در اعتراض به قتل های روزانه در ایران

گزارش گردهمایی حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند : شنبه ۵ فوریه ۲۰۱۱ - دورتموند
در اعتراض به قتل های روزانه در ایران

در گردهمایی هفتگی حامیان مادران پارک لاله در دورتموند، امروز در کنار گردهمایی کانون ایران آزاد، در اعتراض به قتل های روزانه در ایران و برای آزادی همه زندانیان سیاسی - عقیدتی و برای رسیدگی به داد خواهی مادران عزادار پارک لاله برای محاکمه همه آمران و عاملان جنایات ۳۲ سال گذشته ، دست در دست یکدیگر به خیابان آمدیم و برای اعلام همبستگی خود با مادران تونسی و مصری، نامه مادران پارک لاله و حامیان آنان را در سراسر دنیا به مادران تونسی
و مصری، به گوش همه انسان های آزادیخواه رساندیم :

"این روزها به هرجا که می نگری، خوشه خشمی را می بینی که شعله ور شده است و می رود که تخت و سیطره اربابان و صاحبان قدرت و چپاولگران را به کام خود بکشد، این روزها چشم های نگران مادری راه خانه را می پاید، یا هراسان و سرگردان خیابان های قیام را می کاود تا فرزند خویش را در آغوش گرفته و چه نیکوست شادمانی پیروزی که پابه پای فرزندش بر سنگفرش کوچه و خیابان پایکوبی کند. ولی سخت دردناک است اگر چنین نباشد و آن چشم های سرگردان، چون ما "مادران عزادار ایران" در جست و جویی بی پایان، سو از دست داده باشد، یا جنازه فرزندی دیده باشد و یا گریان و مبهوت، با بغضی که راه گلو را تا انتهای جهان خواهد بست، در راه مانده باشد.

ماداران گرامی!
مراتب همدردی و اندوه عمیق و عشق بی پایان ما را پذیرا باشید و بدانید وقتی "محمد بوعزیزی" از رنج جهان خود را به کام آتش کشید، درد و اندوه تمامی جهانیان بر ما گسیل شد، زیرا می دانستیم شعله های سوزنده وی نه شعله های روشن شده با دست خویش،
بل شعله هایی بود که از بیست و چند سال پیش به دنبال پیروی از سیاست های جهانی"خود ارباب خواندگان" افروخته شده بود و
محمد با به آتش کشیدن خودش، دنیایی را روشن کرد......"

زنده باد صلح و آزادی
حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند

گزارش تصویری گردهمایی حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند

http://www.facebook.com/album.php?aid=44681&id=100000680559971&saved#!/album.php?aid=44681&id=100000680559971&fbid=186979618001389

گزارش راديو ندا از آكسيون اعتراضي ايرانيان عليه موج اعدامها در ايران – دورتموند
http://radioneda.wordpress.com/2011/02/05/rn-108/

إلى أمهات مصر وتونس الحزينات

إلى أمهات مصر وتونس الحزينات:

دعونا نقف مع أولادنا، فالنصر لنا!

في هذه الأيام، نحن نتابع بفارغ الصبر أخبار إنتفاضة أمّتنا في وجه الدكتاتورية، وندرك أن أمهات مصر وتونس قلقة على أبنائها، الذين يطالبون بحريتهم في شوارع البلاد. كم جليلة هي فرحة الأم عندما ترى من تحب على قيد الحياة ويحتفل بالنصر العظيم!

ومع ذلك، نحن نتفهم الألام الكبيرة ومعاناة هؤلاء الأمهات، الذين كأمهات بلدنا إيران الحزينات، وبعد البحث المرير، يرون أحبائهم قتلوا وقضوا.

أمهات مصر وتونس العزيزات :

تفضلوا بقبول خالص تعازينا. نحن نتفهم ونشعر بحزنكم الكبير على أحبائكم، وندعو إلى التضامن المتبادل بين أمهات إيران وامهات ومصر وتونس الحزينات، على أمل أن يوما ما، جميع دول العالم وشبابها يحتضنون السلام والحرية واللإزدهار.

نحن، أمهات إيران الحزينات، نأمل أن يتبنّى بلدنا نصر حركة حقوقه المدنية عن طريق الإفراج عن جميع السجناء السياسيين، وإلغاء التعذيب والإعدام والرجم، وكذلك عن طريق تشكيل المحاكم الوطنية للمسؤولين عن القتل الجماعي وقمع حقوق الشعب اللإيراني.

نتمنى الديمقراطية والسلام لجميع دول العالم،

أمهات إيران الحزينات (أمهات بارك لاله)
أنصار أمهات إيران الحزينات - دورتموند، فرانكفورت، هامبورغ، إيطاليا، كولونيا، لوس انجليس، لندن، أوسلو و فيينا.

31 يناير 2011

Solidaritätsbotschaft der trauernden Mütter des Laleh-Parks im Iran an die Mütter in Tunesien und Ägypten

Solidaritätsbotschaft der trauernden Mütter des Laleh-Parks im Iran an die Mütter

in Tunesien und Ägypten, die ihre Kinder während des Volksaufstand verloren haben

Wir stehen neben unseren Kindern, der Sieg ist uns gewiss

Zurzeit sieht man überall in der Welt dort, wo die Despoten herrschen, die „Früchte des

Zorns“, die Entrechteten möchten die Despoten loswerden.

Die Mütter sind voller Sorge und hoffen, dass Ihre Kinder wieder heil nach hause

zurückkommen werden und sie sie wieder in die Arme nehmen können.

Doch leider wird diese Hoffnung nicht selten enttäuscht. Auch iranische Mütter mussten schon oft die Leichen ihrer Kinder in Empfang nehmen.

Liebe Mütter,

wir können euren Schmerz über den Verlust und die Folter eurer Kinder sehr gut nach

empfinden .

Wir waren sehr betroffen als wir die Nachricht über die Selbstverbrennung von

Mohammad Ibu Azizi hörten. Er ist nicht durch das Feuer ums Leben gekommen, das er

selbst gelegt hatte, sein Todesfeuer wurde vor Jahren durch Ben Ali entfacht.

Mohammad war Alleinverdiener in seiner Familie, er sah keine Möglichkeit diese Aufgabe

zu erfüllen und hatte auch keine Hoffnung gehabt diese jemals zu erfüllen.

Auch bei uns gibt es viele Menschen, die dieses Schicksal mit ihm teilen.

Jetzt ist der Despot weg und wir freuen uns mit euch darüber, und wir hoffen, dass diese

Freude sehr lange anhält. Wir hoffen, dass diese Freude nicht durch eine ungewollte

Entwicklung wie bei uns im Iran zu einem Alptraum wird.

Wir bauen zusammen eine neue Welt. Diese Welt wird durch unsere Liebe zu unseren

Kindern und zu unseren Mitmenschen zusammengehalten.

Wir Müttern des Laleh-Parks, die trauernden Mütter im Iran, hoffen, dass auch wir uns eines Tages über unsere Freiheit freuen können.

Wir hoffen, dass die Freude über Freiheit, Gerechtigkeit und Solidarität uns eines Tages

helfen wird den tiefen Schmerz über den Verlust unsere Kinder besser ertragen zu können.

In der Hoffnung, dass eines Tages alle Menschen im Freiheit und Gerechtigkeit leben werden

Mütter des Laleh-Parks im Iran

Solidarität mit den Müttern des Laleh-Parks im Iran/ Dortmund-Frankfurt-Hamburg-Italien-Köln-Los Angeles,Valley-London-Oslo-Wien

نامه مادران پارک لاله به مادران تونس و مصر

نامه مادران پارک لاله به مادران تونس و مصر

بیایید در کنار فرزندان مان بایستیم که پیروزی از آن ماست!

جمعه ۱۵ بهمن ۱۳۸۹ - ۰۴ فوريه ۲۰۱۱

ما مادران عزادار ایران (مادران پارک لاله) امید داریم، روزی فرا رسد که در کشور ما نیز شادکامی پیروزی، درد جانکاه از دست دادن فرزند را دمی فرو کاهد و فضایی فراهم گردد تا با آزادی زندانیان سیاسی و عقیدتی و لغو شکنجه و اعدام و سنگسار و محاکمه کلیه آمران و عاملان جنایت های سی و دو سال گذشته در دادگاه های مردمی، اسرار مگو از رمزخانه های پنهان، به در آید تا ما نیز بتوانیم به آسودگی در کنار دیگر فرزندانمان، پاک و سالم و بی خطر، آزادانه زندگی کنیم.

این روزها به هرجا که می نگری، خوشه خشمی را می بینی که شعله ور شده است و می رود که تخت و سیطره اربابان و صاحبان قدرت و چپاولگران را به کام خود بکشد، این روزها چشم های نگران مادری راه خانه را می پاید، یا هراسان و سرگردان خیابان های قیام را می کاود تا فرزند خویش را در آغوش گرفته و چه نیکوست شادمانی پیروزی که پابه پای فرزندش بر سنگفرش کوچه و خیابان پایکوبی کند. ولی سخت دردناک است اگر چنین نباشد و آن چشم های سرگردان، چون ما "مادران عزادار ایران" در جست و جویی بی پایان، سو از دست داده باشد، یا جنازه فرزندی دیده باشد و یا گریان و مبهوت، با بغضی که راه گلو را تا انتهای جهان خواهد بست، در راه مانده باشد.

ماداران گرامی!
مراتب همدردی و اندوه عمیق و عشق بی پایان ما را پذیرا باشید و بدانید وقتی "محمد بوعزیزی" از رنج جهان خود را به کام آتش کشید، درد و اندوه تمامی جهانیان بر ما گسیل شد، زیرا می دانستیم شعله های سوزنده وی نه
شعله های روشن شده با دست خویش، بل شعله هایی بود که از بیست و چند سال پیش به دنبال پیروی از سیاست های جهانی"خود ارباب خواندگان" افروخته شده بود و محمد با به آتش کشیدن خودش، دنیایی را روشن کرد.
محمد به دنبال کار و نان بود و تنها نان آور خانه، همچنان که در ایران نیز، نان آوران خانه هر روز به آتش ظلم و جور کشیده و کشته می شوند و چشم های مادران و کودکان به ره خیره می ماند.
اکنون شادکامی پیروزی، اگرچه کام‌تان را شیرین کرد، اما نیک می دانیم که تلخی از دست دادن فرزند، چه سخت و توان فرساست. محمد و دیگر عزیزان از دست رفته بازگشتی ندارند، ولی چه زیبا رفتنی ست وقتی که رهایی دیگران را چون مژده ای شیرین با خود همراه دارد. مژده شیرینی که نباید به تجربه تلخ کامی دیگری انجامد.
فرایتان می خوانیم تا در یک همبستگی مادرانه عمیق و جهانی، دردهای مشترک را فریاد زده و دامان مهر مادری را برای ساختن جهانی دیگرگون بگسترانیم که تنها مادری و مهر اوست که می تواند نگهبان دوستی و مهر در جهان باشد.
بیایید مادران تمام فرزندان جهان باشیم و صلح و آرامش و آزادی را نوید دهیم.
ما مادران عزادار ایران (مادران پارک لاله) امید داریم، روزی فرا رسد که در کشور ما نیز شادکامی پیروزی، درد جانکاه از دست دادن فرزند را دمی فرو کاهد و فضایی فراهم گردد تا با آزادی زندانیان سیاسی و عقیدتی و لغو شکنجه و اعدام و سنگسار و محاکمه کلیه آمران و عاملان جنایت های سی و دو سال گذشته در دادگاه های مردمی، اسرار مگو از رمزخانه های پنهان، به در آید تا ما نیز بتوانیم به آسودگی در کنار دیگر فرزندانمان، پاک و سالم و بی خطر، آزادانه زندگی کنیم.

به امید آزادی و عدالت برای تمامی ستمدیدگان جهان
مادران عزادار ایران(مادران پارک لاله) / دهم بهمن ۱٣٨۹
حامیان مادران پارک لاله ایران-اسلو

حامیان مادران پارک لاله ایران -ایتالیا

حامیان مادران پارک لاله ایران-دورتموند
حامیان مادران پارک لاله ایران-فرانکفورت
حامیان مادران پارک لاله ایران-کلن
حامیان مادران پارک لاله ایران-لندن
حامیان مادران پارک لاله-لوس آنجلس - ولی
حامیان مادران پارک لاله-وین
حامیان مادران پارک لاله ایران-هامبورگ

وثیقه 600 میلیونی برای حکیمه شکری

نزديك به دوماه از بازداشت حكيمه شكري يكي از مادران پارك لاله مي گذرد و هنوز پاسخ درستي به خانواده او در مورد اتهامات وارده و مبلغ وثيقه مورد نظر داده نشده است.

براساس اظهارات خانواده، بنا به دعوت قاضي محترم شعبه 2 دادستاني شهر ري جهت پيگيري كار حكيمه، خانواده به دادستاني مراجعه كردند. متاسفانه قاضي محترم وثيقه 100 ميليون توماني خانم شكري جهت آزادي ايشان را نپذيرفتند و عليرغم اعلام قبلي كه گفته بودند مبلغ وثيقه 400 ميليون تومان است و اين اميد را هم به خانواده دادند كه بگذاريد دوماه بگذرد شايد يك كاري برايتان كرديم، گفتند بايد 600 ميليون تومان وثيقه بگذاريد! و در جواب خانواده كه گفته بودند ما همه ي وثيقه اي كه مي توانيم بگذاريم همين 100 ميليون تومان است گفتند اين مشكل شماست و حل كردن آن به ما مربوط نيست.

به راستي هم به آنها مربوط نيست و گويا روی سردر آنجا به اشتباه نوشته شده است دادستاني و ایشان دادستان مردم ايران نيستند، ایشان فقط دادستان حكومتند و وظيفه شان در آوردن داد مردم است.

حكيمه 14 آذرماه به شكلي رذيلانه دستگير شد، زيرا با وجود دوندگي هاي خانواده مسئولين پاسخ درستي نمي دادند و خانواده حكيمه در بي خبري مطلق از وضعيت سلامت و مكان نگهداري او بسر مي بردند و تازه پس از 15 روز مشخص شد كه او در بند 209 اوين و در انفرادي زير شديدترين فشارها براي اعتراف عليه خود و جمع مادران پارك لاله است.

حكيمه نيز همچون ديگر زندانيان سياسي به ناحق اينگونه گرفتار شده است. خوب است بدانيم كه زندانيان به ناحق گرفتار شده از گروه خبرنگار، وكيل، دانشجو، مبلغين مذهبي و ... كه ما اخبارشان را در خبرهاي روزانه مان داريم تنها 2% از زندانيان بي گناه اين مملكت را تشكيل مي دهند. اگر سري به زندانها بزنيم به روشني مشخص مي شود كه زندانيان گمنامي كه كسي نيست از آنها دفاع كند بسيار زياد است چرا كه آنهايي كه بايد از اين زندانيان سخن بگويند و يا دفاع كنند خود در زندان گرفتارند. حكيمه شكري هم يكي از زندانيان به نسبت گمنام است كه دلسوز و مدافع مردم اين مرز و بوم است.

حكيمه طبع آگاهگرانه دارد و همه حال حتي در سكوت و يا اسارت آن نقش را اجرا مي كند. او كسي بود كه در جمع خانواده و دوستان هميشه وظيفه آگاه سازي اطرافيان را ادا مي كرد. حال كه اينگونه به ناحق گرفتارش كردند بيگناهي او همه ي اقوام و آشنايان را از دروغ گويي بزرگ آقايان مطلع ساخته كه در سازمان ملل طرح مي كردند كه ما در ايران زنداني سياسي نداريم.

در صحبتي كه با بستگان حكيمه بعمل آمده حكيمه در ذهن آنها يك مدافع ساده و بي پيلايش انسانها و خصوصا زنان بوده ولي اكنون به يك قهرمان تبديل شده است.

در اعتراض به اعدام ها و احکام جاری اعدام درایران

فراخوان حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند : در اعتراض به اعدام ها و احکام جاری اعدام درایران شنبه ۵ فوریه ۲۰۱۱ از ساعت ۱۵ تا ۱۶ بعد از ظهر- خیابان کاتارینن - دورتموند

حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند ، برنامه اکسیون این هفته خود را در اعتراض به اعدام ها
و احکام جاری اعدام و آزادی همه زندانیان سیاسی - عقیدتی اختصاص داده و خواهان آزادی فوری
حکیمه شکری از حامیان مادران پارک لاله می باشند .

" سازمان دیده بان حقوق بشر، سازمان عفو بین الملل، کمیپن بین المللی حقوق بشر در ایران و
همچنین اتحادیه اروپا ضمن محکوم کردن موج جدید اعدامها در ایران تاکید کرده اند:
تعداد اعدام‌ها در ايران به مرز هشدار رسيده است."

بنا بر گزارشات رسیده ، تعداد زیادی از زندانیان کرد در خطر جدی اجرای حکم اعدام قرار دارند ،
که از جمله در این لیست:
زینب جلالیان، شیرکو معارفی، رستم ارکیا، مصطفی سلیمی، انور رستمی، رشید آخکندی،
سید سامی حسینی، سید جمال محمدی، حسن طالعی، ایرج محمدی، محمد امین عبداللهی،
و قادر محمد زاده، زانیار مرادی، لقمان مرادی و حبیب الله لطیفی را می توان نام برد .

سعید ملکپور، شهروند کانادایی به اعدام محکوم گشته است و علیرغم اینکه ،
کانادا چندین بار صدور حکم اعدام برای يک شهروند اين کشور در ايران را
به شدت محکوم کرده است ، اجرای این حکم هر آن ممکن است به مرحله اجرا در آید.

سازمان عفو بین الملل در اعلامیه ای نام زندانیان، عبدالرضا قنبری ، احمد و محسن
دانشپور مقدم ( پدر و پسر ) و جواد لاری را درلیست اعدامیان اعلام کرده است
و از دولت ایران خواسته است ، که از اعدام این افراد به دلیل وابسته بودن یکی از
اعضای خانواده آنان به سازمان های سیاسی، خود داری کند .

ما حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند، اعدام را يك قتل سازمان يافته می دانیم
و خواهان لغو فوری قانون مجازات اعدام می باشیم و از همه پویندگان راه صلح و آزادی ،
تقاضای حمایت و همبستگی داریم .

زنده باد صلح و آزادی
حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند

رئیس امور ایران و اروپا در پارلمان اروپا اعدام خانم زهرا بهرامی را به شدت محکوم کردند

خانم لوخبیلر، رئیس امور ایران و اروپا در پارلمان اروپا و خانم هایدی هوتلا، رئیس کمیسیون فرعی حقوق بشر اروپا طی بیانیه ای مطبوعاتی، اعدام خانم زهرا بهرامی را به شدت محکوم کردند.

اعدام خانم زهرا بهرامی، ۴۶ ساله که مادر دو دختر بود، در سحر گاه روز ۲۹ ژانویه ۲۰۱۱ محکوم می باشد.

خانم زهرا بهرامی شهروند هلندی - ایرانی، در ژانویه ۲۰۰۹ برای دیداری از خانواده و فرزندانش به ایران سفر کرده بود . در تظاهرات بعد از انتخابات ،در روز عاشورا، او را دستگیر می کنند و سپس وی را تحت شکنجه های شدید قرون وسطایی قرار داده و از او به اجبار اقرار می گیرند که در شبکه قاچاق مواد مخدر دست داشته است.

خانم ژینوس شریف رازی، وکیل محترم مقتول و خانم زهرا بهرامی به دروغ بودن این اعترافات در زیر شکنجه اعتراض کرده بودند.

ما این حرکت غیر انسانی را که خلاف قوانین بین‌المللی حقوق بشر می باشد، و نیز ممانعت دیدار وکیل خانم بهرامی با ایشان را محکوم می‌کنیم.

بنا به قوانین بین‌المللی و حقوق اولیه انسانی، هر مجرمی باید به وسیله وکیل خود دفاع شود.

مسئولین قوه قضاییه، دفاعیه وکیل را برای خانم زهرا بهرامی قبول نکرده و بدون اطلاع وکیل او را اعدام کردند. باری دیگر قوه قضاییه حق داشتن وکیل را زیر پا گذاشت.

این بر ما پوشیده نیست که قوه قضاییه ایران همانند قلعه غیر قابل نفودی، بشدت سیاسی می باشد و خانم زهرا بهرامی اولین و آخرین قربانی این دایره مرگ نیست و نخواهد بود.

همانطوری که می‌دانیم از ابتدای سال مسیحی ۲۰۱۱ تا به امروز ۶۶ نفر اعدام شده اند، یعنی به طور متوسط بیش از دو اعدامی در روز به چوبه دار بسته شده اند. این رفتار ضد بشری و نقض آشکار حقوق بشر توسط گردانندگان حکومت ایران، جامعه بین‌المللی را حیرت زده کرده است.

پارلمان اروپا در قطعنامه ۷ سپتامبر ۲۰۱۰ خود آزادی خانم بهرامی را مصرا خواستار شد و اعلام داشت که لازم است تا او در زمان بازداشت خود بتواند وکیلش را ببیند.

ما تسلیت ویژه خود را به خانواده خانم زهرا بهرامی اعلام می‌کنیم.

برگردان از خانم بهیه جیلانی – پاریس

۳۱ ژانویه ۲۰۱۱