سال ۱۳۸۶ در سنندج بازداشت شد و تنها ۹ روز بعد در ۲۵ دی ماه ۱۳۸۶ ماموران امنیتی به خانواده اعلام کردند وی در بازداشتگاه اطلاعات سنندج خودکشی کرده و جسدش را در گورستان سنندج دفن کرده اند)، امیرحسین حشمت‌ساران (بازداشت در سال 1383 که به اتهام تاسیس گروهی به نام “جبهه اتحاد ملی ایران” به 8 سال زندان تعزیری و 8 سال تعلیقی محکوم شد، ۱۶ اسفند ۱۳۸۷ پس از چهار سال تحمل زندان به مرگی مشکوک در زندان گوهردشت درگذشت، امید رضا میرصیافی (وب لاگ نویس، بار اول در ۳ اردیبهشت سال ‍۱۳۸۷ به اتهام “توهین به علی خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی” در وبلاگش “روزنگار” بازداشت و پس از ۴۱ روز با تعیین وثیقه ۱۰۰ میلیون تومانی آزاد شد. در آبان ۸۷ در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران محاکمه و 2 سال و نیم زندان محکوم شد. روز ۲۸ اسفند سال ۱۳۸۷ منابع غیر رسمی از مرگ مبهم زندانی در زندان اوین خبر دادند،) محسن دگمه چی (روز دوشنبه ۱۶ شهریور ۱۳۸۸ بازداشت و به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شد، شامگاه دوشنبه ۸ فروردین سال ۱۳۹۰ خبر مرگ این زندانی سیاسی ۵۳ ساله اعلام شد)، حسن ناهید (مهندس مخابرات، در سال ۱۳۸۳ به اتهام “افشای اسناد طبقه بندی شده” بازداشت و به ۳ سال زندان و پرداخت ۶۳ هزار یورو محکوم و دوران حبس خود را در بند ۳۵۰ زندان اوین گذراند و در نیمه فروردین سال ۱۳۹۰ درگذشت)، عبدالرضا رجبی (فعال سیاسی، بازداشت در سال 1380 به اتهام عضویت در سازمان مجاهدین خلق که پس از یک درگیری مسلحانه هنگام بازداشت مورد اصابت ترکش نارنجک قرار گرفت. او ابتدا به اعدام و با یک درجه تخفیف به حبس ابد محکوم شد. دوران محکومیت خود را در زندان دیزل آباد کرمانشاه و بند ۳۵۰ زندان اوین و اندرزگاه ۸ این زندان گذراند. او در ۷ آبان ۱۳۸۷ از زندان اوین به گوهردشت منتقل شد و همان شب خبر مرگ این زندانی اعلام شد، کاوه عزیزپور (فعال سیاسی کرد، بازداشت در سال ۱۳۸۵ در مهاباد و محکوم یه 3 سال زندان به اتهام ارتباط با احزاب اپوزیسیون. این زندانی سیاسی در اوایل اردیبهشت ۱۳۸۷ پس از انتقال به بیمارستان ارومیه و ۲۰ روز کما، در ۲۷ اردیبهشت درگذشت)، هاشم رمضانی (شهروند کرد که در هفته دوم دی ماه ۱۳۸۷ در ارومیه بازداشت شد. چهار روز بعد ماموران در تماسی با خانواده وی اعلام کردند هاشم رمضانی "خودکشی" کرده و برای تحویل گرفتن جسد او به اداره اطلاعات ارومیه مراجعه کنند)، محمد رجبی ثانی (در ۸ مهر ماه سال ۱۳۸۳ به دنبال درگیری منجر به ضرب و شتم با دو شهروند دیگر، با حکم بازپرس شعبه ۲ دادسرای عمومی و انقلاب تهران بازداشت و به زندان قزل حصار منتقل شد. چند روز بعد ماموران زندان قزل حصار او را به بیمارستان رجایی کرج منتقل و اعلام کردند که در زندان دچار مرگ مغزی شده است)، هدی رضازاده صابر(فعال ملی- مذهبی، روزنامه نگار و مترجم، بازداشت در سال 1379 که به 5 سال و نیم زندان و 10 سال محرومیت از فعالیت اجتماعی محکوم شد، وی در اعتراض به مرگ مشکوک هاله سحابی اعتصاب غذا کرد و در 21 خرداد 1390 در بیمارستان مدرس فوت کرد) و ... ؛

مرگ و خودکشی بیرون زندان در اثر فشارهای حکومتی: بهنام گنجی(بازداشت در 9 مرداد 1390، وی روز 17 مرداد از زندان آزاد شد و نیمه شب 10 شهریور با خوردن قرص خودکشی کرد)، نهال سحابی(در تاریخ 2 مهر 1390، به دنبال مرگ بهنام گنجی خودکشی کرد)، دختری جوانی در 2 مهر 1390 در پی حمله نیروهای امنیتی به یک مهمانی در مشهد، دچار وحشت شد و هنگام قصد فرار، از تراس طبقه ششم ساختمان به پایین سقوط کرد و کشته شد و ... ؛

محکوم به اعدام: زینب جلالیان(فعال کرد، بازداشت در سال 1386)، حبیب الله گلپری پور(فعال کرد، بازداشت در 2 اردیبهشت 1389)، انور رستمی(فعال کرد، بازداشت در دی 1387)، حبیب الله ‌لطیفی(فعال کرد، بازداشت در 1 آبان 1386)، رشید آخکندی(فعال کرد، بازداشت در اردیبهشت 1387)، شیرکو معارفی(فعال کرد، بازداشت در 9 مهر 1387)، مصطفی سلیمی(ایلویی- فعال کرد، بازداشت در سال 1382)، سید جمال محمدی(فعال کرد، بازداشت در سال 1387)، سید سامی حسینی(فعال کرد، بازداشت در 15 خرداد 1387)، عزیز محمدزاده(نامشخص)‌، عبدلله ‌سروریان(نامشخص)، زانیار مرادی(نامشخص)، لقمان مرادی(نامشخص)، جواد لاری(فعال سیاسی، بازداشت در 25 خرداد 1388)، حسن طالعی(فعال کرد، بازداشت در سال 1387)، محسن دانش پور مقدم(همسر مطهره بهرامی حقیقی، بازداشت در 6 دی 1389)، احمد دانش پور مقدم(پسر مطهره بهرامی و محسن دانش پور، زمان بازداشت در 6 دی 1389)، صالح سلطان زاده(فعال سیاسی، بازداشت در سال 1385)، حسین فروهیده(خطیبی- فعال کرد، زمان بازداشت نامشخص)، حمید قاسمی(زمان بازداشت نامشخص)، مهدی قیاسی(پزشک و فعال سیاسی، زمان بازداشت نامشخص)، یونس آقایان میرزا(اهل حق، بازداشت در سال 1383)، محمد امین عبداللهی(فعال کرد، بازداشت در سال 1384)، مریم اکبری منفرد(فعال سیاسی، بازداشت در 10 دی 1388) و یوسف ندرخانی(کشیش مسیحی، بازداشت در 20 مهر 1388) ... ؛

با این وضعیت اسف بار حقوق بشر در کشورمان، حاکمان آن چنان دم از توانایی مدیریت جهان در سازمان ملل می زنند که گویی ایرانی آباد، آزاد و همگان برابر ساخته اند و حال می خواهند صدای دموکراسی خواهی، حق طلبی و عدالت جویی شان را به گوش جهانیان برسانند، شاید فراموش کرده اند که ایران را ویران کرده اند. به یاد آوریم:

از لحاظ نرخ تورم، سومین کشور جهان هستیم.
هر روز شاهد افشای اختلاس های کلان حکومتی هستیم.
رتبه اول اعدام و اعدام کودکان در جهان هستیم.

آمار طلاق- کودک آزاری- همسر آزاری- فقر- فحشا، بیکاری و ... بیداد می کند.
منابع طبیعی و ثروت های ملی و محیط زیست مان(دریاچه ارومیه- زاینده رود،جنگل ها و آثار باستانی) رو به نابودی است.

نه در شادی کردن آزادیم (دستگیری شرکت کنندگان در آب بازی پارکها و انواع تفریحات دسته جمعی) و نه در سوگواری (حمله به مراسم سوگواری و بزرگداشت جان باختگان. بهشت زهرا و خاوران و گورستان های دیگر که همواره در کنترل نیروهای امنیتی و اطلاعاتی است و خانواده ها را دایم تحت پیگیرد و اذیت و آزار قرار می دهند.).
مرگ های ناشی از خودسوزی، خودکشی و دیگر کشی گرفته تا تصادف و بیماری های مختلف ناشی از آلودگی هوا، آب، غذا و ... بیداد می کند.

گویا انسان ستیزی یک اصل عمده برای حاکمیت این نظام است. صدها هزار نفر از زنان و مردان این آب و خاک در این سی و سه سال یا با اعدام یا در کشتارهای خیابانی یا در جنگ و عراق یا به اشکال دیگر کشته شده اند. چندین هزار نفر دچار جراحت های جبران ناپذیر روحی- روانی شده اند. تعداد کثیری از جوانان نخبه از مملکت فراری داده شده اند. تعداد زیادی به دام اعتیاد انداخته شده اند و ...

مردم ایران به هیچ وجه از امنیت جانی و مالی برخوردار نبوده و نیستند. در کشوری که مردم برای گرفتن وام های یک میلیون تومانی پشت در اداره ها صف می کشند و ماه ها در انتظار می مانند، رقم های میلیاردی اختلاس می شود و کسی پاسخگو نیست. حاکمان جمهوری اسلامی مدعی اند هولوکاست افسانه است، ما می پرسیم آیا کشتار های بی رویه این سی و سه سال هم افسانه بوده است؟ شاید بتوان گفت این کشتارها کمتر از هلوکاست نبوده است. مردم ایران و جهان به این باور رسیده اند که دیگر زمانه تحمل و مدارا گذشته است و باید در مقابل ظلم و بی عدالتی ایستاد و چه خوب ایستاده اند و امید که پیروز شوند.

ما مادران پارک لاله در روز جهانی مبارزه با اعدام(دهم اکتبر برابر با 18 مهر)، خواهان لغو کلیه مجازات های اعدام هستیم و بر خواسته های خود به ترتیب زیر پای می فشاریم:

خواهان لغو مجازات اعدام و کشتار انسان ها به هر شکلی هستیم.
خواهان آزادی بدون قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی هستیم.
خواهان محاکمه عادلانه و علنی آمران و عاملان تمامی جنایت های صورت گرفته توسط جمهوری اسلامی از ابتدای تشکیل آن هستیم.
http://www.mpliran.com/2011/10/blog-post_10.html

مادران پارک لاله
18 مهرماه 1390

گزارش تجمعات سراسری حامیان مادران پارک لاله به مناسبت 10 اکتبر، روز جهانی علیه اعدام

2011-10-10T04:06:00.000-07:00

گزارش تجمعات سراسری حامیان مادران پارک لاله به مناسبت 10 اکتبر، روز جهانی علیه اعدام

به مناسبت روز جهانی علیه اعدام، دهم اکتبر، حامیان مادران پارک لاله ایران اکسیونهای اعتراضی علیه اجرای احکام اعدام در سراسر جهان برگزار کردند و اعدام را به هر شکل :
قصاص ، سنگسار و شکنجه های روحی و جسمی ، اعدام در هر قشر اعم از اعدام کودکان، ملیت های مختلف ، دگر اندیشان، اقلیت های جنسی ، اقلیت های مذهبی و زندانیان عادی را به شدت محکوم کرده و خواهان لغو احکام اعدام در ۸۳ کشور، که هنوز حکم اعدام در آن اجراء می گردد، شدند .

حامیان مادران پارک لاله در اکسیون های خود در شهرهای مختلف، ضمن اعتراض به احکام جاری اعدام در مورد زینب جلالیان.حبیب الله ‌لطیفی . حبیب الله ‌گلپری پور. رشید آغکندی. شیرکو معارفی. مصطفی سلیمی. انور رستمی. سید جمال محمدی. سید سامی حسینی. عزیزمحمدزاده‌. عبدلله ‌سروریان. زانیار مرادی. لقمان مرادی وکشیش یوسف ندرخانی و تعداد دیگری زندانیان گمنام، برنامه خود را با جمع آوری امضاء برای لغو حکم اعدام در ایران، برگزاری نمایشگاه های عکس جان باختگان، قربانیان و عزیزانی که در زندان ها در خطر اعدام قرار دارند، ادامه دادند ......

باشد که همبستگی و مبارزه مشترک ما، راه را برای رسیدن به اهدافمان هموار تر سازد .
حامیان مادران پارک لاله
اسلو - ایتالیا - فرانکفورت - هامبورگ - وین - نورنبرگ - ژنو - لوس آنجلس/ ولی - کلن - دورتموند
http://www.mpliran.com/2011/10/blog-post_11.html

Italien
http://www.facebook.com/profile.php?id=100001684363970&ref=ts

Dortmund
http://www.facebook.com/media/set/?set=a.271454076220609.73123.100000680559971&type=3
گزارش صوتی
http://radioneda.wordpress.com/2011/10/08/rn-284/?utm_source=twitterfeed&utm_medium=facebook

Hamburg
گزارش صوتی
http://radioneda.wordpress.com/2011/10/08/rn-282/?utm_source=twitterfeed&utm_medium=facebook

Nürenberg
گزارش صوتی
http://radioneda.wordpress.com/2011/10/08/rn-283/?utm_source=twitterfeed&utm_medium=facebook

Jeneve
http://www.facebook.com/#!/madaran.geneve

Los Angeles/Valley
http://www.facebook.com/media/set/?set=a.231208903604165.58043.129603687098021&type=3&saved
گزارش صوتی
http://radioneda.wordpress.com/2011/10/10/rn-287/

Frankfurt
http://www.facebook.com/media/set/?set=a.296243850401297.90870.100000470545447&type=3
http://www.youtube.com/watch?v=O0RLhm8Fs2Y

Wien
http://madaranvienna.blogspot.com/2011/10/8-2011.html?spref=fb

Oslo
http://hamianmadaranazadaroslo.blogspot.com/2011/10/blog-post.html

Dichiarazione dei sostenitori delle "Madri di Parco Laleh " per la Giornata Mondiale contro la Pena di Morte

2011-10-09T12:20:00.000-07:00

Dichiarazione dei sostenitori delle "Madri di Parco Laleh " per la Giornata Mondiale contro la Pena di Morte

">
http://www.mpliran.com/2011/10/blog-post.html

Dichiarazione dei sostenitori delle "Madri di Parco Laleh " per la Giornata Mondiale contro la Pena di Morte

Il 10 Ottobre ricorre la Giornata Mondiale contro la Pena di Morte indetta, nel 2003, durante il primo incontro della Comunità Europea sul tema della lotta contro la pena di morte.
L'Iran è uno dei paesi in cui la pena capitale, nelle sue diverse orribili modalità, viene applicata pubblicamente.
La repubblica islamica d’Iran è al secondo posto nella statistica dei paesi che applicano la pena capitale verso bambini, minoranze etniche, intellettuali dissidenti, minoranze religiose e discriminati per la loro identità sessuale.
Noi, sostenitori delle “Madri di Parco Laleh” crediamo che la pena di morte sia un omicidio premeditato e siamo contro ogni tipo di esecuzione, dalla lapidazione alla legge del taglione e vogliamo che venga abolita.
Noi, sosteniamo le madri i cui figli vengono uccisi, rapiti o feriti da oltre 32 anni o che oggi sono in carcere. Quelle madri i cui figli, specialmente negli anni '80, sono stati giustiziati anche senza una verdetto di colpevolezza del tribunale. Quelle madri i cui figli sono stati uccisi durante e dopo le proteste contro le elezioni del 2009, come le madri delle Neda, Taraneh, Fatemeh e le altre e dei Sohrab, Ashkan, Masoud e gli altri.
Madri i cui figli sono stati impiccati per il solo fatto di avere chiesto giustizia: la madre di Ehsan Fatahian, Fasih Yasmati, Farzad Kamangar, Ali Heydarian, Farhad Vakili, Shirin Alam Hooli, Hosein Khezri, Zahra Bahrsami, Haj Aghaie, Farhad Taram, Hekmat Damir, Kiomars Mohamadi, Arash Rahmani, Jaafar Kazemi, Ali Sarami, Ali-Akbar Siadat e molti altri.
… e per protestare contro la pena di morte in Iran e manifestare al mondo le atrocità che stanno avvenendo in questa nazione, solidali con tutte le madri in lutto, ci riuniamo in un sit-in Sabato 8 ottobre in diverse città del mondo.
Le nostre richieste sono:
- Abolizione della pena di morte;
- Liberazione di tutti i prigionieri politici e di coscienza;
- Processi trasparenti ai responsabili dei crimini degli ultimi 33 anni.
Ci riuniamo per protestare contro le esecuzioni di Zeinab Jalalian, Habib-Allah Latifi, Habib-Allah Golpari Pur, Rashid Aghkandi, Shirkoo Moarefi, Mostafa Salimi, Anvar Rostami, Seyed Jamal Mohamadi, Seyed Sami Hoseini, Aziz Mohamad Zadeh, Abdolah Sarvarian, Zaniar Moradi, Loghman Moradi, padre Yusef Nadr Khani e di tutti gli altri prigionieri condannati a morte dei quali non conosciamo il nome.
Sarà la nostra lotta unita e solidale a farci raggiungere i nostri obiettivi.
I sostenitori delle “Madri di Parco Laleh” presenti nelle seguenti nazioni e città:
Oslo, Italia, Francoforte, Amburgo, Vienna, Norimberga, Ginevra, Los Angeles, San Fernando Valley, Colonia, Dortmund.

فراخوان حامیان مادران پارک لاله به مناسبت روز جهانی علیه اعدام در سراسر جهان

روز دهم اکتبر، روز جهانی علیه اعدام، برای نخستین بار، در سال ۲۰۰۳ میلادی در اولین نشست اتحادیه ی اروپا برای مبارزه با مجازات اعدام ، اعلام شد .
ایران یکی از کشورهایی است که احکام اعدام در آن به اشکال مختلف و در انظار عمومی به طرز وحشتناکی به اجراء در می آید .
رژیم جمهوری اسلامی با اعدام کودکان، ملیت های مختلف ، دگر اندیشان ،اقلیت های جنسی و اقلیت های مذهبی، مقام دوم اعدام در جهان را داراست .

ما حامیان مادران پارک لاله ، اعدام را يك قتل سازمان يافته مي دانیم و مخالف هرگونه قتلي با هر شكل و هر نامي از جمله سنگسار و قصاص بوده و خواهان لغو فوری قانون مجازات اعدام هستیم .

ما حامیان مادران پارک لاله، حامیان مادرانی هستیم که فرزندان شان در ۳۳ سال گذشته ، جان باخته اند یا مفقود و مجروح و یا زندانی هستند، مادرانی که فرزندانشان در دهه ۶۰ و در تابستان ۶۷ حتی بدون حکم دادگاه ، به جوخه های اعدام سپرده شده اند، مادرانی که فرزندانشان بعد ازاعتراض به انتخابات در سال ۱۳۸۸ به قتل رسیده اند، مانند :
نداها و سهراب ها ، اشکان ها و ترانه ها، مسعودها و فاطمه ها ....
مادرانی که فرزندانشان به جرم حق طلبی ، به بالای چوبه های دار کشیده شدند : احسان فتاحیان ، فصیح یاسمنی ، فرزاد کمانگر، علی حیدریان، فرهاد وکیلی ، شیرین علم هولی، حسین خضری ، زهرا بهرامی ، حاج آقایی ، فرهاد تارم ، حکمت دمیر ، کیومرث محمدی ، آرش رحمانی ، جعفر کاظمی ، علی صارمی ،علی اکبر سیادت و بسیاری دیگر..... برای مبارزه علیه اعدام و افشاگری جهانی جنایاتی که در ایران اتفاق افتاده است و برای داد خواهی همه مادران و خانواده های داغدیده، روز شنبه ۸ اکتبر ۲۰۱۱، برابر با ۱۶ مهر ماه ۱۳۹۰ در مراکز شهرها گرد هم خواهیم آمد و بار دیگر با تاکید بر خواسته هامان مبنی بر:

۱ - لغو مجازات اعدام به هر شکل
۲ - آزادی همه زندانیان سیاسی - عقیدتی
۳ - محاکمه علنی آمران و عاملان جنایات ۳۳ سال گذشته

و صدای داد خواهی و اعتراض مان را به احکام اعدام : زینب جلالیان.حبیب الله ‌لطیفی . حبیب الله‌گلپری پور. رشید آغکندی. شیرکو معارفی. مصطفی سلیمی. انور رستمی. سید جمال محمدی. سید سامی حسینی. عزیز محمدزاده‌. عبدلله ‌سروریان. زانیار مرادی لقمان مرادی وکشیش یوسف ندرخانی و همه ی زندانیان گمنامی که به اعدام محکوم شده اند ،
به گوش جهانیان و جوامع بین المللی برسانیم .

باشد که همبستگی و مبارزه مشترک ما، راه را برای رسیدن به اهدافمان هموار تر سازد .

حامیان مادران پارک لاله
اسلو - ایتالیا - فرانکفورت - هامبورگ - وین - نورنبرگ - ژنو - لوس آنجلس/ ولی - کلن - دورتموند

Statement of Supporters of "Laleh Park Mothers" for the World Day Against the Death Penalty

2011-10-09T12:16:00.001-07:00

Statement of Supporters of "Laleh Park Mothers" for the World Day Against the Death Penalty

The first World Day Against the Death Penalty was announced for the first time in 2003, at the European Unions' first meeting against the death penalty.
Iran is one of the countries that death penalty is practiced in horrible ways in public.
The Islamic republic ranks second in executing children, ethnic minorities, dissidents and religious and sexual minorities.

We, Supporters of the the "Laleh Park Mothers" believe death penalty to be an organized murder and are against any type of execution including stoning and ghesas and want the death penalty to be abolished.

We, Supporters of the the Mothers of Laleh Park, are supporting those mothers whose children have been murdered, kidnapped or injured within the last 33 years and or are in prisons. Those mothers whose children in the 80s and specially in 88, even without any court ruling, were executed. Those mothers whose children were killed during and after the protests against the 2009 election, including mothers of Neda, Sohrab, Ashkan, Taraneh, masoud, Fatemeh and ....

Mothers whose children were executed solely for seeking justice, including Ehsan Fatahian, Fasih Yasmati, Farzad Kamangar, Ali Heydarian, Farhad Vakili, Shirin Alam Hooli, Hosein Khezri, Zahra Bahrsami, Haj Aghaie, Farhad Taram, Hekmat Damir, Kiomars Mohamadi, Arash Rahmani, Jaafar Kazemi, Ali Sarami, Ali-Akbar Siadat and many more. To protest the death penalty and to reveal to the world the atrocities happening in Iran and in solidarity with all the mournful mothers, we gather at a vigil on Saturday, October the 8th in different cities and demand:

- Abolishment of the death penalty
- Freedom of all political-consciences prisoners
- Open trials of those who ordered and carried out the crimes of the past 33 years

We gather to protest the sentences of execution for Zeinab Jalalian, Habib-Alah Latifi, Habib-Alah Golpari Pour, Rashid Aghkandi, Shirkoo Moarefi, Mostafa Salimi, Anvar Rostami, Seyed Jamal Mohamadi, Seyed Sami Hoseini, Aziz Mohamad Zadeh, Abdolah Sarvarian, Zaniar Moradi, Loghman Moradi, Keshis Nadr Khani and all other unknown prisoners.

Lets our solidarity and united struggle bring us closer to our goals.

Supporters of " Laleh Park Mothers"

Oslo, Italy, Frankfurt, Hamburg, Vienna, Nuremberg, Geneva, Los Angeles/ San Fernando Valley, Colon, Dortmund

Aufruf der „Solidarisierende Müttern Parke Lale“

2011-10-07T06:01:00.000-07:00

Aufruf der „Solidarisierende Müttern Parke Lale“

zum internationalen Anti-Hinrichtungstag

Der 10. Oktober ist der internationale Tag gegen die Ausführung der Todesstrafe, der das erste Mal, im Jahr 2003 in der ersten Sitzung der Europäischen Union für die Kampagne gegen die Todesstrafe angekündigt wurde.

Der Iran ist eines der Länder, in dem die Todesurteile in unterschiedlichen Formen und in der Öffentlichkeit erschreckend grausam umgesetzt werden.

Die Islamische Republik mit der Hinrichtung von Kindern, verschiedener Nationalitäten, von Dissidenten, von sexuellen und religiösen Minderheiten, nimmt den zweiten Platz in der Welt ein.

Wir von „ Solidarität mit der Müttern von Parke Lale“ sind der Meinung, dass Hinrichtung eine organisierte Form des Mordes ist und dass wir gegen jegliche inhumane Form der Strafe, wie Steinigung und Vergeltung sind und dass wir eine sofortige Abschaffung der Todesstrafe im Iran fordern.

Wir solidarisieren uns und unterstützen die Mütter, deren Kinder in den vergangenen 33 Jahren, hingerichtet, verletzt, vermisst oder inhaftiert wurden; Mütter, die ihre Kinder der 80er und im Sommer 1988 auch ohne rechtliche Urteile hingerichtet wurden; Mütter, die ihre Kinder nach den Protesten zur Präsidentenwahl im Jahren 2009 verloren haben. Kinder wie Neda, Sohrab, Ashkan, Tarane , Masoud, Fateme……

Wir unterstützen die Mütter, deren Kinder wegen der Forderung nach Gerechtigkeit und der Achtung der Menschenwürde im eigenem Land den Galgen gehängt wurden; wie: Ehsan Fatahian, Fazih Yasemi, Farzad Kamangir, Ali Heydarian, Farhad Tarem, Hekmat Demir, Kiumarz Mohamady, Arash Rahmani, Jaafar Kazemi, Ali Saremi,Aliakbar Siadat u……..

Im Kampf gegen die Hinrichtungen und für die Veröffentlichung der Verbrechen, die im Iran geschehen und zur Unterstützung aller Mütter und der Familien der Hinterbliebenen wollen wir am Samstag, 08.10.2011, in allen Städten zusammen kommen Wir fordern:

1. Abschaffung der Todesstrafe aller Art

2. Freilassung aller politischen Gefangenen

3. Öffentliche Prozess gegen Kommandeure und Ausführende der Verbrechen der letzten 33 Jahren.

Wir wollen die Klagen und Forderungen dieser Mütter allen demokratischen Menschen und Ländern auf der Welt zu Ohren bringen. Und wir werden gemeinsam bis zum Erreichen unserer Ziele kämpfen.

Wir protestieren auch gegen die Todesurteile von: Zeynab Jalalian, Habibolah Latifi, Habibolah Golpoori, Rashid Agandi, Shirkoh Moarefi, Mostafa Salimi, Anvar Rostami, Seyed gamal Mohamady, Seyed Sami Hosseyni,Aziz Mohamadzade,Abdolah Sawarian,Zania Moradi, Logman Moradi, Jusef Nadarkhani u……

Solidarität mit der Müttern Parke Lale:

Oslo, Italien, Frankfurt, Wien, Nürnberg, Genf, Los Angeles/ Valley, Köln, Dortmund, Hamburg

Am Samstag 8.10.2011 Um 15.30 - 17.00 Uhr
Katharinenstr. Dortmund
Solidarität mit den iranischen Müttern von Parke Lale
Mütter für den Frieden Dortmund

مادران پارک لاله ایران

2011-10-06T05:13:00.001-07:00

مادران پارک لاله ایران

ما جمعی از مادران و خانواده های جان باختگان و آسیب دیده گان در دوران حاکمیت جمهوری اسلامی هستیم که با هدف دادخواهی خواسته های زیر را پیگیرانه دنبال می کنیم: 1- خواهان لغو مجازات اعدام و کشتار انسانها به هر شکلی هستیم. 2- خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی هستیم. 3- خواهان محاکمه عادلانه و علنی آمران و عاملان تمامی جنایت های صورت گرفته توسط حکومت جمهوری اسلامی از ابتدای تشکیل آن هستیم. ما مادران پارک لاله، اعدام های فردی و دسته جمعی در زندان ها؛ کشتارها و ترور های قومی، ملیتی، دینی، سیاسی، عقیدتی در خیابان ها؛ حمله به خانه ها، خوابگاه ها و محل های کار؛ ربودن، زندانی کردن و آسیب رساندن افراد برای کشتن اندیشه انسانی؛ شکنجه، اعتراف گیری، تجاوزو در نهایت سنگسار و قصاص را جنایت می دانیم و برای جلوگیری از تکرار جنایت و برای بهروزی انسان ها مبارزه می کنیم. ما مادران برای ایجاد محیطی امن، انسانی و به دور از جنگ و خون ریزی و تبعیض و تحقیر تلاش می کنیم و به همین دلیل با انتقام گیری و حذف فیزیکی مخالفیم، ولی معتقدیم برای جلوگیری از تکرار جنایت، لازم و ضروری است تمامی عوامل حکومتی که در دوران حاکمیت جمهوری اسلامی مستقیم یا غیرمستقیم مرتکب هر نوع جنایتی شده اند، در دادگاهی عادلانه، علنی و مردمی محاکمه شوند و پاسخ گوی اعمال ضد بشری خود باشند و مجازاتی متناسب با جرم شان به همراه بازآموزی اندیشه های انسانی برای شان در نظر گرفته شود. ما مادران، از تمامی افرادی که در طی این سال ها از قربانیان یا شاهدان بر جنایات بوده اند، می خواهیم که برای دادخواهی با ما هم صدا و همراه شوند، همچنین ما که خود از قربانیان خشونت و تبعیض بر زنان بوده و هستیم، از تمامی فعالیت های مخالف خشونت، برابری خواهانه و رفع تبعیض حمایت می کنیم و تمامی انسان های خشونت دیده را نیز به هم صدایی با خود فرا می خوانیم

http://www.blogger.com/profile/10771211381264184056

فراخوان حامیان مادران پارک لاله به مناسبت روز جهانی علیه اعدام در سراسر جهان

2011-10-05T01:03:00.000-07:00

برنامه حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند
۸ اکتبر ۲۰۱۱ ، خیابان کاتارینن ( روبروی ایستگاه راه آهن در مرکز شهر )- دورتموند
از ساعت ۱۵.۳۰ تا ۱۷ بعد از ظهر

فراخوان حامیان مادران پارک لاله به مناسبت روز جهانی علیه اعدام در سراسر جهان

روز دهم اکتبر، روز جهانی علیه اعدام، برای نخستین بار، در سال ۲۰۰۳ میلادی در اولین نشست اتحادیه ی اروپا برای مبارزه با مجازات اعدام ، اعلام شد .
ایران یکی از کشورهایی است که احکام اعدام در آن به اشکال مختلف و در انظار عمومی به طرز وحشتناکی به اجراء در می آید .
رژیم جمهوری اسلامی با اعدام کودکان، ملیت های مختلف ، دگر اندیشان ،اقلیت های جنسی و اقلیت های مذهبی، مقام دوم اعدام در جهان را داراست .

ما حامیان مادران پارک لاله ، اعدام را يك قتل سازمان يافته مي دانیم و مخالف هرگونه قتلي با هر شكل و هر نامي از جمله سنگسار و قصاص بوده و خواهان لغو فوری قانون مجازات اعدام هستیم .

ما حامیان مادران پارک لاله، حامیان مادرانی هستیم که فرزندان شان در ۳۳ سال گذشته ، جان باخته اند یا مفقود و مجروح و یا زندانی هستند، مادرانی که فرزندانشان در دهه ۶۰ و در تابستان ۶۷ حتی بدون حکم دادگاه ، به جوخه های اعدام سپرده شده اند، مادرانی که فرزندانشان بعد ازاعتراض به انتخابات در سال ۱۳۸۸ به قتل رسیده اند، مانند :
نداها و سهراب ها ، اشکان ها و ترانه ها، مسعودها و فاطمه ها ....
مادرانی که فرزندانشان به جرم حق طلبی ، به بالای چوبه های دار کشیده شدند : احسان فتاحیان ، فصیح یاسمنی ، فرزاد کمانگر، علی حیدریان، فرهاد وکیلی ، شیرین علم هولی، حسین خضری ، زهرا بهرامی ، حاج آقایی ، فرهاد تارم ، حکمت دمیر ، کیومرث محمدی ، آرش رحمانی ، جعفر کاظمی ، علی صارمی ،علی اکبر سیادت و بسیاری دیگر..... برای مبارزه علیه اعدام و افشاگری جهانی جنایاتی که در ایران اتفاق افتاده است و برای داد خواهی همه مادران و خانواده های داغدیده، روز شنبه ۸ اکتبر ۲۰۱۱، برابر با ۱۶ مهر ماه ۱۳۹۰ در مراکز شهرها گرد هم خواهیم آمد و بار دیگر با تاکید بر خواسته هامان مبنی بر:

۱ - لغو مجازات اعدام به هر شکل
۲ - آزادی همه زندانیان سیاسی - عقیدتی
۳ - محاکمه علنی آمران و عاملان جنایات ۳۳ سال گذشته

و صدای داد خواهی و اعتراض مان را به احکام اعدام : زینب جلالیان.حبیب الله ‌لطیفی . حبیب الله‌گلپری پور. رشید آغکندی. شیرکو معارفی. مصطفی سلیمی. انور رستمی. سید جمال محمدی. سید سامی حسینی. عزیز محمدزاده‌. عبدلله ‌سروریان. زانیار مرادی لقمان مرادی وکشیش یوسف ندرخانی و همه ی زندانیان گمنامی که به اعدام محکوم شده اند ،
به گوش جهانیان و جوامع بین المللی برسانیم .

باشد که همبستگی و مبارزه مشترک ما، راه را برای رسیدن به اهدافمان هموار تر سازد .

حامیان مادران پارک لاله
اسلو - ایتالیا - فرانکفورت - هامبورگ - وین - نورنبرگ - ژنو - لوس آنجلس/ ولی - کلن - دورتموند

حامیان مادران پارک لاله / مادران صلح دورتموند

مادران پارک لاله و حامیان: اعدام ها و فشار بر مردم و فعالان سیاسی - مدنی را متوقف کنید!

می دانیم پیروزی قطعی است!

گردهمایی حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند- شنبه ۴ فوریه ۲۰۱۲

حمایت از مادران پارک لاله و حامیان آنان در زندان

ژیلا کرم زاده مکوندی را آزاد کنید!

واقعيتي كه همه مي دانند!

نوشته اي از مادر مصطفي كريم بيگي

گزارش کامل از سالگرد مصطفی کریم بیگی

طنين صداي ما را رساتر كنيد

دومین سالگرد مصطفی کریم بیگی، جانباخته ی عاشورای 88 برگزار شد!

"فردا بوسه ی مرگ را بر لبانم جشن خواهم گرفت، این است اوج تنهایی من ..."

تعقیب و آزار قربانیان نقض حقوق بشر و فعالان سیاسی

همچنان ایستاده ایم وفریاد می زنیم!

اجرای حکم زندان ژیلا کرم زاده مکوندی

آخرین نتايج بررسي پرونده هاي مادران در ايران

جایزه حقوق بشرخدیجه مقدم تقدیم به مادر بهکیش!

گزارش تصویری

دو گزارش از دو مراسم بزرگداشت

تقدیم به مردان دلیر سرزمینم

دیدار با خانواده آسا و توکلی

گزارش دیدار حامیان مادران پارک لاله در آلمان با آقای احمد شهید گزارشگر ویژه حقوق بشر ایران

گزارش برنامه حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند ، به مناسبت روز جهانی حقوق بشر

روز جهانی حقوق بشر- دورتموند

فراخوان مشترک ۱۰ دسامبر ۲۰۱۱ از سوی نهادهای ایرانی در سراسر جهان

فراخوان همیاری جهانی به مناسبت روز جهانی حقوق بشر

روزجهانی مبارزه با خشونت علیه زنان- دورتموند

فراخوان سراسری مادران پارک لاله ایران و حامیان آنان در خارج از کشور به مناسبت 25 نوامبر، روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان

روزجهانی مبارزه با خشونت علیه زنان با حامیان مادران پارک لاله- مادران صلح دورتموند و سازمان عفو ​​بین الملل و گروه زنان کوراج در دورتموند

there is still a long way for our voices to be heard

صدای دادخواهی را بشنوید و رسیدگی کنید!

روز ۲۵ نوامبر، روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان را گرامی بداریم

در حمایت از خواسته های مادران پارک لاله شنبه ۵ نوامبر ۲۰۱۱ - دورتموند

گردهمایی مادران صلح دورتموند، در حمایت از خواسته های مادران پارک لاله شنبه ۵ نوامبر ۲۰۱۱ ، ساعت ۱۵.۳۰ تا ۱۷ بعد از ظهر در خیابان کاتارینن - دورتموند

Trauernde Mütter des Laleh Parks kehren zurück zum Park

در اعتراض به گزارش گزارشگر ویژه شورای حقوق بشر ، احمد شهید

گردهمایی حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند در اعتراض به گزارش گزارشگر ویژه شورای حقوق بشر ، احمد شهید

Mourning Mothers of Park Laleh, Return to the Park

An open letter by Mothers of Park Laleh (Iran’s Mourning Mothers) to the human rights organisations!

حضور مادران در چهلمین روز محسن هاشم زاده

حضور دوباره مادران در پارک لاله

واکنش مادر سهراب به گزارش احمد شهید

گزارش گردهمایی حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند

درحمایت از زندانیان سیاسی - عقیدتی

کدام را باور کنیم، دم خروس یا قسم حضرت عباس را !؟

گزارش تجمعات سراسری حامیان مادران پارک لاله به مناسبت 10 اکتبر، روز جهانی علیه اعدام

Dichiarazione dei sostenitori delle "Madri di Parco Laleh " per la Giornata Mondiale contro la Pena di Morte

Dichiarazione dei sostenitori delle "Madri di Parco Laleh " per la Giornata Mondiale contro la Pena di Morte

Statement of Supporters of "Laleh Park Mothers" for the World Day Against the Death Penalty

Aufruf der „Solidarisierende Müttern Parke Lale“

مادران پارک لاله ایران

فراخوان حامیان مادران پارک لاله به مناسبت روز جهانی علیه اعدام در سراسر جهان

روزجهانی مبارزه با خشونت علیه زنان با حامیان مادران پارک لاله- مادران صلح دورتموند و سازمان عفو بین الملل و گروه زنان کوراج در دورتموند