۱۳۹۲ اسفند ۲۷, سه‌شنبه

“Ending executions in Iran Step by Step”


“Ending executions in Iran Step by Step”

Since coming to power in Iran in 1979, the Islamic regime has held one of the darkest records of executions in modern history. This record started with the indiscriminate execution of the officials of the Shah’s regime, followed by the execution of political dissidents, leading to the mass execution of more than 4000 political prisoners in summer 1988. These barbaric acts were followed by the assassination of activists and writers during the 1990s. All the while, the regime has also engaged in the public and non-public execution of criminals.   

These forms of punishments such as public executions have not deterred the criminals of committing unlawful acts, and have instead created a culture of vengeance among the families and loved ones.

In the past seven months after the election of Hassan Rouhani as president, around seven hundred people have been executed, some in public.  As a result of these failures on the part of Iranian judicial system, some of the well known political and social activists in Iran have initiated a campaign under the name of “Ending Executions Step by Step”, with the Persian acronym LEGAM.   

As a first step, LEGAM aims to eliminate public executions that create a deep wound in the Iranian psyche and subsequently initiate a discourse to eliminate executions from the IRI criminal justice system once and for all. 

We call upon all individuals, organizations, states and local officials, who support human rights and condemn the loss of lives of individuals through execution to join us to support “LEGAM” campaign.

The following is the second public statement of LEGAM:

Supporting the gradual abolition of capital punishment in Iran

To the people of Iran and all progressive individuals of the world:

Physical, verbal and legally enforced violence impede any type of social and individual progress in any society and lower any chance of reform from within.

If we accept the act of taking one’s life through execution as against upholding any human dignity, doing so publicly is reprehensible under any condition and has to be stopped.
It is upon us to seek other measures instead of resorting to capital punishment and pursue educational and rehabilitative measures in this regard.

Pursuant to our strong belief in rejecting violence and execution as its jarring manifestation, we recommend the following action steps and urge all like-minded individuals to help us achieve these objectives.

1.     To expeditiously educate suspects and those who have committed crimes, instead of resorting to capital punishment and considering this a matter of national urgency

2.     To treat cases of juvenile delinquency with leniency and reduce their sentence with the understanding that they might not have committed these misdeeds if they had reached the age of maturity


3.     To urgently outlaw inhuman and barbaric acts of punishment stipulated in the law such as public hanging or dismembering of body parts

4.     To eliminate the act of stoning from criminal law and consider it as inhuman, brutal and barbaric

5.     To reconsider the sentences of political prisoners in execution row, as their engagement in political activities is in compliance with their basic rights as citizens and their freedom of conscience and expression.

We urge all Iranians who advocate non-violent measures to help us pursue and spread the message of this campaign.

Signatories:

Babak Ahmadi (Author and translator)
Simin Behbahani (Writer and poet)
JafarPanahi (Filmmaker)
Alireza Jabari (Writer and translator)
FariborzRais Dana (Economist)
ParvinFahimi (Human Right Activist)
Esmail MoftiZadeh (Human Right Activist)
Mohammad Maleki (Political Activist)
Mohammad NouriZad( Writer)

(بیانیه دوم فراخوان دهندگان کارزار لگام (لغو گام به گام اعدام

(بیانیه دوم فراخوان دهندگان کارزار لگام (لغو گام به گام اعدام

Photo: ‎تلاش برای لغو مجازات اعدام

بیانیه دوم فراخوان دهنگان کارزار لگام (لغو گام به گام اعدام)

مردم شریف و انسان دوست ایران، همراهان گرامی!

همدلی ها وهمراهی هایی که شما در پشتیبانی ازحرکت اجتماعی فراخوان لغوگام به گام مجازات اعدام درایران (کارزار لگام) نشان دادید، نه تنها عامل نیروبخش بسیارجدی و اثربخش برای ما تهیه کنندگان متن نخست این درخواست بود، بلکه به بیدارشدن وجدان شماری چشمگیر از نیروهای پشتیبان حفظ حرمت و کرامت جان وشان انسان نیز انجامید. ما از آغاز نیز خود را بخشی از این خواست انسانی جامعه ی خویش می دانستیم و بنابراین ماموریت ما همان بود که سرانجام به ناگزیر انجام دادیم؛ اما بی تردید درهمانجا که کار را شروع کردیم متوقف نخواهد ماند. اکنون پشتیبانیها ونیرو رسانی های شما وهمه ی آنانکه این آرزوی انسانی را متبلور کردند، به صورت حرکتی تازه ونوپا درآمده است که هنوز نهری از آن نهرهای پهناور است که باید به هم بپیوندند و به دریای امید و آرامش انسانی راه یابند.

این حرکت که می تواند به صورت درخواست های مکتوب، گردآوری امضا، فراخوان های مجازی، انواع خبررسانی ها، برگزاری همایش های مصلحانه، دفاع از لغو مجازات اعدام و انواع پیام رسانی های ابتکاری، درحوزه های اجتماعی، ادبی وهنری و جز آن ادامه یابد، هنوز به آنچنان توانی که همه ی ما انتظار داریم نرسیده است. انتظار ما این است که وجدانهای بیدار جامعه و گیرندگان پیام درون و انسانهای برخوردار از احساس همبستگی بشری بسیار بیش ازاین و به گونه ای اثربخش تر و پیگیرتر باورمندان به لغو مجازات اعدام را به تکاپوی عملی و نشان دادن خواست و آرمانشان دعوت کنند. بگذارید این پویش انسانی این بار نه به نام یکایک ما که خود را موظف به ایجاد جامعه ای آزاد، صلح آمیز و رها از خشونت، تجاوز و ستم می دانیم، بلکه به نام روح انساندوستانه همگانیمان، ثبت شود.

ما، با سپاس از همه ی پشتیبانیهای شما و با درخواست مداومت در کار لغو مجازات اعدام، بار دیگر براین باور خویش پا می فشاریم که گرفتن جان آدمیزادگان (هرچند که خطاکار باشند)، به هیچ رو درمان دردهایی که متاسفانه به صورت آسیبهای ویرانگر متوجه جوامع بشری، به ویژه جامعه ی ما، شده است نیست، بلکه عامل تشدیدکننده ی آن است. ازهمه مهمتر اینکه برقرار ماندن مجازات اعدام و شیوه های کور انتقامجویی می تواند به گونه ای نگران کننده به صورت ابزاری ابلهانه برای حذف فیزیکی مخالفان سیاسی و دگراندیشان در آید. 

لغو مجازات اعدام را هم اکنون از درخواست لغو مجازات اعدام همه ی متهمان سیاسی و عقیدتی آغاز کنیم 

در راه نجات جامعه مان از بدیها و کژیها از راه صلح و احترام به آزادی و جان آدمی بکوشیم

بابک احمدی، نویسنده و مترجم 
سیمین بهبهانی، نویسنده و شاعر
جعفر پناهی، کارگردان و فیلم نامه نویس
علیرضا جباری، نویسنده و مترجم
فریبرز رئیس دانا، اقتصاددان و فعال سیاسی
پروین فهیمی، فعال حقوق بشر ـ مادر شهید سهراب اعرابی
اسماعیل مفتی زاده، فعال حقوق بشر
محمد ملکی، فعال سیاسی و رییس اسبق دانشگاه تهران
محمد نوری زاد، نویسنده و فیلمساز

برای پیوستن به کارزار لگام از طریق فرم زیر اعلام پشتیبانی خود را اعلام کنید 
http://goo.gl/K8rTLK

یا به صفحه کارزار لگام در فیس بوک بپیوندید و پیام، پشتیبانی، خبر و اقدامات عملی خود را به اطلاع کارزار برسانید.
https://www.facebook.com/karzar.legam‎
تلاش برای لغو مجازات اعدام

مردم شریف و انسان دوست ایران، همراهان گرامی!

همدلی ها وهمراهی هایی که شما در پشتیبانی ازحرکت اجتماعی فراخوان لغوگام به گام مجازات اعدام درایران (کارزار لگام) نشان دادید، نه تنها عامل نیروبخش بسیارجدی و اثربخش برای ما تهیه کنندگان متن نخست این درخواست بود، بلکه به بیدارشدن وجدان شماری چشمگیر از نیروهای پشتیبان حفظ حرمت و کرامت جان وشان انسان نیز انجامید. ما از آغاز نیز خود را بخشی از این خواست انسانی جامعه ی خویش می دانستیم و بنابراین ماموریت ما همان بود که سرانجام به ناگزیر انجام دادیم؛ اما بی تردید درهمانجا که کار را شروع کردیم متوقف نخواهد ماند. اکنون پشتیبانیها ونیرو رسانی های شما وهمه ی آنانکه این آرزوی انسانی را متبلور کردند، به صورت حرکتی تازه ونوپا درآمده است که هنوز نهری از آن نهرهای پهناور است که باید به هم بپیوندند و به دریای امید و آرامش انسانی راه یابند.

این حرکت که می تواند به صورت درخواست های مکتوب، گردآوری امضا، فراخوان های مجازی، انواع خبررسانی ها، برگزاری همایش های مصلحانه، دفاع از لغو مجازات اعدام و انواع پیام رسانی های ابتکاری، درحوزه های اجتماعی، ادبی وهنری و جز آن ادامه یابد، هنوز به آنچنان توانی که همه ی ما انتظار داریم نرسیده است. انتظار ما این است که وجدانهای بیدار جامعه و گیرندگان پیام درون و انسانهای برخوردار از احساس همبستگی بشری بسیار بیش ازاین و به گونه ای اثربخش تر و پیگیرتر باورمندان به لغو مجازات اعدام را به تکاپوی عملی و نشان دادن خواست و آرمانشان دعوت کنند. بگذارید این پویش انسانی این بار نه به نام یکایک ما که خود را موظف به ایجاد جامعه ای آزاد، صلح آمیز و رها از خشونت، تجاوز و ستم می دانیم، بلکه به نام روح انساندوستانه همگانی مان، ثبت شود.

ما، با سپاس از همه ی پشتیبانی های شما و با درخواست مداومت در کار لغو مجازات اعدام، بار دیگر براین باور خویش پا می فشاریم که گرفتن جان آدمیزادگان (هرچند که خطاکار باشند)، به هیچ رو درمان دردهایی که متاسفانه به صورت آسیب های ویرانگر متوجه جوامع بشری، به ویژه جامعه ی ما، شده است نیست، بلکه عامل تشدیدکننده ی آن است. ازهمه مهمتر اینکه برقرار ماندن مجازات اعدام و شیوه های کور انتقام جویی می تواند به گونه ای نگران کننده به صورت ابزاری ابلهانه برای حذف فیزیکی مخالفان سیاسی و دگراندیشان در آید. 

لغو مجازات اعدام را هم اکنون از درخواست لغو مجازات اعدام همه ی متهمان سیاسی و عقیدتی آغاز کنیم .
در راه نجات جامعه مان از بدیها و کژیها از راه صلح و احترام به آزادی و جان آدمی بکوشیم.

بابک احمدی، نویسنده و مترجم
سیمین بهبهانی، نویسنده و شاعر
جعفر پناهی، کارگردان و فیلم نامه نویس
علیرضا جباری، نویسنده و مترجم
فریبرز رئیس دانا، اقتصاددان و فعال سیاسی
پروین فهیمی، فعال حقوق بشر ـ مادر شهید سهراب اعرابی
اسماعیل مفتی زاده، فعال حقوق بشر
محمد ملکی، فعال سیاسی و رییس اسبق دانشگاه تهران
محمد نوری زاد، نویسنده و فیلمساز

برای پیوستن به کارزار لگام از طریق فرم زیر اعلام پشتیبانی خود را اعلام کنید 

یا به صفحه کارزار لگام در فیس بوک بپیوندید و پیام، پشتیبانی، خبر و اقدامات عملی خود را به اطلاع کارزار برسانید.


“Ending executions in Iran Step by Step”

Since coming to power in Iran in 1979, the Islamic regime has held one of the darkest records of executions in modern history. This record started with the indiscriminate execution of the officials of the Shah’s regime, followed by the execution of political dissidents, leading to the mass execution of more than 4000 political prisoners in summer 1988. These barbaric acts were followed by the assassination of activists and writers during the 1990s. All the while, the regime has also engaged in the public and non-public execution of criminals.   

These forms of punishments such as public executions have not deterred the criminals of committing unlawful acts, and have instead created a culture of vengeance among the families and loved ones.

In the past seven months after the election of Hassan Rouhani as president, around seven hundred people have been executed, some in public.  As a result of these failures on the part of Iranian judicial system, some of the well known political and social activists in Iran have initiated a campaign under the name of “Ending Executions Step by Step”, with the Persian acronym LEGAM.   

As a first step, LEGAM aims to eliminate public executions that create a deep wound in the Iranian psyche and subsequently initiate a discourse to eliminate executions from the IRI criminal justice system once and for all. 

We call upon all individuals, organizations, states and local officials, who support human rights and condemn the loss of lives of individuals through execution to join us to support “LEGAM” campaign.

The following is the second public statement of LEGAM:


Supporting the gradual abolition of capital punishment in Iran

To the people of Iran and all progressive individuals of the world:

Physical, verbal and legally enforced violence impede any type of social and individual progress in any society and lower any chance of reform from within.

If we accept the act of taking one’s life through execution as against upholding any human dignity, doing so publicly is reprehensible under any condition and has to be stopped.
It is upon us to seek other measures instead of resorting to capital punishment and pursue educational and rehabilitative measures in this regard.

Pursuant to our strong belief in rejecting violence and execution as its jarring manifestation, we recommend the following action steps and urge all like-minded individuals to help us achieve these objectives.

1.     To expeditiously educate suspects and those who have committed crimes, instead of resorting to capital punishment and considering this a matter of national urgency

2.     To treat cases of juvenile delinquency with leniency and reduce their sentence with the understanding that they might not have committed these misdeeds if they had reached the age of maturity


3.     To urgently outlaw inhuman and barbaric acts of punishment stipulated in the law such as public hanging or dismembering of body parts

4.     To eliminate the act of stoning from criminal law and consider it as inhuman, brutal and barbaric

5.     To reconsider the sentences of political prisoners in execution row, as their engagement in political activities is in compliance with their basic rights as citizens and their freedom of conscience and expression.

We urge all Iranians who advocate non-violent measures to help us pursue and spread the message of this campaign.

Signatories:
Babak Ahmadi (Author and translator)
Simin Behbahani (Writer and poet)
JafarPanahi (Filmmaker)
Alireza Jabari (Writer and translator)
FariborzRais Dana (Economist)
ParvinFahimi (Human Right Activist)
Esmail MoftiZadeh (Human Right Activist)
Mohammad Maleki (Political Activist)
Mohammad NouriZad( Writer)


 

۱۳۹۲ اسفند ۲۵, یکشنبه

مادران پارک لاله ایران : دوباره نو شدن در بهار

دوباره نو شدن در بهار

این روزها صدای پای بهار، گاه آهسته و گاه شتابان می آید. با خود می اندیشم، دلم می خواهد پیام تبریکی برای دوستان و همراهان و هم وطنان ام بفرستم تا در شادی هم شریک باشیم.
صفحات تقویم روی میز را ورق می زنم، به روزنامه های روزها و ماه های قبل رجوع می کنم، شاید خبری خوش و پیامی شادی بخش پیدا کنم تا سر لوحه متن تبریک ام برای سال نو قرار دهم. ولی تمام صفحات از غم و فقر و اعدام و بیکاری و زندان و در به دری و ... خبر می دهد و تن لرزه های بسیاری از هم وطنان که دلم را می لرزاند.
قلم را به دست می گیرم، از پنجره به آخرین روزهای زمستان می نگرم، باران می بارد، انرژی می گیرم و شادباش خود را به مناسبت فرا رسیدن بهار و نوروز و سال نو نثار زنان و مردان شجاع و همه هموطنان عزیزم می کنم، تا در شادی طبیعت شریک هم باشیم.
به خود  نهیب می زنم، زندگی در بهار همیشه زیباست و می توانیم دوباره نو شویم، دوباره عاشق شویم و دوباره بسازیم و ساختن زندگی چه زیباست؛ حتی اگر در زندان یا غرق مشکلات و سختی ها باشی. بوی بهار را توی ریه هایم می اندازم، به بالا آمدن و پایین رفتن خورشید می نگرم و برای ساختن بهاری دیگر که سرشار از شور و شادی و زندگی انسانی باشد، می اندیشم. دوباره نو شدن تان مبارک باد.

یکی از مادران پارک لاله ایران 

مادران پارک لاله ایران

خواهان لغو مجازات اعدام و کشتار انسانها به هر شکلی هستیم. خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی هستیم. خواهان محاکمه عادلانه و علنی آمران و عاملان تمامی جنایت های صورت گرفته توسط حکومت جمهوری اسلامی از ابتدای تشکیل آن هستیم.

۱۳۹۲ اسفند ۲۴, شنبه

ژیلا کرم زاده مکوندی برنده جایزه حقوق بشری

با تبریک های قلبی به همراه عزیز و همیشگی مادران پارک لاله ایران , ژیلا کرم زاده مکوندی ، شاعر وفعال حقوق بشر

حامیان مادران پارک لاله ایران - دورتموند 
--------------------------------------------
ژیلا کرم زاده مکوندی برنده جایزه حقوق بشری "رها"
شنبه ۲۴ اسفند ۱۳۹۲ - ۱۵ مارس ۲۰۱۴

1624813_634305679976224_356593592_n.jpg
ژیلا کرم زاده مکوندی ، شاعر وفعال حقوق بشر که از اولین همراهان حرکت مادران پارک لاله است ، به عنوان یکی از برندگان دوره اول جوایز حقوق بشری " رها " معرفی شد.

شش برنده جايزه، توسط هيات داوران ويژه اى متشکل از شيرين عبادى، برنده جايزه نوبل و وکيل مدافع حقوق بشر به عنوان رييس هيئت ژورى، آرون رودز از بنيانگذاران و محقق اصلى پروژه حقوق آزادى و مدير اجرايى سابق فدراسيون بين المللى هلسينکى براى حقوق بشر و کارولينا يانوزفسکى، وکيل حقوق بشر و عضو هيئت مديره سودويند، انتخاب شدند..

ژیلا در استان خوزستان ، شهر هفتکل ، متولد شد و هنگامی که کودکی بیش نبود طعم تلخ جنگ را چشید وپس از مدتی همراه خانواده مجبور به ترک خانه و شهر خود شد و به خیل آوارگان جنگ پیوست. نوجوانی خود را در سیاه ترین دوره تاریخ ایران یعنی دهه 60 سپری کرد وتوانایی این را داشت که همواره احساس خود را به وسیله شعربیان کند . او درد محرومان را خیلی خوب بیان می کرد چرا که به دلیل جنگ خود از محرومان جامعه بود .

پس از جنبش سبز همراه مادران عزادار با سرودن اشعاری که ضمن همدردی ، سرشار از بالندگی بود ، حرکت کرد . ژیلا به خاطر تلاش های دادخواهانه ، سه بار بازداشت شد . بار اول 14 آذر سال 88 به همراه تعداد زیادی از مادران در پارک لاله ، دستگیر و روانه زندان شد . بار دوم در 19 بهمن همان سال در منزل بازداشت شد و تا روزهای پایانی سال را در زندان اوین - بند 209 سپری کرد وپس از 35 روز، با کفالت آزاد شد .

او در دادگاه بدوی ، فروردین ماه سال 90 با اتهام اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی و تبلیغ علیه نظام به چهار سال حکم تعزیری محکوم شد و پس از اعتراض به حکم صادره در دادگاه تجدید نظر به دو سال حبس تعزیری و دوسال تعلیقی به مدت پنج سال محکوم و در سوم دی90 برای بار سوم دستگیر و جهت اجرای حکم به زندان اوین منتقل شد .

ژیلا کرم زاده مکوندی پس از گذراندن 22 ماه حبس در بدترین شرایط جسمی همواره با روحیه ای قوی و امیدوار به سرودن شعر در زندان ادامه داد و وقتی در مرخصی چند روزه بسر می برد و تنها 35 روز از دوران محکومیت اش باقی مانده بود ، نام خود را همراه عده ای از دوستان اش از جمله نسرین ستوده به تاریخ 27 شهریور 92 در رسانه ها دید که آزاد شده است .

ژیلا یک فعال حقوق بشر است وبنا به اظهارات او در مصاحبه های متعدد ، قاضی مقیسه در دادگاه به صراحت به جرم هواداری از حقوق بشر او را محکوم به 4 سال زندان کرده است .او همچنان دادخواه است و به فعالیت های حقوق بشری خود ادامه می دهد .

.جايزه حقوق بشرى رها، از جانب سودويند براى اداى احترام و ستودن تلاش های عدالت خواهانه ژیلا کرم زاده مکوندی، که سهمى در ارتقاء فرهنگ دادخواهی و حقوق بشر در ايران داشته، در نظر گرفته شده است..

مراسم رسمى اهداى جوايز به برگزيدگان، در جريان بیست و پنجمین اجلاس شوراى حقوق بشر در ژنو، برگزار خواهد شد.

سازمان غيردولتى اتريشى سودويند، در ١۹۷۹ بنيانگذارى شد و از ٢٠٠۹ داراى مقام مشورتى شوراى اقتصادى اجتماعى سازمان ملل متحد است. سودويند که به توسعه جهانى پايدار، حقوق بشر و شرايط کارى مناسب در جهان خود را متعهد مى داند، از ٢٠١٠ در شوراى حقوق بشر از طريق تنظيم موضع گيرى هاى خود و تدارک اجلاس هاى موازى در مورد وضعيت حقوق بشر در ايران توسط نمايندگان خود در شوراى حقوق بشر،" حسن نايب هاشم و شعله زمينى"، شرکت داشته و در زمينه طرح موارد نقض حقوق بشر در ايران و جلب توجه بين المللى به آن، تلاش می کند.
http://www.iranhrc.org/?lan=fa&p=1076

۱۳۹۲ اسفند ۱۸, یکشنبه

گزارش برگزاری گرامیداشت روز جهانی زن در دورتموند


گزارش برگزاری گرامیداشت روز جهانی زن در دورتموند

گرامیداشت روز جهانی زن, ٨ مارس ٢٠١٤ ,با شرکت  گروه های مختلف فعالان زن و سازمان 
عفو بین الملل, به وسیله گروه" اتحاد زنان دورتموند" در شهر دورتموند آلمان برگزار گردید .
این مراسم ساعت ١١ با راهپیمایی زنان و مردان برابری خواه شهر دورتموند، با پرچم های
بسیار رنگارنگ و خواسته های صنفی و سیاسی مختلف  آغاز شد .
در شروع و خاتمه راهپیمایی، نمایندگان گروهای مختلف با خواندن بیانیه های گروه های خود، ضمن
 تاکید بر خاتمه دادن  به خشونت جهانی بر زنان، خواستار تغییر و اصلاح قوانین به وسیله مسولین 
گشتند . 
حامیان مادران پارک لاله دورتموند در مسیر راهپیمایی, با حمل عکس های زندانیان, خواستار آزادی زندانیان سیاسی زن, از جمله: حکیمه شکری از حامیان مادران پارک لاله, که به ۳ سال حبس محکوم شده است، بهاره هدایت, فعال دانشجویی که بیمار است, مریم شفیع پور، دانشجوی محروم از تحصیل که اولین دانشجوی زندانی پس از روی کار امدن دولت حسن روحانی است و به ۷ سال حبس تعزیری محکوم شده است و زینب جلالیان, که احتیاج به کمک های مبرم  پزشکی دارد و به حبس ابد محکوم شده است , شدند . بنا به خبر های رسیده " بیش از ۱۸ زندانی سیاسی زن در ایران, این روز را پشت دیوارهای زندان سپری کردند و ۴ زندانی سیاسی زن روی تخت بیمارستان یا در مرخصی. زنانی که به خاطر عقیده سیاسی خود در زندان هستند ".
بعد از پایان راهپیمایی،گروه های مختلف زنان و عفو بین الملل با برپایی میز اطلاع رسانی، جمع آوری امضاء برای حمایت از زنان زندانی در کشور های مختلف , سخنرانی، خواندن سرود, اجرای موسیقی زنده و رقص های دسته جمعی برنامه را ادامه دادند . 
مراسم جشن سالانه شهرداری شهر دورتموند, ساعت ١٥ با خوش آمد گویی و سخنرانی  مسولین در سالن شهرداری آغاز شد و سپس فروم های مختلف شروع به کار کردند .
گروه" اتحاد  زنان دورتموند " فروم امسال را به  ارتباط فرهنگی و هنری  بین ملت های مختلف اختصاص داده بود. در این گروه کاری, زنان شرکت کننده با خواندن اشعار و سرود به زبان های مختلف از جمله کردی, ایرلندی, شیلیایی , عربی و فارسی پرداختند.  هم چنین در این برنامه 
از طرف حامیان مادران پارک لاله دورتموند, به زندگینامه فروغ فرخزاد به عنوان یک زن برابری خواه  در حوزه ادبی و اجتمایی پرداخته شد . 

حامیان مادران پارک لاله دورتموند در این مراسم, باری دیگر با حمایت از اهداف داد خواهانه و بر حق مادران پارک لاله مبنی بر آزادی همه زندانیان سیاسی- عقیدتی، لغو احکام اعدام و سنگسار و هر گونه شکنجه روحی و جسمی، مجازات همه آمران و عاملان جنایات ٣٥ سال گذشته در ایران و به یاد همه جان باختگان راه آزادی و در اعتراض به در بند بودن زنان آزادی خواه و برابری خواه، خواستار آزادی همه زندانیان سیاسی- عقیدتی زن شدند و با اعلام همبستگی خود با همه جنبش های آزادی خواهی و برابری خواهی زنان در جهان، روز جهانی زن را گرامی داشتند.

زنده باد همبستگی جهانی زنان برابری خواه
حامیان مادران پارک لاله - دورتموند

گزارش تصویری برنامه روز زن در دورتموند ۸ مارس ٢٠١٤

۱۳۹۲ اسفند ۱۵, پنجشنبه

8 مارس (17 اسفند)، روز جهانی زن گرامی باد!

 8 مارس (17 اسفند)، روز جهانی زن گرامی باد!


در ایران و جهان، 8 مارس را به مناسبت گرامیداشت مبارزات شجاعانه ­ی زنان برای رفع تبعیض و رسیدن به برابری جنبستی گرامی می دارند و ما نیز از این تلاش­های برابری­ خواهانه حمایت می کنیم.
از همان روزهای اول انقلاب سرکوب و تحقیر زنان شروع شد. در هشت مارس سال 1357، هزاران نفر از زنان که در انقلاب مشارکت فعال داشتند، برای گرامیداشت این روز به خیابانها آمدند. آنان که با سرکوب چماقدارها روبرو شدند فریاد سردادند: "ما انقلاب نکردیم تا به عقب برگردیم". چندی نگذشت که تیغ زنی، اسیدپاشی و آزار زنان آغاز و پس از مدتی حجاب در ادارات دولتی و بعد در فضای عمومی اجباری شد. هر روز بیش از پیش حق زندگی برابر با مردان از زنان گرفته و خواسته­ های زنان به حاشیه رانده می­شد. مادران و خواهران و دختران ما با تمام مشکلاتی ناشی از حاکمیت مذهبی و فرهنگ مردسالار که عرصه عمومی و خصوصی را هر روز تنگ تر می­کرد، تلاش کردند به اشکال مختلف در مقابل این فشارها بایستند و زندگی کنند و برای خود و فرزندان شان زندگی بسازند.  
8 مارس را در حالی گرامی میداریم که در چند ماه اخیر فشار بر خانواده­ ها، مادران و همسران زندانیان و زنان زندانی دو چندان شده و آنان را در شرایط بسیار رنج ­آوری قرار داده است. افزایش فشار و دشوار کردن شرایط زندگی زندانیان به­ ویژه زندانیان زن در زندان نشان از  اراده یک­دست حاکمیتی است که میخواهد ثابت کند نه تنها هیچ گونه قصدی برای رعایت حقوق بشر و آزادی زندانیان سیاسی ندارد، بلکه با بگیر و ببندهای اخیر به سمت محدود کردن هر چه بیشتر فضا نیز پیش میرود. کاهش امکانات اولیه زندانیان، در کنار آن بی­خبری از زندانیانی که حکم اعدام دارند، خانواده آنها به­ ویژه مادران، همسران و فرزندان آنها را در شرایط بسیار دشواری قرار داده و هر لحظه منتظر شنیدن خبر اعدام عزیزان خود هستند.
با زندانی شدن هر فرد، مخصوصا کسانی که مسوولیت تامین مالی خانواده را به عهده دارند، بار اصلی اداره زندگی بر دوش زنان می­افتد. فشار اقتصادی در کنار سایر فشارهای گوناگون روحی و روانی روزگار سختی را برای خانواده­ ها فراهم کرده است. در کنار همه این مشکلات تبعید زندانی به شهرهای دور افتاده بار اضافی دیگری را بر دوش خانواده ­ها می گذارد که باعث می شود متقبل بار اقتصادی و روانی بیشتری شوند. در سفر خانواده ها برای ملاقات زندانی خود گاه اتفاق های مرگ بار پیش می آید مانند آنچه برای مادر و همسر پیمان عارفی رخ داد. گاه خانواده یک زندانی ماه­ها از دیدن عزیز خود محروم می­ماند مانند مادر مجید توکلی یا خانواده زینب جلالیان که به علت مشکلات مالی و غیرو سه سال نتوانسته است او را ملاقات کند.
زندانیان زن دارای فرزند نیز علاوه بر تحمل فشارهای وارده بر یک زندانی، مجبورند بار مسوولیت دوری از فرزند را نیز بر دوش کشند و با این حس دوگانه مواجه باشند که آیا به عنوان یک مادر به وظایف خود عمل کرده اند. این حس که معمولا از طرف زندانبان و بازجوها و گاه از طرف خانواده مردسالار که مبارزه را مخصوص مردان می دانند، دائما تشدید می­شود، زندگی زنان را در شرایط غیرقابل تحملی قرار می­­دهد، به­ ویژه اگر زندانی فرزند خردسال داشته باشد. هم ­اکنون نیز تعدادی از زنان زندانی مدت­هاست که از دیدار خانواده و فرزند خردسال خود باز مانده­ اند و این فشاری دو چندان بر یک زن زندانی وارد می­کند.
موج گسترده اعدام­ها به­ ویژه در چند ماه اخیر که موجب نگرانی­های گسترده­ای چه در داخل و چه در خارج کشور شده نیز باعث شده که زنان بسیاری داغدار فرزند خود شوند و ناتوان از دادخواهی در تنهایی به سوگ بنشینند. اما آنچه که لازم است یادآور شویم آن است که زنان ایرانی در مقابل دستگیری، شکنجه و اعدام فرزندان­شان سکوت اختیار نکرده ­اند و نخواهند کرد و همیشه در راه دادخواهی به پا خواسته­ اند.
جمهوری اسلامی همواره زنان را مورد ستم دوگانه قرار داده است و از هر زاویه ای که به آن نگاه کنیم، زندگی را به مادران و زنان و دختران ما روز به روز سخت­تر و سخت­تر کرده است، ولی زنان با مقاومتی دلیرانه، این مشکلات را بر دوش خود می­کشند و راهی برای بهتر شدن زندگی خود می­یابند. حکومت اسلامی به عمد می­خواهد که زنان را به کنج خانه­ ها بکشاند و از زندگی اجتماعی محروم کند و در این باره هر روز طرح هایی را ارایه می دهد. طرح تعالی خانواده و جمعیت یکی از این طرح هاست که نه تنها سلامت و بهداشت زنان و خانواده را تحت شعاع قرار می دهد، بلکه می خواهد زنان را به کنج خانه ها بکشاند. حق اشتغال زنان قانون خانواده – جنسیتی کردن برخی رشته های دانشگاهی، طرح واگذاری مدارس به حوزه علمیه نیز نمونه های دیگری هستند.
 
ما به تمامی زنان و انسان­هایی که در راه رسیدن به آرمان­های انسانی­شان تلاش کردند و می کنند و حتی جان شیرین خود را در این راه از دست دادند، درود می فرستیم و8 مارس "روز جهانی زن" را گرامی می­داریم. ما این روز را به تمامی مادران و زنان و دخترانی تقدیم می کنیم که با تمام فشارهایی که حکومت مستقیم و غیرمستقیم بر آن­ها وارد کرده و می کند، هم­چنان ایستادند و مقاومت کردند یا هم چنان ایستاده اند. ما در کنار و دوشادوش سایر زنان و مردان آزادی خواه و برابری­ طلب ایران و سراسر دنیا، مطالبات حق­ طلبانه خود را دنبال می­کنیم و می­گوییم جهانی دیگر ممکن است. جهانی که همه انسان­ها فارغ از رنگ، نژاد، مذهب و جنسیت بتوانند با هم برابر و آزاد در کنار همدیگر زندگی کنند.
ما مادران پارک لاله، بر سه خواسته دادخواهانه خویش، آزادی زندانیان سیاسی و عقیدتی؛ لغو مجازات اعدام؛ و محاکمه و مجازات آمران و عاملان جنایت­های صورت گرفته در دوران جمهوری اسلامی تاکید می کنیم و اعلام می­داریم زمانی می­توان از رعایت حقوق بشر حرفی زد که همه انسان­ها فارغ از جنسیت، قوم، نژاد، رنگ، مذهب از حقوق برابر برخوردار باشند و تبعیض از میان برود. ما هم­چنان گذشته, صدای دادخواهی تمامی خانواده­ های ستم­دیده هستیم و تا رسیدن به خواسته­ های خویش از پای نخواهیم نشست.
مادران پارک لاله ایران
چهاردهم اسفند 1392

۱۳۹۲ اسفند ۶, سه‌شنبه

٨ مارس روز جهانی زن را گرامی میداریم !


٨ مارس روز جهانی زن را گرامی میداریم !

Inline-Bild 1

Frauentags 2013. Bild: Dortmund-Agentur / Stefanie Kleemann

هشتم مارس سال  ١٨٧٥ برای اولین بار زنان کارگر کارخانه نساجی در نیویورک در اعتراض به پایین
بودن سطح دستمزد شان دست به تظاهرات زدند. در طی صد و سه سال گذشته این مبارزات همچنان
ادامه دارد. شرایط بس نابسامان زنان در بسیاری از کشورهای جهان از جمله ایران,
زنان برابری خواه را بر آن میدارد که برای بدست آوردن حقوق اولیه خود در تمام سطوح فردی, اجتمایی
و سیاسی و تا رسیدن به این خواسته ها, مبارزات خود را همچنان پیگیرانه و سرسختانه ادامه دهند.

گروه" اتحاد زنان دورتموند" نیز ضمن تبریک به همه زنان و مردان آزادیخواه و برابری خواه جهان, در گرامیداشت سالگرد روز جهانی زن، بنا به رسم هر ساله خود در مقابله با خشونت و هر گونه تبعیض علیه زنان، هشتم مارس ٢٠١٤ را با برگزاری برنامه های مختلف هنری, تظاهرات و بر پایی میزهای اطلاع رسانی در شهر دورتموند جشن خواهد گرفت .

در این مراسم گروه" اتحاد زنان دورتموند" 
با برگزاری فروم ادبی و هنری در جشن سالانه شهر دورتموند که از طرف دفتر شورای زنان این شهر تهیه و تدارک دیده شده است ، شرکت دارند .

گرامی باد روز جهانی زن
حامیان مادران پارک لاله - دورتموند

آدرس و زمان تظاهرات: ساعت 11 . خیابان کاتارینن بالای پله 
ها - روبروی در اصلی ایستگاه قطار
آدرس و زمان جشن خیابانی و برپایی میزهای خبررسانی: ساعت 11 تا 13 مقابل کلیسای راینولدی
آدرس و زمان برنامه در شهرداری دورتموند : شنبه 8 مارس 2014 از ساعت 15. میدان صلح
فروم ٩ گروه" اتحاد زنان دورتموند" ، از ساعت 15.30  بعد از ظهر 

ورود به فروم فقط با کارت ثپت نام قبلی. مهلت ثبت نام تا 3 مارس
Adresse: Stadt Dortmund, Frauenbüro
Rathaus, Friedensplatz 1
44122 Dortmund