۱۳۹۶ شهریور ۱۵, چهارشنبه

گزارشگر ویژه سازمان ملل خواستار انجام تحقیق مستقل و همه‌جانبه درباره کشتار ۶۷ شد


گزارشگر ویژه سازمان ملل خواستار انجام تحقیق مستقل و همه‌جانبه درباره کشتار ۶۷ شد


گزارشگر ویژه سازمان ملل در مورد وضعیت حقوق بشر ایران به جمهوری اسلامی ایران توصیه جدی کرد که یک تحقیق مستقل و همه‌جانبه درباره کشتار ۶۷ انجام دهد. اسما جهانگیر در تازه‌ترین گزارش خود می نویسد: “خانواده های قربانیان باید از حق دانستن حقیقت درباره این واقعه و سرنوشت عزیزانشان، بدون ترس از تلافی‌جویی دولتی برخوردار شوند. آنها حق برخورداری از اقدامات ترمیمی از جمله  انجام یک تحقیق موثر درباره حقایق و افشای عمومی آنها و همچنین حق جبران خسارت را دارند.”
این نخستین باری است که یک گزارشگر سازمان ملل در گزارش خود فصل مستقلی را به اعدام‌های جمعی زندانیان سیاسی در سال ۶۷ اختصاص می‌دهد.
در این بخش همچنین به تخریب گورهای جمعی مربوط به سال ۶۷ در ایران اشاره شده است. گزارشگر ویژه در این‌باره چنین گزارش داده است: “در اردیبشهت و خرداد ماه امسال، بولدورزهایی دیده شده‌اند که در جال انجام یک پروژه ساخت و ساز در نزدیکی گورهای جمعی اهواز که در یک زمین بیابانی نزدیک گورستان بهشت آباد این شهر قرار دارد بوده‌اند. در این گورها، پیکر حداقل ۴۴ نفر از زندانیانی که در تابستان ۶۷ کشته شده‌اند قرار دارد.”
عدالت برای ایران و عفو بین الملل پیش از این با صدور یک بیانیه مشترک نسبت به خطر تخریب و از دسترس خارج شدن گورهای جمعی ۶۷ در اهواز هشدار داده‌بودند.
اسما جهانگیر در این بخش از گزارش خود همچنین به پرونده مریم اکبری منفرد اشاره می کند که پس از درخواست انجام تحقیق درباره اعدام برادر و خواهرش در سال ۶۷ با تهدید مقامات قضایی و وزارت اطلاعات مبنی بر قطع ملاقات و تبعید به سیستان و بلوچستان مواجه شده‌است.
گزارشگر ویژه سازمان ملل این گزارش به دبیرکل سازمان ملل تسلیم کرده و قرار است آن را در مجمع عمومی سازمان ملل که ماه آینده در نیویورک برگزار می شود ارائه دهد.
متن کامل آخرین گزارش اسما جهانگیر درباره ایران را در اینجا بخوانید.

۱۳۹۶ شهریور ۱۳, دوشنبه

گزارش تصویری مراسم یادمان جان باختگان سال ۶۷ در کلن


گزارش تصویری مراسم یادمان جان باختگان سال ۶۷ در کلن

به دعوت جمعیت دفاع از زندانیان سیاسی ایران - کلن، روز شنبه ۲ سپتامبر ۲۰۱۷، مراسم یادمان جان باختگان کشتار سال ۶۷ و در دفاع از خواسته های بر حق زندانیان در اعتصاب غذا، مفقودین و محکومین به مرگ با شرکت تعداد زیادی از هم میهنان در کلن برگزار شد. گزارش تصویری این گردهمایی را می توانید در این جا ملاحظه کنید.

"دادخواست خانواده‌های جان‌باختگان در دهه‌ی شصت از اسما جهانگیر، گزارش‌گر‌ ویژه سازمان ملل برای وضعیت حقوق بشر در ایران

خانواده‌های پنجاه نفر از جان باختگان دهه‌ی شصت در تهران و شهرستان‌ها، در تداوم تلاش‌هائی که برای دادخواهی در ایران انجام می‌دهند، دادخواستی را به گزارش‌گر ویژه سازمان ملل برای وضعیت حقوق بشر در ایران سپرده‌اند.

خواسته های خانواده ها از این قرار است:

۱- عزیزان ما به چه جرمی بازداشت و چرا در دادگاه‌های مخفی و بدون حضور وکیل محاکمه شدند.

۲- آمران و عاملان کشتار زندانیان سیاسی در دهه‌ی شصت چه کسانی هستند.

۳- دلایل اعدام زندانیان سیاسی دهه‌ی شصت به طور علنی اعلام و اسامی و مشخصات و چگونگی کشته شدن آن‌ها در سامانه اینترنتی فوت شدگان کشور ثبت شود.

۴- محل دفن اعدام شدگان دهه‌ی شصت به طور دقیق و با مستندات قابل قبول به خانواده‌ها اعلام شود.

۵- وصیت نامه‌ی زندانیان سیاسی و دیگر وسایل زندانیان به خانواده‌ها تحویل داده شود.

۶- خانواده‌ها حق نشانه گذاری و آراستن گور عزیزشان را داشته باشند.

۷- خانواده‌ها بتوانند در گورستان‌ها و منازل، آزادانه مراسم یادبود برگزار کنند.

۸- حق ما برای دادخواهی به رسمیت شناخته شود تا بتوانیم برای روشن شدن موارد فوق، شکایت‌های قانونی خود را پیگیری و یا شکایت‌های جدید خود را بدون نگرانی از پیگرد و اذیت و آزار نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی ایران، به سازمان‌های مربوطه‌ی در داخل کشور تحویل دهیم و موارد را تا رسیدن به نتیجه‌ی قابل انتظار در وضعیت موجود، پیگیری نماییم."

برای حمایت از این دادخواست و امضاء آن می توانید به این آدرس مراجعه فرمایید.
«dadkhastma@gmail.com »

پوینده باد جنبش دادخواهی

حامیان مادران پارک لاله ایران - دورتموند

گزارش تصویری مراسم






















۱۳۹۶ مرداد ۲۴, سه‌شنبه

به یاد کشته شدگان هزاران زندانیِ سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ و در محکومیت جمهوریِ اسلامیِ ایران



به یاد کشته شدگان هزاران زندانیِ سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ و در محکومیت جمهوریِ اسلامیِ ایران

در اوایل تابستان ۱۳۶۷، بعد از اعلام آتش بس و متارکه جنگ ایران و عراق، مسئولان حکومتی جمهوری اسلامی با دستور مستقیم آیت الله خمینی، هزاران زندانی سیاسی که دوران محکومیت خود را سپری می کردند یا زمانِ حبس شان به پایان رسیده بود و مایل به نفی عقایدِ و مسلکِ خود نبودند، به این دلیل که " مخالف نظام و ضد دين و اسلام هستند و تعزير و آزار آنها ثواب و عبادت" بوده است، بطور دسته جمعی به جوخه های اعدام سپردند.

عمق جنایات و ستمگری اینجاست که برخی از آمران و عاملان این کشتار هنوز بر مصدر کار هستند و افرادی مانند رئیسی (سرپرست آستان قدس رضوی)، در "انتخابات" ریاست جمهوری شرکت می کنند یا مثل پور محمدی و سایر متهمان شریک در جنایت های جمهوری اسلامی با سمت های مختلف به زندگی سیاسیِ خود ادامه می دهند.
در واقع نباید تنها خمینی را که دستورِ اعدام هایِ دسته جمعی را صادر نمود، متهم به این جنایت بزرگ دانست، بلکه می توان گفت تمامیِ مقاماتِ گوناگون در رده هایِ بالای حکومتی، از ابتدایِ شروعِ سیاست سرکوب، شکنجه و اعدام، به گونه ای در جنایات رژیم شرکت داشته اند.
اینکه مسئولانِ حکومتی با اقداماتِ فاحش ضد حقوق بشری همراهی کرده و یا در آن مورد سکوت نموده باشند، آنها را از جرم هایِ ضدِ بشری مصون نمی دارد. بسیاری از مقاماتِ قبلی و فعلی هنوز هم به وقوع جنایات در طولِ عمر جمهوری اسلامی، از جمله فاجعه ملی سال ۶۷، اذعان نمی کنند. علی خامنه ای "رهبر" کنونیِ نظام، در واکنش به زمزمه های موجود در مورد جنایات سالهای ۶۰ و کشتار دسته جمعی در سال ۶۷ هشدار می دهد که: "نگذارید جایِ قاتل و قربانی عوض شود".

دیگر مسئولانِ بالای نظام نیز یا در این باره سکوت اختیار می کنند، یا افرادی چون حسن خمینی و تاجزاده سکوت را به کنار گذاشته اند و این جنایت را تایید می کنند. احمد خاتمی، امام جمعه تهران، بطور علنی اعدام های دهه ۶۰ و قتل عام سال ۶۷ را "عملیات صالح و ارزشمند امام راحل" دانسته و معتقد است که به آمران آن "باید مدال داد".

این کشتار سیاسی تاریخ معاصر به دست حکومت جمهوری اسلامی در ایران جنایت علیه بشریت است، جنایتی که عاملان آن روزی در دادگاه های حقوق بين‌الملل کيفری، به اشد مجازات محکوم خواهند شد.

ما امضاکنندگان این بیانیه، در حمایت از دادخواهی توسطِ عمومِ مدافعانِ آزادی و عدالتِ اجتماعی، به ویژه از سویِ خانواده هایِ قربانیانِ اعدام هایِ دههِ ۶۰ و کشتار دسته جمعیِ سال ۶۷ و در واقع اعلامِ جرم علیهِ تمامیِ جنایاتِ ضد بشری در طولِ عمرِ جمهوریِ اسلامی، از مردم ایران و جهان و نهاد هایِ حقوق بشریِ بین المللی می خواهیم که به این حرکتِ حق طلبانه برایِ تشکیل دادگاهی علنی و عادلانه و محاکمه تمامی دست اندر کارِ جنایات حکومتی و فاجعهِ ملیِ سال ۶۷ یاری رسانند.

شبکه همبستگی برای حقوق بشر در ایران
مرداد ۱۳۹۶

امضاء:

۱ - انجمن زنان ايرانى - مونترال
۲ - انجمن تئاتر ایران و آلمان ـ کلن
۳ - انجمن همبستگی ایرانیان - تگزاس
۴ - انجمن جمهوریخواهان ایران - پاریس
۵ - انجمن حقوق بشر و دموکراسی برای ایران - هامبورگ
۶ - بنیاد اسماعیل خویی
۷ - مادران پارک لاله ایران
۸ - حامیان مادران پارک لاله - دورتموند
۹ - حامیان مادران پارک لاله - هامبورگ
۱۰- حامیان مادران پارک لاله - لندن
۱۱- حامیان مادران پارک لاله - فرزنو
۱۲- شبکه همبستگی ملی فرزنو- کالیفرنیا
۱۳- فدراسیون اروپرس
۱۴- کانون مدافعان حقوق بشر کردستان
۱۵- کمیته مستقل ضد سرکوب شهروندان ایرانی - پاریس
۱۶- کمیته دفاع از حقوق بشر در ایران - شیکاگو
۱۷- كمپين دفاع از زندانيان سياسي و مدني
۱۸- کمیته مستقل ضدسرکوب شهروندان ایرانی-پاریس
۱۹- نهاد «همه حقوق بشر، برای همه، در ایران»
۲۰- مادران صلح مونترال
۲۱- همبستگى جمهورى خواهان ايران (هجا)- مونترال
۲۲- همبستگى جمهورى خواهان ايران (هجا)- نیویورک
۲۳- همبستگى جمهورى خواهان ايران (هجا)- لوس آنجلس
۲۴- همبستگی برای حقوق بشر در ایران - کلگری



شبکه همبستگی برای حقوق بشر در ایران: صحنه آرائی شکنجه گاه اوین و بازدید سفیران خارجی



 صحنه آرائی شکنجه گاه اوین و بازدید سفیران خارجی

جمهوری اسلامی ایران در یک اقدام فریبکارانه و نمایشی و بدون حضور زندانیان سیاسی، گوشه ای ازشکنجه گاه و قتلگاه تاریخی اوین را برای چند ساعت چنان آراست که سفرای برخی از کشورهای خارجی از آن همه امکانات رفاهی و تفریحی و آموزشی در زندان شگفت زده شدند و یکی از آنان به طعنه گفت: "با این همه امکانات کسی مایل به ترک زندان نیست"! و کیست که نداند نام "زندان اوین" برای مردم ایران و جهان مترادف است با مخوف ترین مکان برایِ شکنجه و اعدام دهها هزار زندانی سیاسی-عقیدتی ایران در نیم قرن گذشته. آری این نخستین بار نیست که حکومت اسلامی تحت فشار نهاد هایِ بین المللی، چنین نمایش چندش آوری را در زندان اوین بر روی صحنه میاورد تا به جهانیان بگوید: آنچه که سالها است زندانیان سیاسی-عقیدتی در مورد وضعیت ناهنجار زندان های جمهوری اسلامی گفته و میگویند، و آنچه در گزارش های سازمانهای بین المللی مدافع حقوق بشر، نماینده ویژه سازمان ملل متحد و درگزارش شخصیت و نهادهای ایرانی مدافع حقوق بشر در مورد شرایط غیرانسانی زندان های ایران گفته شده است، همه و همه دروغ است!

راست این است که وضعیت زندان های ایران و نقض روزمره حقوق بشر در زندان و بیرون از زندان را باید از زبان زندانیان سیاسی و گزارش نهادهای حقوق بشری ایران شنید، نه از زبان سفرای خارجی مقیم تهران که در راستای منافع کشور متبوع خود حاضرند در وصف هر حکومت فاسد و ضد حقوق بشری مدیحه سرائی کنند.

نرگس محمدی، فعال حقوق بشر و زندانی سیاسی گزارش بسیار دردناکی از زندان و دردهای زنان زندانی هم‌زمان با پهن کردن فرش قرمز در اوین، نوشته است و در ادامه آن چنین می گویدنمایش‌های مبتنی بر صداقت و شفافیت، توان بازگویی واقعیت تام را ندارند و کارکرد و هدف مورد نظر نمایشنامه‌نویسان را تأمین نمی‌کنند، وای به حال نمایشنامه‌نویسان و شومن‌هایی که بر اساس فریب و پوشاندن واقعیت‌ها گام بر می‌دارندتاریخ نه خیلی دور، بلکه بسیار نزدیک قضاوت خواهد کرد.

آتنا دائمی و گلرخ ایرایی، دیگر فعالان حقوق بشر در ایران که در بیدادگاههای چند دقیقه ای و بدون حق دفاع و حضور وکیل مدافع به احکام درازمدت زندان محکوم شده اند، نامه سرگشاده ای به سفیران بازید کننده از اوین نوشته اند. در قسمتی از این نامه بدرستی به افشای این نمایش مسخره پرداخته و مینویسند: خطابمان با شماست، شما سفرای محترمی که دعوت شدید تا از بخش های دلخواه آقایان در زندان اوین دیدن کنید. همه شما و ما میدانیم که مدتها است به دلیل نقص فاحش حقوق بشر، ایران و خصوصاً سازمان زندان های ایران دستخوش تحریم شده اند. سالهاست که از سوی ایران به نمایندگان ویژه سازمان ملل (آقای احمد شهید و خانم عاصمه جهانگیر) اجازه ورود به ایران و بازدید داده نشده است و حال شما سفرای مقیم تهران خواسته یا ناخواسته بلندگوی وارونه نمایی ایران از وضع حقوق بشرش شدید"!
 آتنا دائمی و گلرخ ایرایی دربخشی دیگر از نامه سرگشاده خود به سفرایِ بازدید کننده از اوین چنین مینویسند: " شما بزرگواران به راحتی می توانستید از طریق تصاویر ماهواره ای، از جغرافیای دقیق اوین مطلع شوید. می توانستید از طریق منابع موثق به گزارشات مختلف از بندهای اوین و زندان های ایران دسترسی یابید و حتی می توانستید با ذکر نام زندانیان سیاسی، سراغی از آنها گرفته و درخواست ملاقات با آنها را بکنید و با آگاهی قدم در این زندان و بازدید از آن گذارید...آیا آگاه هستید که به راستی زندان اوین شامل چند بند و چند بازداشتگاه می باشد؟ آیا موفق شدید از بندهای ٢٠٩ مربوط به وزارت اطلاعات، دو-الف مربوط به اطلاعات سپاه پاسداران و ٢۴١ مربوط به اطلاعات قوه قضاییه دیدن کنید؟ آیا سلول های انفرادی بدون پنجره و تهویه و سرویس بهداشتی آنها را دیدید؟ آیا سیاه چالها و اتاق های تنگ و تاریک بازجویی هاشان را دیدید؟ آیا سلولهای معروف قبر را به شما نشان دادند؟ هواخوری های سربسته و چشم بند و دستبند را چطور؟ طبق اظهارات روزنامه های داخل ایران شما بزرگواران از حسن شرایط زندانیان و فضای زندان شگفت زده بودید. با چند زندانی هم صحبت شدید؟ آیا شما را از تعداد بازداشتها، مدت انفرادی ها، نحوه بازجویی ها و انواع شکنجه های جسمی و روانی مطلع کردند؟ راستی چرا شما را به تنها بند زنانِ سیاسی زندان اوین یعنی همین جایی که ما به اجبار در آن ساکنیم نیاوردند؟ حتماً به شما هم گفته اند که اوین بند زنان ندارد!"

ما نهادهای ایرانی مدافع حقوق بشر و امضاکنندگان این بیانیه ضمن محکوم نمودن نمایش چندش آور از جانب جمهوری اسلامی و ارائهِ تصویر نادرست از شرایطِ وحشتناک غیر انسانی حاکم بر زندان اوین توسطِ برخی از سفرایِ بازدید کننده از این زندان، ازتمامی شخصیت ها و نهادهای حقوق بشری در سراسرجهان و بویژه در کشورهائی که سفرایِ ارسالی از سوی حکومتهایِ آنها در این نمایش مسخره شرکت کرده اند، درخواست میکنیم ازهر طریقی که میتوانند اعتراض خود را به مشارکتِ این دیپلوماتها درسیاه نمائی وپرده پوشی براعمالِ ضد حقوق بشریِ جمهوریِ اسلامی ایران، اعلام نمایند و از مسئولانِ ایران بخواهند که بجای برپا کردن ضیافت برای سفرا در اوین، به خانم عاصمه جهانگیر نماینده ویژه سازمان ملل متحد، اجازه ورود به ایران را بدهند تا افکار عمومی دنیا از طریق گزارش ایشان نسبت به شرایط واقعی زندانیان در اوین و سایر زندانهای جمهوری اسلامی، که درحقیقت مراکزی برایِ شکنجه
های جسمی و روحی بوده و حتی در مواردی، محیط هایی موجب مرگ تدریجیِ زندانیان میباشند، آگاه گردد.

شبکه همبستگی برای حقوق بشر در ایران

امضاء:

۱ - انجمن زنان ايرانى - مونترال
۲ - انجمن تئاتر ایران و آلمان ـ کلن
۳ - انجمن همبستگی ایرانیان - دالاس
۴ - انجمن جمهوریخواهان ایران - پاریس
۵ - انجمن حقوق بشر و دموکراسی برای ایران - هامبورگ
۶ - بنیاد اسماعیل خویی
۷ - مادران پارک لاله ایران
۸ - حامیان مادران پارک لاله - دورتموند
۹ - حامیان مادران پارک لاله - هامبورگ
۱۰- حامیان مادران پارک لاله - لندن
۱۱- حامیان مادران پارک لاله - فرزنو
۱۲- شبکه همبستگی ملی فرزنو- کالیفرنیا
۱۳- فدراسیون اروپرس
۱۴- کانون مدافعان حقوق بشر کردستان
۱۵- کمیته مستقل ضد سرکوب شهروندان ایرانی - پاریس
۱۶- کمیته دفاع از حقوق بشر در ایران - شیکاگو
۱۷- كمپين دفاع از زندانيان سياسي و مدني
۱۸- همه حقوق بشر، برای همه، در ایران
۱۹- مادران صلح مونترال
۲۰- همبستگى جمهورى خواهان ايران (هجا)- مونترال
۲۱- همبستگى جمهورى خواهان ايران (هجا)- نیویورک
۲۲- همبستگى جمهورى خواهان ايران (هجا)- لوس آنجلس
۲۳- همبستگی برای حقوق بشردر ایران - کلگری
۲۴- کمیته مستقل ضدسرکوب شهروندان ایرانی- پاریس



شبکه همبستگی برای حقوق بشر در ایران: تروریسم در هر شکل آن محکوم است!


تروریسم در هر شکل آن محکوم است!

تروریست های منتسب به داعش با کشتن و مجروح کردن ده‪ ‬ها تن از هم‪ ‬وطنان ما در تهران، یکبار دیگر موج انزجار مردم ایران و جهان را نسبت به خود و هر شکل دیگری از تروریسم برانگیختند.تروریست ها این بار پایتخت کشوری را هدف قرار دادند که ۳۸ سال است، دگراندیشان آن در معرض تروریسم حکومتی قرار دارند و تا کنون هزاران تن از شهروندان ایرانی قربانی تروریسم حکومتی گردیده اند.
ما نهادهای ایرانی مدافع حقوق بشر، ضمن ابراز همدردی با خانواده ها و بازماندگان قربانیان عملیات تروریستی تهران و محکوم نمودن اعمال نفرت انگیز تروریستی، هشدار می‬دهیم که جمهوری اسلامی در نظر دارد، به بهانه سرکوب داعش، فضای جامعه را پلیسی تر از گذشته کرده و به سرکوب مخالفان و منتقدان ایرانی ابعاد گسترده تری بدهد.
بدون تردید، فعالان حقوق بشری به افشای ماهیت تروریستی مسئولان حکومت اسلامی که خود متهم به اعمال تروریستی علیه دگراندیشانند، هم چنان در سرتاسر جهان ادامه خواهند داد.
هنوز جنجال آخرین انتخابات ریاست جمهوری تمام نشده است که حکومت اسلامی ایران در فضای پلیسی پس از اعمال تروریستی منتسب به داعش در تهران، با از سرگیری اعدام ها و دستگیری ها و شکنجه و آزار مخالفان سیاسی و عقیدتی، یکبار دیگر ماهیت ضد حقوق بشری خود را نشان می دهد. حکومت اسلامی ایران به مردم کشور و همه جهانیان نشان می دهد: نظامی که بنیادش بر ترور مخالفان سیاسی و عقیدتی، تبعیض های گوناگون، سلب آزادی های فردی و اجتماعی، زندان، شکنجه و اعدام بنا شده باشد، نه تنها قصد هیچ گونه تغییری در رفتارهای ضد انسانی نسبت به شهروندان را نخواهد داشت، بلکه هر روز که بگذرد، بر سرکوب و فشار بیشتر بر جامعه مدنی و مدافعان حقوق بشر در خواهد افزود.
وجود یکی از عوامل کشتار دهه ۶۰، به ویژه قتل عام زندانیان سیاسی در تابستان ۶۷، در میان کاندیداهای ریاست جمهوری اسلامی، ما را بر آن داشت که بیش از گذشته بر مسئله دادخواهی و افشای جنایات و آمران و عاملان آن تاکید کنیم. اگر چه ما می دانیم که هیچ گاه روسای جمهور برگزیده، از جمله حسن روحانی، به هیچ یک از وعده هائی که در موارد تأمین آزادی ها، رفع تبعیض ها و دفاع از حقوق شهروندان ایران می دهند، عمل نمی کنند، با این وجود، ما آزادی زندانیان سیاسی و رفع حصر را جزء نخستین مطالبات حقوق بشری خود می دانیم.
حسن روحانی نیز در چهار سال گذشته نه تنها به وعده های حقوق بشری خود پایمند نماند، بلکه در کابینه خود افرادی مانند مصطفی پورمحمدی را که جزء هیات مرگ و هم کار ابراهیم رئیسی در کشتار دهه ۶۰ بود، گنجاند! او بنا به وعده هائی که در باره آزادی های سیاسی، فرهنگی، رفع تبعیض ها و بهبود زندگی مردم داده است، باید کابینه خویش را از وجود افرادی که خود متهم به جنایت علیه بشریت اند، پاک سازد.
روزی نیست که خبر اعتصاب غذای زندانیان سیاسی ایران از پشت دیوارهای بلند زندان های ایران به بیرون مخابره نشود. ضروری است تاکید کنیم که جامعه مدنی و مدافعان حقوق بشر پیگیرانه نقض آشکار حقوق بشر در ایران را در زیر ذره‌بین دارند.
درخواست آزادی زندانیان سیاسی و عقیدتی و رفع حصر که یکی از شعارهای عمده در تجمعات انتخاباتی در تهران و شهرستان ها بود، می بایستی در صدر مطالبات مدافعان حقوق بشر در ایران قرار داشته باشند.
ما تشدید جو پلیسی در جامعه را محکوم می‌کنیم و اعلام می‌داریم که نمی‌توان به بهانه "سرکوب داعش"، همچنان فشار بر زنان و مردانی را که به جرم دگراندیشی، آزادیخواهی و عدالت جوئی در زندان های جمهوری اسلامی به اسارت گرفته شده اند، ادامه داد.

شبکه همبستگی برای حقوق بشر در ایران
خرداد ۱۳۹۶
امضاء:
۱ - انجمن همبستگی ایرانیان - دالاس
۲ - انجمن تئاتر ایران و آلمان ـ کلن
۳ - انجمن جمهوریخواهان ایران - پاریس
۴ - انجمن حقوق بشر و دموکراسی برای ایران - هامبورگ
۵ - بنیاد اسماعیل خویی
۶ - مادران پارک لاله ایران
۷ - مادران صلح مونترال
۸ - حامیان مادران پارک لاله - دورتموند
۹ - حامیان مادران پارک لاله - هامبورگ
۱۰- حامیان مادران پارک لاله - لندن
۱۱- حامیان مادران پارک لاله - فرزنو
۱۲- شبکه همبستگی ملی فرزنو - کالیفرنیا
۱۳- فدراسیون اروپرس
۱۴- کانون مدافعان حقوق بشر کردستان
۱۵- کمیته دفاع از حقوق بشر در ایران - شیکاگو
۱۶- كمپين دفاع از زندانيان سياسي و مدني
۱۷- همه حقوق بشر، برای همه، در ایران
۱۸- همبستگی برای جمهوری عرفی و حقوق بشر در ایران - مونترال
۱۹- همبستگی برای جمهوری عرفی و حقوق بشر در ایران - نیویورک
۲۰- همبستگی برای حقوق بشردر ایران – کلگری