حامیان مادران پارک لاله ایران-دورتموند

مادران پارک لاله ایران
خواهان لغو مجازات اعدام و کشتار انسانها به هر شکلی هستیم.
خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی هستیم.
خواهان محاکمه عادلانه و علنی آمران و عاملان تمامی جنایت های صورت گرفته توسط حکومت جمهوری اسلامی از ابتدای تشکیل آن هستیم.

۱۳۹۴ دی ۱۴, دوشنبه

مادر بهکیش, مادری دیگر از جنس مقاومت و مبارزه

مادری دیگر از جنس مقاومت و مبارزه, مادر بهکیش عزیز همه, هرگز

فراموشت نخواهیم کرد. یاد و خاطره استواری هایت را در گوش نوه های

خود ترانه می کنیم. لبخند مهربانت در قلب های ما حک شده است. مشعل

.دادخواهی دستت را دست به دست خواهیم کرد

حامیان مادران پارک لاله ایران - دورتموند

۱۳۹۴ دی ۱۳, یکشنبه

مادر بهکیش

.با نهایت تاسف و اندوه فراوان در فقدان مادر بهکیش, به خانواده عزیز بهکیش تسلیت می گوییم

. یادشان گرامی باد

حامیان مادران پارک لاله ایران - دورتموند

منصوره بهکیش : مادر مهربان و عاشقم امروز صبح در خانه خودش از میان ما رفت. من و خواهرم بالای سر او بودیم و پروانه وار دورش می گشتیم و هر چه تلاش کردیم که نفس کم نیاورد ولی نشد. مامان جان را با اورژانس برای احیا به بیمارستان بردیم، ولی متاسفانه بازنگشت و ما را تنها گذاشت.
برادرانم مستقیم و غیر مستقیم و دیگر اعضای خانواده بخصوص مینا جان و آزاده و شکوفه و محسن و برخی دوستان از دور و نزدیک عاشقانه به مادر رسیدند و هر کسی هر کاری از دستش برآمد انجام داد.
مادر عزیزمان را فردا صبح دوشنبه ۱۴ دی ماه در بهشت زهرا به خاک می سپاریم.

************************

:ایران تریبونال

گفتگوی مادران عزادار با مادر بهکیش

هر وقت یاد مادرانی می افتم که چند نفر از فرزندان شان اعدام شده اند، تنم می لرزه و فکر می کنم چطور طاقت آورده اند، چگونه زندگی می کنند و در مقابل شان احساس حقارت می کنم که خودم با بازداشت پسرم چطور پریشان بودم و نمی توانستم حتی درست فکر کنم و دست از خودم و همسر و خانه و زندگی شسته بودم و مجنون وار در خیابان ها می چرخیدم.

با مادرانی داغدار، چشم انتظار و عزادار وارد منزل مادر بهکیش می شویم . شنیده و خوانده بودیم که مادر بهکیش پنچ تن از فرزندان و دامادش، یعنی ۶ نفر از اعضای خانواده اش را در سال های مختلف دهه شصت اعدام کرده اند. ولی نمی دانیم که این سال ها چطور بر این مادر گذشته است . برای ادای احترام خدمت ایشان می رویم . مثل تندیسی زیبا روی مبل، کنار واکر مخصوص راه رفتن اش نشسته است . خانه اش از عکس های بچه های جان باخته اش و گلدان های سبز و سرحال پوشیده شده است. چای و شیرینی و میوه حاضر و آماده است و منصوره اش، پروانه ای شده بر گردش . دلمان نمی آید از گذشته صحبت کنیم. از هر دری می گوییم . مادری از میان جمع از دلتنگی هایش از رنج هایی که کشیده و هنوز چشم انتظار فرزندش، شب و روز ندارد می گوید. مادران از بی رحمی ها، از ظلم، از زندان، از بهشت زهرا، از خاوران، از مادر ندا، مادر مسعود، مادر کیانوش و از سفر رشت و کرمانشاه، از اعدام های اخیر و از بی قانونی های موجود سخن می گویند .

مادر بهکیش، اینگونه آغاز می کند: این دل که طاقت حرف زدن نداره. یکی، دو تا، سه تا، پنچ تا از بچه هامو ازم گرفتند. پنچ جوان تحصیل کرده و انسان. از کدامشان بگویم. همه خوب بودند. دلسوز و مهربون، می تونستند زندگی خوبی داشته باشن . بچه بزرگم که کشته شده زهرا بود. فوق لیسانس فیزیک و دبیر بود. خودش مشکلی نداشت و برای مردم خودش را به کشتن داد. شوهرش سیامک اسدیان را هم کشتند و هر دو خیلی انسان و دلسوز مردم بودند. سیامک )اسکندر ( را در سال شصت در یک درگیری کشتند . او پسری بسیار نازنین و مهربان بود . حتی آزارش به یک مورچه هم نمی رسید. برای او مراسم با شکوهی در خرم آباد گرفته بودن که بی نظیر بود. همه لرها به صورت شان چنگ می انداختند و مویه می کردند. خانه و خیابان پر از جمعیت بود .

زهرا اول سال از همه شاگردانش می پرسید » شغل پدرت چیست؟ « بعد بیشتر حقوق اش را صرف شاگردهایی می کرد که فقیر بودند. می گفتم : زهرا جان، قدری هم برای خودت نگه دار. می گفت: » مادر اینها گرسنه اند. تقصیر خودشون که نیست ». سر این بود که گرفتنش. به جرم انسان بودن. نمی دونید چه جور گرفتنش و با چه وضعی کشتنش. حتی قبرش رو هم نشانمون ندادند . همیشه می گم آقایون خیلی افتخار نکنید. دختر پیغمبر هم قبرش ناپیداست. بگذار قبر زهرای من هم ناپیدا باشه .

برای اینکه بچه ها رو جمع و جور کنیم. شبانه خونه مشهد رو فروختیم و به کرج اومدیم ولی همونجا همه بچه هامو جلوی چشمان من و پدرش گرفتند. محمود، محمد، محسن و علی...

از کدومشون بگم. هر کدومشون در کاری که بودند مسئولانه کار می کردند و گاهی به همین دلیل دچار مشکل می شدند .

محمود در سال ۶۲مسئول کنترل کیفی کارخانه پلاسکو بود و یک بار به دلیل عدم استفاده از مواد اولیه بهداشتی، در انبار را پلمپ کرده بود. مادر دوباره از زهرایش می گوید: زهرای من فوق لیسانس فیزیک و دبیر بود. اونها زندگی شونو برای مردم دادن ولی مردم از دل ما خبر ندارند . محمود زمان شاه هم زندان بود و حبس ابد داشت و بعد از رفتن شاه، پیش از انقلاب سال ۵٧روی دست مردم به همراه سایر زندانیان سیاسی از زندان آزاد شد. ولی دوباره او را در سال ۶۲ دستگیر کردن و بهش ده سال حکم دادند. پنچ سال حبس اش رو کشیده بود که در سال ۶۷اعدام اش کردند . یک روز که ملاقات رفته بودم یک دفعه دیدم دندون های جلوی محمود نیست. گفتم چی شده پسرم؟ گفت:« هیچی مامان جان زمین خورده ام ناراحت نبا ». محمد نازنین که می گن جلوی خونه تیمی اش کشته شده . او هیچ اسلحه ای به همراه نداشته ولی دور خونش محاصره بود و در همانجا او را به همراه دوستش خشایار پنجه شاهی به رگبار بستن و باهم کشته شدن. مادر پنجه شاهی هم پنج تا بچه اش کشته شدن . ما با هم خیلی دوست شده بودیم و او دایم به خانه ما در کرج می آمد. ما دردهای مشترکی داشتیم و زبون همو خوب می فهمیدیم . او زن خیلی مقاومی بود که متاسفانه فوت کرد . محسن نازنین و مهربان منو که ۲١سال داشت و برای استقبال آقای خمینی سر و دست می شکست که از مشهد به تهران بیاید، در سال ۶۲ گرفتن و سال ۶٤ کشتن . اصلاً نفهمیدیم که چرا اونواینقدر بی سر و صدا و با سرعت کشتن . علی کوچولوی ته تغاری منو که ١٩سال بیشتر نداشت و هیچ کار خلافی نکرده بود، در شهریور سال ۶۲دستگیر کردند . او یک هوادار ساده سازمان فدایی بود و شاید چند اعلامیه پخش کرده بود . اونو آنقدر کتک زده بودن و با پاهای خون آلود به خونه آوردن .من مادر که قیافه او رو دیدم داشتم دیوانه می شدم . او فقط می خواست مردم فقیر نباشند و زندگی راحتی داشته باشن .با این جرم برای او هشت سال حکم بریدند و اونو هم در سال ۶۷ با اعدام های دسته جمعی کشتنش .همسرم، سه سال آخر عمرش دیوانه شده بود . او بچه ها، بخصوص زهرا و محمود را خیلی دوست داشت . دم خونه قالیچه می انداخت و می نشست و می گفت : "مواظبم نیان ما رو ببرن سر چهار راه داربزنن" ». می گفتم : « مگه ما چیکار کردیم که ما رو بکشن؟ » می گفت» : "هیچی، مگه بچه های ما چیکار کرده بودند ".

چی بگم، بی رحم ها، محمد رو اسفند سال شصت ، سیامک رو مهر ماه ۶٠، زهرا رو شهریور ۶۲ ، محسن رو اردیبهشت ۶٤ و محمود و علی رو شهریور ۶٧ کشتن . من بیشتر عمرم رو جلوی در زندان ها، برای گرفتن ملاقات و در گورستان ها گذروندم .

مادر بهکیش باز آهی می کشد و تکرار می کند : زهرا فوق لیسانس فیزیک و دبیر بود. شوهر داشت، می تونست زندگی خوبی داشته باشه، ولی دلش طاقت نمی آورد مردم گرسنه باشند . هم او و هم شوهرش سیامک را کشتند .

یکی از مادران عزادار با گریه می پرسد: مادر حرفی، پیامی، برای ما مادران عزادار دارید. پاسخ می دهد: صبر و استقامت داشته باشید، بالاخره نتیجه می ده . ببینید جسد هیچ کدوم از بچه هام رو به من ندادند . داغ فرزند خیلی سخته . اونهم نه یکی نه دو تا پنج تا، با دامادم میشه شش تا . آنهم چه بچه هایی، یکی از یکی نازنین تر. من به اسم همشون قسم می خورم و امید دارم که روزی دادم را بستانم . محمود و علی رو که کشتن، بعداز سه ماه فقط ساک اونها رو دادند و حتی وصیتنامه هایشان را هم ندادند و گفتند : «پاره کرده ایم ». هر چه فریاد می زدم، التماس می کردم ، بگید کجا خاکشان کرده اید؟ نگفتند. مدتهای طولانی در راه اوین و بهشت زهرا سرگردان بودم . به بهشت زهرا می رفتم می گفتند : » برید از اوین بپرسید ما نمیدانیم». به اوین می رفتم می گفتند: » برید از بهشت زهرا بپرسید ما نمی دانیم » . آخر، یکی از مامورهای بهشت زهرا دلش به حال ما سوخت و آدرس خاوران رو داد که با همسرم به خاوران رفتیم ودیدیم چه فاجعه ای اتفاق افتاده . فقط برای همه مادرها آرزوی صبر دارم و امیدوارم خون بچه های ما پایمال نشه . همه تحت تاثیر صحبت های مادر، در حالی که اشک می ریختند، آرزو می کنند خون این جوانان درخت آزادی را بارور کند و دیگر هیچ مادری عزادار و داغدار نشود

۱۳۹۴ آذر ۱۸, چهارشنبه

گزارشی از دیدار مادران پارک لاله با مادر و پدر سعید زینالی

سایت مادران پارک لاله ایران

http://www.mpliran.net/

گزارشی از دیدار مادران پارک لاله با مادر و پدر سعید زینالی

به روال همیشه و به عنوان بخشی از روند کار دادخواهانه به دیدار خانواده سعید زینالی رفتیم. دانشجویی که در 23 تیر سال 1378، پس از حوادث کوی دانشگاه از منزل و در زمانی کمتر از ده دقیقه در جلوی دیدگان مادر او را بردند و در واقع ربودند و دیگر باز نگردانند و خانواده 16 سال و پنج ماه است که سرگردان به دنبال او به همه جا شکایت برده‌اند و می‌گردند، اما تا به حال هیچ نتیجه‌ای نگرفته‌اند و هر یک از ادارات و قوا و نیروهای امنیتی- اطلاعاتی آن‌ها را به بخش دیگری پاس می‌دهند.

اکرم نقابی، مادر سعید زینالی در طی این سال‌ها همواره فعال و پیگیر، گاهی به تنهایی و گاهی به همراه همسرش ‌هاشم زینالی به دنبال پسرشان بودند و هستند. این مادر و پدر به عنوان اعتراض به عدم پاسخ‌گویی در مورد وضعیت فرزندشان با معترضان جلوی زندان اوین و لاستیک دنا همراه شدند و روز شنبه 30 آبان با تعدادی دیگر از معترضان در جلوی دفتر لاستیک دنا بازداشت شدند. زمانِ بازداشت آقای زینالی از سوار شدن به ماشین امتناع می‌کند و دلیل بازداشت‌اش را می‌پرسد که او را با ضرب و شتم سوار ماشین می‌کنند. ابتدا آن‌ها را به کلانتری ولنجک و بعد به اوین می‌برند، در اوین ماموری می‌گوید:" او را باید به بند 2 الف سپاه و بقیه را به بند 8 ببریم".

این پدر آرام و صبور پس از ناپدید شدن فرزندش به دلیل پیگیری وضعیت پسرش و هم‌چنین به دلیل ایستادگی و مقاومت سعید برای ندادن اطلاعات به بازجویان، پس از ۲۸ سال کار و پرداخت بیمه در وزارت صنایع، در سال 1381 از کار برکنار شد و همان سال بود که تلفنی با سعید صحبت کردند. در آن سال او را یک ماه از کار برکنار و بعد مجبورش کردند که خودش را با مبلغی ناچیز بازخرید کند.

هاشم زینالی را در طول روند بازجویی تحت فشار قرار دادند و تهدید کردند تا دیگر پیگیر وضعیت فرزندش نباشد. سپاه از او می‌خواست که این خانواده دیگر نگویند سپاه سعید را بازداشت و سر به نیست کرده و پاسخ ما را هم نمی‌دهد، بازجویان می‌گویند 17 سال گذشته است و دیگر قضیه را تمام کنید. هاشم زینالی می‌گوید به آن‌ها گفتم:" خیلی دیر آمده‌اید، بعد از ۱۷ سال می‌خواهید ما چه چیزی را کتمان کنیم؟ این که پسرم را در جلوی چشمان مادر و مادربزرگش از منزل بردید، این که بارها و بارها از همه مجاری قانونی برای یافتن فرزندم به هر دری زده‌ایم و شما ما را به این طرف و آن طرف فرستاده‌اید و هر بار با در بسته مواجه شده‌ایم، حال بعد از این همه سال از ما می‌خواهید که دیگر به دنبال پسرمان نباشیم ...". آن‌ها می‌گفتند:" تو گفته‌ای که سعید رفته باشگاه و برنگشته، حالا هم‌همین را بگو، پرونده قطور پسرم که گم شده بود آن جا بود و گفتم بگردید اگر من چنین کلمه‌ای گفته‌ام، دیگر ساکت می‌شوم و گشتند و چنین چیزی را پیدا نکردند". آقای زینالی با چه شوری همراه با تاسف از پسرش و شجاعت‌اش می‌گفت:" پسرم خیلی مقاوم و با اراده بود و به احتمال زیاد خیلی شکنجه‌اش کرده‌اند، اطمینان دارم اگر دستش را روی میز گذاشته و دریل کرده و به میز هم بسته باشند، باز حرفی نزده است و معلوم نیست چه بلایی به سرش آورده‌اند که به ما نمی گویند".

روزی که به اسم ملاقات حضوری خانواده را صدا می‌کنند، اکرم نقابی و دخترش بهناز زینالی را هم برای بازجویی چند ساعته می‌برند. اکرم نقابی را به همراه هاشم زینالی و دخترشان بهناز را جدا بازجویی و تهدید می‌کنند. اکرم نقابی می‌گوید:" به آن‌ها گفتم آقا هاشم بیمار است و دخترم نیز شوهر دارد و باید به سر خانه و زندگی‌اش برود و به این کارها کاری ندارند، آن‌ها را آزاد کنید و مرا نگه دارید، من ساکت نمی‌شوم و می‌خواهم بدانم پسرم کجاست"، بهناز زینالی نیز گفته بود:" مادرم تا جواب نگیرد ساکت نمی‌شود، شما بگویید برادرم کجاست و اگر او را کشته‌اید بگویید کجا دفن کرده‌اید، ما دیگر صدای‌مان در نمی‌آید".

هاشم زینالی سه شنبه شب 10 آذر با قید کفالت و فیش حقوق کارمندی رسمی آزاد شد. برای دادن فیش حقوقی نیز بارها آن‌ها و دوستان را اذیت کردند و فیش‌های حقوقی آورده شده را نمی‌پذیرفتند. در مدت زندان نیز وضعیت خیلی بدی داشت و داروهای او را به وی نداده بودند و در سلولی کوچک و بسیار سرد با سه پتوی سربازی او را نگهداری می‌کردند. او می‌گفت:" دایم از سرما به خودم می‌پیچیدم و می‌لرزیدم، شبی تا نزدیک صبح راه رفتم تا گرم شوم و مامور آمد و گفت چرا نمی‌خوابی و گفتم سردم است، وسیله گرمایش را هم که روشن می‌کردند، پنج دقیقه اول باد سرد می‌زد و تا گرم می‌شد آن را خاموش می‌کردند، ولی آن شب خاموش نکردند و کمی گرم شدم".

در چنین روزهایی در 14 آذر سال 1388، سی نفر از مادران پارک لاله را بازداشت و به وزرا بردند، اکرم نقابی نیز جزو این بازداشت شدگان بود و همگی را در 16 آذر به خاطر خالی کردن زندان‌ها برای معترضان روز دانشجو آزاد کردند. هم‌چنین در 17 تیر سال 1389، اکرم نقابی و دخترش الناز زینالی را بازداشت کردند. آن زمان نیز الناز زینالی تهدید شده بود که مادرش باید از پیگیری وضعیت سعید دست بردارد، پس از آزادی نیز تهدید می‌شد و چندی بعد مجبور شدند به اتفاق برادرش خانه و خانواده را ترک کنند و به خارج از کشور پناهنده شوند.

درود به شجاعت سعید، یاد و راهش زنده و گرامی است!

و درود به ایستادگی و پایداری این خانواده برای دادخواهی

http://www.mpliran.net/2015/12/blog-post_96.html

http://www.mpliran.net/

مادران پارک لاله ایران

18 آذر 1394

۱۳۹۴ آذر ۱۶, دوشنبه

همبستگی برای حقوق بشر در ایران: به مناسبت روز جهانی حقوق بشر و محکومیت جمهوری اسلامی ایران

به مناسبت روز جهانی حقوق بشر و محکومیت جمهوری اسلامی ایران

مردم جهان و مدافعان حقوق بشر، امسال در دهم دسامبر، در ۵۸ امین سالگرد پیدایش پیمان جهانی حقوق بشر، در شرایطی به پیشواز روز جهانی حقوق بشر می روند که حکومتگران اسلامی، مانند سال های گذشته همچنان در رده های بالای لیست کشورهای ناقض حقوق بشر در جهان قرار دارند.

مردم ایران، همانند سال های پیشین از ابتدائی ترین حقوق شهروندی مندرج در اعلامیه حقوق بشر، از قبیل تساوی حقوق زن ومرد، حق آزادی بیان و اندیشه، حق آزادی گویش به زبان مادری، حق کار، امنیت قضائی و اجتماعی، حق اعتصاب و تجمع … محرومند.

جمهوری اسلامی هرگونه حرکت سیاسی، صنفی و مدنی را به شدیدترین وجهی سرکوب می نماید و فعالان جنبش های مدنی و حقوق بشری را دستگیر و به حبس های طولانی مدت محکوم می کند. آز آزادی احزاب و سندیکاهای مستقل کارگری خبری نیست.

احمد شهید، گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد، در گزارش سالانه خود به سازمان ملل، ضمن ارائه نمونه های فاحشی از نقض حقوق بشر توسط جمهوری اسلامی، از افزایش تعداد اعدام شدگان در ایران در سال جاری ابراز نگرانی کرده است. او می گوید که درهفت ماه نخست سال جاری حدود ۷۰۰ نفر در ایران اعدام شده اند که در میان آنان زنان و کودکان زیر ۱۸ سال نیز وجود دارند.

در این گزارش آمده است که از نظر درصد تعداد اعدامیان نسبت به جمعیت کشورها، متاسفانه، ایران مقام اول را در دنیا دارد.

همانطوری که متاسفانه، در طی۳۶ سال گذشته، در اثر سیاست های زمامداران حکومت فقاهتی، از نظر فقر، فحشا، مصرف و قاچاق مواد مخدر، ویرانی منابع آبی، نفتی و محیط زیست، ترویج خشونت، تبعیض های دولتی و فرار مغزها وغیره، ایران دارای جایگاهی در رده کشورهای بدنام دارد. گزارشگر سازمان ملل اظهار امیدواری کرده است که با امضای توافق هسته، وضعیت حقوق بشر درایران بهبود پیدا کند!

در روز جهانی حقوق بشر، ما نهادهای حقوق بشر ایرانی لازم می دانیم به اطلاع گزارشگر سازمان ملل و تمامی آزادیخواهان و مدافعان حقوق بشر در سرتاسر دنیا برسانیم که طی دو سال گذشته، در میان گرد و غبار مذاکرات هسته ای، نقض حقوق بشر و اعمال وحشیانه جمهوری اسلامی در ایران به شدت گسترش یافته است.

افزایش روز افزون اعدام ها، قطع اعضای بدن متهمان و صدور احکام ضد بشری توسط قوه قضائیه تحت فرمان مستقیم خامنه ای صورت می گیرد.

به قتل رساندن فعالان مدنی در زندان ها (زهرا کاظمی، ستار بهشتی، افشین اسانلو و شاهرخ زمانی…)، یورش به زندانیان سیاسی و کتک زدن و زخمی کردن آنان (حمله نیروهای امنیتی به بند۳۵۰ اوین) و اعمال فشار بیشتر بر هنرمندان و روزنامه نگاران منتقد، همه بیانگر این واقعیت است که علیرغم نرمش سران حکومت اسلامی در مقابل قدرت های خارجی، در این حکومت و پیشینه سیاهش هیچگونه اراده ای برای رعایت حقوق بشر وجود ندارد.

لذا ما مدافعان حقوق بشر در ایران و خارج از کشور، از همه نیروهای صلح دوست و ملل آزادیخواه درخواست می کنیم که مردم ایران و فعالان جنبش های زنان، کارگران، معلمان، دانشجویان و جوانان را برای دستیابی به حقوق شهروندی مندرج در اعلامیه جهانی حقوق بشر همراهی کنند و حکومتگران جمهوری اسلامی را برای ملزم ساختن به رعایت این حقوق تحت فشار قرار دهند.

همبستگی برای حقوق بشر در ایران

امضاء:

۱ - اتحاد برای ایران ـ بلژیک

۲ - انجمن تئاتر ایران و آلمان، آرکاداش ـ کلن

۳ - انجمن همبستگی ایرانیان - دالاس

۴ - انجمن جمهوریخواهان ایران - پاریس

۵ - انجمن زنان ایرانی - مونترال

۶ - انجمن فرهنگی ایران - سوئیس

۷- انجمن حقوق بشر و دموکراسی برای ایران/ هامبورگ

۸ - ایران آزاد - کانون دفاع از حقوق بشر، آزادی و دموکراسی – آلمان

۹ - بنیاد اسماعیل خویی

۱۰- پیوندسرای نویسندگان، شاعران و هنرمندان سکولار دمکرات ایران

۱۱- جامعه دفاع از حقوق بشر و دموکراسی در ایران - سوئد

۱۲- جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران - جنوب کالیفرنیا

۱۳- جنبش جمهوری خواهان دموکرات و لائیک ایران ـ شاخه بلژیک

۱۴- حامیان مادران پارک لاله - دورتموند

۱۵- حامیان مادران پارک لاله - هامبورگ

۱۶- حامیان مادران پارک لاله - لندن

۱۷- حامیان مادران پارک لاله - فرزنو

۱۸- شبکه همبستگی ملی فرزنو - کالیفرنیا

۱۹- فدراسیون اروپرس

۲۰- کانون فرهنگ و هنر فرزنو

۲۱- کانؤن مدافعان حقؤق بشر کردستان

۲۲- کمپین دفاع از زندانیان سیاسی و مدنی

۲۳- کمیته دفاع از حقوق بشر در ایران - شیکاگو

۲۴- کمیته مستقل ضد سرکوب شهروندان ایرانی - پاریس

۲۵- مادران پارک لاله ایران

۲۶- مادران صلح مونترال

۲۷- همبستگی برای جمهوری عرفی و حقوق بشر در ایران - مونترال

۲۸- همبستگی برای جمهوری عرفی و حقوق بشر در ایران - نیویورک

۲۹- همبستگی برای جمهوری عرفی و حقوق بشر در ایران - لوس انجلس

۱۳۹۴ آذر ۱۰, سه‌شنبه

روز جهانی رفع خشونت علیه زنان در دورتموند- نوامبر۲۰۱۵

روز جهانی رفع خشونت علیه زنان در دورتموند

خشونت علیه زنان، نقض قوانین حقوق بشر است

بیست و پنجم نوامبر برای اولین بار در سال ۱۹۹۹ توسط سازمان ملل متحد به شکل نمادین به عنوان روز جهانی رفع خشونت علیه زنان، برگزیده شد.

در این روز خواهران مبارز و شجاع دومینیکنی در سال ۱۹۶۰ به دست ماموران دیکتاتور عصر، رافائل تروجیلو بعد از تجاوز و شکنجه بی رحمانه به قتل رسیدند. این سه خواهر به نامهای، پاتری، مینروا و ماریا ترزا میرابل، در منطقه ای اطراف سانتیاگو در جمهوری دومینیکن، همراه با همسران خود در پشتیبانی از گروه (جنبش ۱۴ ژوئن) علیه حکومت دیکتاتوری رافائل تروجیلو مبارزه میکردند.

به این مناسبت و در اعتراض به نقض حقوق زنان در سراسر جهان, فعالان گروه های مختلف زنان مراسمی در شهر دورتموند برگزار کردند. این برنامه در بزرگداشت زنان مبارز و "اکین وان" زن مبارز کردی که در ۱۵ اوت ۲۰۱۵ به وسیله مقامات امنیتی ترک به طرز وحشتناکی کشته شد اختصاص داده شد.

زنده باد همبستگی جهانی برای رفع خشونت بر زنان

حامیان مادران پارک لاله - دورتموند

شنبه ۲۱ نوامبر۲۰۱۵

۱۳۹۴ آبان ۲۷, چهارشنبه

روز جهانی رفع خشونت علیه زنان در دورتموند

روز جهانی رفع خشونت علیه زنان در دورتموند
خشونت علیه زنان، نقض قوانین حقوق بشر است

بیست و پنجم نوامبر برای اولین بار در سال ۱۹۹۹ توسط سازمان ملل متحد به شکل نمادین به عنوان روز جهانی رفع خشونت علیه زنان، برگزیده شد.
در این روز خواهران مبارز و شجاع دومینیکنی در سال ۱۹۶۰ به دست ماموران دیکتاتور عصر، رافائل تروجیلو بعد از تجاوز و شکنجه بی رحمانه به قتل رسیدند. این سه خواهر به نامهای، پاتری، مینروا و ماریا ترزا میرابل، در منطقه ای اطراف سانتیاگو در جمهوری دومینیکن، همراه با همسران خود در پشتیبانی از گروه (جنبش ۱۴ ژوئن) علیه حکومت دیکتاتوری رافائل تروجیلو مبارزه میکردند.
به این مناسبت و در اعتراض به نقض حقوق زنان در سراسر جهان, فعالان گروه های مختلف زنان طبق روال هر ساله،مراسمی در شهر دورتموند برگزار خواهند کرد که به شرح زیر می باشد:

برنامه اول - تظاهرات و سخنرانی. این برنامه از طرف گروه های مختلف "اتحاد زنان دورتموند" در بزرگداشت زنان مبارز و "اکین وان" زن مبارز کردی که در ۱۵ اوت ۲۰۱۵ به وسیله مقامات امنیتی ترک به طرز وحشتناکی کشته شد، اختصاص داده شده است:

شنبه ۲۱ نوامبر۲۰۱۵، ساعت ۱۴ بعد از ظهر. خیابان کاتارینن-بالای پله ها روبروی در اصلی ایستگاه قطار-دورتموند.

برنامه دوم - این برنامه ازطرف شهرداری و دفتر زنان شهر دورتموند برگزار می شود و پرچم زنان طی مراسمی در مقابل شهرداری شهر برافراشته خواهد شد:
چهارشنبه ۲۵ نوامبر ۲۰۱۵، ساعت ۱۴ بعد از ظهر مقابل شهرداری شهر دورتموند در میدان صلح.

زنده باد همبستگی جهانی زنان و مردان برای رفع خشونت بر زنان
حامیان مادران پارک لاله - دورتموند

۱۳۹۴ آبان ۲۶, سه‌شنبه

همبستگی برای حقوق بشر در ایران: ۲۵ نوامبر روز جهانی رفع خشونت علیه زنان

۲۵ نوامبر روز جهانی رفع خشونت علیه زنان

از ۲۵ نوامبر سال ۱۹۶۰ که سه خواهر میرابل در جمهوری دومینیکن در مبارزه با دیکتاتوری آن کشور به قتل رسیدند تا سی و نه سال بعد از آن یعنی سال ۱۹۹۹ که سازمان ملل متحد این روز را روز رفع خشونت علیه زنان اعلام کرد، زنان و مردان عدالت خواه بسیاری بر ضرورت جهانی شدن مبارزه برای پایان دادن به خشونت علیه زنان تاکید کرده و در این راستا تلاش کردند.

واقعیاتی که بر اساس آنها سازمان ملل بر جهانی شناختن این روز رای داد عبارتند از:

خشونت علیه زنان، نقض قوانین حقوق بشر است که اجتناب پذیر می باشد و مقابله با آن وظیفه همه است
خشونت علیه زنان ناشی از تبعیضات و نابرابری‌هایی است که در قوانین حکومت‌ها و در فرهنگ‌های مختلف بر زنان تحمیل می‌شود. خشونت علیه زنان رسیدن به صلح و امنیت را نا ممکن می‌سازد و مانع پیشرفت در بسیاری از زمینه ها از جمله مبارزه با فقر، مقابله با بیماری‌های خطرناکی چون ایدز و بیماری‌های اپیدمیک دیگر می‌شود.

اعلامیه‌ رفع خشونت علیه زنان؛ هر عمل مبتنی بر جنسیت که احتمال آسیب فیزیکی، جنسی و روان‌شناختی و یا رنج زنان را به دنبال دارد و یا منجر به آن شود را خشونت نامیده و دولت‌ها را ملزم می‌کند تا از فعالیت‌های خشونت‌آمیز علیه زنان طبق قانون کشور جلوگیری کنند.

در جمهوری اسلامی ایران اما قوانین متعددی امکان توجیه خشونت علیه زنان را میسر می‌سازند.در حال حاضر زنان میهن ما از حق اشتغال در برخی مشاغل و حق تحصیل در تعدادی از رشته های دانشگاهی محروم هستند؛ از آزادی انتخاب پوشش برخوردار نیستند و مجبور به رعایت حجاب اجباری می‌باشند، بدون اجازه پدر یا شوهر حق خروج از کشور را ندارند؛ قوانین مربوط به ارث، دیه، ازدواج، طلاق و حضانت فرزندان در مورد آنان ناعادلانه است و امکان مشارکت آزادانه در فعالیت‌های هنری و ورزشی را ندارند.

براساس گزارش شکاف جنسیتی سال ۲۰۱۲ مجمع جهانی اقتصاد، از بین ۱۳۵ کشور، ایران رتبه ۱۲۷ در خصوص نابرابری بین زنان و مردان را به خود اختصاص داده است.

وقوع فجایعی چون قتل‌های ناموسی، اسیدپاشی بر زنان، عدم پرداخت دستمزد برابر به زنان در قبال کار مساوی با مردان، دستگیری تظاهرات کنندگان معترض به منع حضور زنان در استادیوم‌های ورزشی و همچنین شکنجه و زندانی کردن زنان مدافع حقوق بشر نمونه های روشن محروم بودن زنان میهن‌مان از حقوق انسانی‌شان است. تجدید محاکمه زندانی سیاسی آتنا فرقدانی به جرم دست دادن با وکیل مدافعش، محروم شدن نیلوفر اردلان، فوتبالیست زن ایرانی از شرکت در مسابقات قهرمانی آسیایی در مالزی به دلیل عدم موافقت همسرش با خروج او از کشور، محرومیت زندانیان عقیدتی زن چون نرگس محمدی، زینب جلالیان و سایر زندانیانی که سلامتی‌شان در خطر است از مراقبت‌های ویژه پزشکی، نیز نمونه های بارزی از خشونت علیه زنان در جمهوری اسلامی ایران می‌باشند.

همبستگی برای حقوق بشر در ایران سیاست‌های خصمانه علیه زنان را محکوم کرده و تاکید می‌ورزد که جلوگیری از خشونت علیه زنان وظیفه و مسئولیت همه ماست.

از ۲۵ نوامبر (۴ آذر)، روز جهانی رفع خشونت علیه زنان، تا دهم دسامبر (۲۰ آذر) روز جهانی حقوق بشر روزهای کمپین برای مقابله با خشونت علیه زنان، در سراسر جهان تلقی می‌شوند. شبکه همبستگی برای حقوق بشر در ایران با تاکید بر ضرورت فعالیت‌های مدنی برای مقابله با تبعیضات و خشونت علیه زنان، به تمام نهادهای حقوق بشری پیشنهاد می‌کند که با توجه به امکانات محلی و ضمن مشارکت با سایر نیروهای فعال زنان، گردهمایی‌هایی در این زمینه برگزار کنند و به نهادینه کردن رعایت حقوق زنان به عنوان یک ارزش اجتماعی یاری رسانند.

به امید تحقق آرمان‌های انسانی و رفع خشونت علیه زنان در سرتاسر جهان